ฤดูใบไม้ผลิแห่งรัก 8

"นายไม่ถามอะไรหน่อยเหรอ?"

"ไม่ เพราะรู้คำตอบแล้ว " เขาตอบเลี่ยงความเขินอาย

"เอ๊ะ!"

"ไปกันเถอะ!"

"ไปไหน"

"บ้านผม"

"เอ๊ะ!มันเร็วไปไหม? ที่เราจะ..." ไม่ทันที่เธอจะเอ่ยอะไรเขาจูบมือเธอเบาๆ หากขืนอยู่นานกว่านี้คงไม่สบายกันทั้งคู่แน่ๆ

เขาจะไม่ทำอะไรเธอเป็นอันขาด หากเธอไม่ยินยอม ชายหนุ่มอุ้มร่างบางไว้ สัมผัสได้ว่าเธอเริ่มหนาวสั่น ทั้งที่ไม่สวมรองเท้ายังคงวิ่งตามหาเขา ช่างน่าประทับใจเหลือเกิน รู้แล้วว่าเธอมีค่าแค่ไหนกัน

"ไช่อิงเหวินจักรยายของนายล่ะ?"

"ช่างมันเถอะ! มีเธอก็พอแล้ว"

เขายอมทิ้งจักรยานเพื่อนคู่ใจกันมานับสิบปี เพื่อเธอคนเดียว ไช่อิงเหวินรู้ว่าจักรยานยังคงอยู่ที่เดิม เพราะไม่มีใครต้องการมัน นอกจากเขา

บ้านสองชั้นที่ตั้งสง่าในซอยลึก ท่ามกลางตึกราบ้านช่องคล้ายในกรุงเทพ ประตูรั้วถูกเปิดออก มิรินยืนเก้ๆกัง เพราะกลัวว่าหากเข้าไปจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอไหม เธอควรยอมเขาไหม ถ้ายอมแล้วจะเป็นอย่างไร ความคิดพุ่งซ่านหลั่งไหลเข้ามามากมายแทบจะปวดหัวเสียให้ได้

"มาเถอะ ไม่ต้องกลัวผมจะไม่ทำอะไรคุณ"

"......."

"หากคุณไม่ยอม "

"เอ๊ะ!" แววตาคู่นั้นมันช่างดูหื่นกระหายอย่างน่ากลัว ไช่อิงเหวินยิ้มออกมาเมื่อแกล้งเธอสำเร็จ

มิรินนั่งลงบนโซฟา มองไปรอบๆบ้าน ทุกซอกทุกมุมดูสอาดตา ทุกอย่างถูกจัดวางเรียบร้อย และดูแลเป็นอย่างดี ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนเจ้าระเบียบถึงเพียงนี้

"ดื่มชาอุ่นก่อน เดี๋ยวจะไม่สบายเอา ฤดูหนาวใกล้มาเยือนแล้ว" เขาพูดก่อนยื่นชาอุ่นๆ ที่เขาบันจงเป่าให้คลายร้อนให้เธอ ทั้งคู่สบตากันด้วยความบังเอิญ แววตาที่แฝงไปด้วยความปราถนาของชายหนุ่ม มันชัดเจนจนมิรินมองได้อย่างชัดเจน

"ต้องเปลี่ยนเสื้อก่อน.."เธอเอนหน้าหนีเขาอย่างเขินอาย ไช่อิงเหวินกับมองว่ามันช่างน่ารักเหลือเกิน จึงอยากจะแกล้งเธอมากขึ้นอีกไปอีก

"ให้ผมเปลี่ยนให้เอาไหม คุณคือคนแรกที่ผมอยากจะเปลี่ยนให้" ชายหนุ่มกระซิบเบาๆ ใบหน้าเปียกโชกขยบเข้ามาใกล้เธอจนแทบจะได้ยินเสียงหายใจของเขา

"ตอนนี้เราเป็นมากกว่าเพื่อนแล้วใช่ไหม?" มิรินถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"ไม่ใช่แฟน แต่กำลังจะเป็นมากกว่านี้" อะไรทำให้ผมพูดจาแบบนี้กับเธอออกไป ผมกำลังจะต้านความต้องการของตนเองไม่ไหวแล้วซินะ! เพราะเป็นเธอผมจึงแทบอยากกลืนกินทั้งตัวเสียให้ได้ ต้องการทำให้เธอมีเพียงผมคนเดียวเท่านั้น ความเป็นสุภาพบุรุษที่ผมสร้างมากำลังจะพังทลายลงเพราะเธอ..

"คะ...คือ อึก!"

เขารู้ว่าเธอจะเอ่ยคำใดออกมา แรงปราถนาลุกโชกโชนขึ้นในใจ ริมฝีปากหนาประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่ม สัมผัสได้ถึงรสหวานอันอ่อนโยนของเธอ ความละมุนที่เขามอบให้ ทำให้เธอโอบคอเขาอย่างลืมตัว

มือหนาเชยคางของหญิงสาวให้เงยขึ้นมาอยู่ในระดับเดียวกันกับเขา ไช่อิงเหวินบรรจงจูบ วาบหวานให้มิรินก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือต่ำลงมาปลดกระดุมเสื้อของเธอออกเผยให้เห็นผิวขาวเนียน และชุดชั้นในสีขาวลายลูกไม้ ชายหนุ่มบรรจงถอดมันออกอย่างเบามือเล่นเอามิรินใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

"อย่าเอาแต่จ้องสิ"ใบหน้าแดงก่ำช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน

"สวยจัง"

ไช่อิงเหวินได้สติกลับมาอีกครั้ง แขนแกร่งดันให้หญิงสาวนอนราบไปกับโซฟานุ่ม ร่างสูงโน้มหน้ามาพรมจูบทั่วหน้าอกอันอวบอิ่ม ของหญิงสาวพร้อมกับค่อยๆ ลากลิ้นร้อนไปทั่วยอดเนินอกสีชมพูของเธอจนมันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายสีใสของเขา ริมฝีปากนั้นทั้งขบเม้ม และดูดดึงมันจนเกิดเป็นรอยแดง ดูภายนอกอาจจะรู้สึกเจ็บแทนแต่ทว่ามิรินกลับครางออกมาเบาๆ ในลำคอ

"อ๊าา..อืม" เสียงครางอันไพเราะที่เผลอออกมา ทำให้ชายหนุ่มยิ้มอย่างพึงพอใจ