ฤดูใบไม้ผลิแห่งรัก 3

การเรียนในคาบแรกวันนี้ราบรื่นผ่านไปด้วยดี เพียงอาจารย์นั้นดันมอบงานวิจัยแบบกลุ่มที่ต้องทำร่วมกันกับเพื่อน แต่ทว่าปัญหาใหญ่มันอยู่ที่เธอไม่มีกลุ่มให้ร่วมด้วย คงเป็นเพราะเธอคือ นักศึกษาต่างชาติเพียงคนเดียวในสาขา ทั้งที่สื่อสารได้เป็นอย่างดี แต่พวกเขากลับเลือกชนชาติเดียวกัน เสียงถอนหายใจ หนแล้ว หนเหล่า สร้างความหงุดหงิดใจต่อใครบางคน ที่แอบมองเธอตลอดทั้งคาบเรียน

"สวัสดี ฉันเจียอี" เสียงใสๆ ของหญิงสาว หน้าหมวย ดูน่ารัก ผมดำประบ่า สมเป็นสาวจีน มาพร้อมรอยยิ้มอย่างเป็นมิตร ทำให้เธอใจชื้นขึ้นมาบ้าง จึงเผยยิ้มกว้างตอบกลับอย่างเป็นมิตรเช่นเดียวกัน

"สวัสดี ฉันมิริน"

"ชื่อเพราะมาก ชอบจัง"

"ขอบคุณนะ"

"ใช่สิ! กลุ่มเรายังขาดสมาชิก เธอมาร่วมกลุ่มวิจัยกับเราดีไหม?"

"จริงเหรอ...ได้สิ ยินดีมากเลย" มิริมยิ้มร่าอย่างมีความหวัง

"นั่งไง สมาชิกกลุ่มเรา หล่อใช่ไหม?"

"......"

แต่ต้องหยุดยิ้มลง เมื่อมองไปยังสองชายหนุ่มร่วมกลุ่มเดียวกัน ชายหนุ่มที่นั่งตรงมุมห้องชูมือยิ้มทักทายตน แต่อีกคนกลับเป็นคนที่เธอพยายามจะไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย แม้แต่น้อย

"สวัสดี ฉันเฉิง ส่วนเจ้านี่ ไช่อิงเหวิน เป็นเพื่อสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก ฉลาด และไหวพริบดีมาก หากมีเขาอยู่...งานนี้วิจัยหายห่วง"

"เวอร์น้า..."

"อ๋อ..ค่ะ" ฉันทำได้เพียงตอบอย่างจำใจ ทั้งที่เขาเอาแต่นั่งอ่านหนังสือ

"อย่าใส่ใจเลย เขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิดแล้ว แต่หมอนี่เก่งจริงๆ นะ " ชายหนุ่มกอดคอเพื่อนชายที่เติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก

"อยากตายใช่ไหม?"

"ดุเกิ้น!!" เจียอีอมยิ้มด้วยความคุ้นชิน

"มีอะไรให้ช่วยบอกได้ตลอดเวลาเลยนะ ขอวีแชทหน่อยสิ ไว้ติดต่อเรื่องงานกัน"

"ได้สิ!"

"ไม่ต้อง!! นายว่างมากเหรอไง" ไช่อิงเหวินทักท้วงด้วยท่าทางเย็นชา เขาเลิกคิ้วสูงขึ้น เพ่งมองเพื่อนสนิทที่ท่าทีเปลี่ยน ชายหนุ่มเหลือบมองมิรินด้วยแววตาขุนเคืองใจ

'เอ๊ะ!! โกรธอะไรของเขา"

มิรินเมินหน้าหนีด้วยความเอือมระอา เพราะเธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนเย็นชาอย่างเขา ถึงยังมีเพื่อนได้ หากเป็นเธอคงหลีกหนีให้ไกบ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับคนแบบนี้เด็กขาด

บทสนทนาได้เริ่มพูดคุยเพื่อวางแผนกันถึงเรื่องการค้นคว้าหาข้อมูลเกี่ยวกับงานวิจัยที่จะทำขึ้นร่วมกัน

"ตกลงกันว่าเราจะแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งค้นคว้าหาข้อมูล อีกกลุ่มหนึ่ง พิมพ์ข้อมูล และทำรูปเล่มส่งอาจารย์ ดีไหม?" เจียอีเอ่ยขึ้น

"ดี! งั้นฉันกับมิรินมาค้นคว้าหาข้อมูลด้วยกัน จะได้สนิทกันมากกว่านี้ด้วย! แถมอาสาพาเธอเที่ยวไต้หวันด้วยดีไหม?" เขายื่นมือเข้าหาเธอเพื่อกระชับมิตรไมตรี อันที่จริงเฉิงแอบสนใจเธอมากอยู่เหมือนกัน เลยถือโอกาสนี้ทำความรู้จักกันให้มากยิ่งขึ้น

"ไม่ได้!!" เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ พร้อมใช้หนังสือตีมือของเขาอย่างจงใจ

"......" มิรินมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ มีเพียงแววตาที่เย็นชา อยากนักที่เธอจะอ่านใจชายคนนี้ได้

"เธอเป็นคนไทยไม่ใช่ใครไต้หวันอย่างเรา มีอะไรมากมายที่ต้องเรียนรู้ และทำความคุ้นเคยอีกเยอะ ส่วนเฉิง นายยังขาดความรอบคอบจนเคยชินอาจทำเสียงานได้

ส่วนเจียอี เธอจริงจังกับงานวิจัยไม่มากพอ เพราะเมัวแต่สังสรรค์ ขืนปล่อยไว้อาจทิ้งภาระงานที่หนักอึ้งให้เธอได้ "

น้ำเสียงที่ดูจริงจังของเขา ทำเอาทุกคนหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย เพราะสิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริงทุกอย่าง เป็นเพื่อนเติบโตกันมาด้วยกัน เรียนที่เดียวตั้งแต่ประถม เรียนผ่านมาถึงมหาวิทยาลัยได้ก็เพราะอาศัย มันสมอง และสองมือ ของไช่อิงเหวินผู้นี้

'เอ๊ะ!เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ยินเขาพูดมากขนาดนี้ แถมมีเหตุผลซะด้วย เหมือนเขาจะเป็นห่วงเรา หรืองานกันแน่' เธอทำได้เพียงแค่คิดในใจเท่านั้น