ฤดูใบไม้ผลิแห่งรัก 4

"แล้วจะให้เธอ..." เจียอีมองหน้าชายเบื้องหน้าตน ด้วยความสงสัยใคร่รู้

"ฉันดูแลเธอเอง ค้นคว้าหาข้อมูล พิมพ์งาน วิเคราะห์ และจัดทำรูปเล่ม ส่วนพวกนายช่วยเท่าที่ตนเองถนัดเหมือนที่เคยเป็นมา " น้ำเสียงเรียบเฉยทำให้ทุกคนตกตะลึง

"ฮ๊ะ!! " เสียงอุทานของทั้งคู่พร้อมกันจนน่าประหลาดใจ

"ฉันฉลาด รอบคอบ มีความรับผิดชอบสูง แค่นี้พอไหม เลิกประชุม!! " เขาลุกขึ้นยืนพร้อมสะพายกระเป๋าข้างใบใหญ่ ดูคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

"เธอนะ!....ตามฉันมา" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อพบว่าเธอยังนั่งเหม่อลอย เหมือนคิดอะไรไปไกลแสนไกล

"เอ๊ะ!ดะ...ได้"

มิรินเรียกสติตนกลับมาลุกขึ้นเดินตามเขาไปอย่างง่ายดาย คนตัวสูงเช่นเขาก้าวเท้ายาว เดินไวกว่าเธอเสียอีก ระยะทางที่เดินมาด้วยกันไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย เป็นครั้งแรกที่ มองรอบๆ แล้วผ่อนคลายความกังวลลงบ้าง

บรรยากาศดีเหลือเกิน สายลมที่พัดอ่อนๆ แม้จะแอบหนาวสักนิด คล้ายบรรยากาศทางภาคเหนือของไทย แต่แตกต่างตรงที่มีต้นเหมย  ฮวาพร้อมดอกบานสะพรั่งเต็มต้น ทั้งสองข้างทาง เสียงสายน้ำใสที่ไหลริน มองเห็นสิ่งมีชีวิตใต้น้ำได้อย่างชัดเจน มันสวยงามถึงเพียงนี้ ณ ตอนนี้มีเพียงเธอและเขาเดินอยู่ด้วยกัน แววตาสวยมองแผ่นหลังกว้างของเขา ที่ไม่แม้แต่จะพินหลังมามองตนเลยสักนิด

"เชอะ!จะไปสนใจเขาทำไมกัน เอ๊ะ!สวยจังเลย..." ผีเสื้อตัวน้อยแสนสวยบินวนรอบตัวเธอ มิรินเผยยิ้มออกมาอย่างลืมตัว รอยยิ้มร่าเริงบวกกับใบหน้าสวย จะรู้ไหมว่า ใครบางคนเริ่มวันไหวเข้าแล้ว

"ทำไมถึงมาเรียนที่นี่ มันไกลบ้านแถมเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวด้วย ไม่กลัวหรือไง?" เขาเอ่ยขึ้นแฝงไปด้วยความกังวล

"ก็แค่ อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง" เธอตอบโดยไม่คิดอะไร

"ไร้สาระ โง่เหรอไง?"เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

"ไม่ได้โง่ แค่ชอบ นายไม่เคยชอบอะไรบ้างเหรอ..ทำตัวเย็นชาอยู่ได้"

"เย็นชาเหรอ..."เขาหยุดนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง

"ใช่! ว่าแต่เราจะไปไหนกัน"เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย

"ไม่บอก!"เขากวนตีนเธอเหมือนที่เคยเป็น

"เอ๊ะ! " มิรินเป้ปากใส่อย่างเอื่อมระอาโดยไม่คิดว่าตนจะเลือกตามเขามาในที่แบบนี้เพราะตอนนี้เขาคือผู้ที่น่ากลัวที่สุดแล้ว

แม้จะแอบสงสัยว่าเขาจะพาเธอไปที่ใด แต่กลับถูกดึงดูดความสนใจ ด้วยดอกเหมยฮวา ยังคงร่วงรวยไปตามแรงลม ปลิวไสวไปทั่ว ช่างงดงามอะไรถึงเพียงนี้ เหมือนกำลังเดินอยู่ในเทพนิยายเรื่องหนึ่งที่เคยเปิดอ่าน เพียงแต่ในบทนั้น เธอเดินเคียงคู่กับคนรักอย่างโรแมนติก แค่คิดแก้มกลมก็แดงก่ำราวกับมะเขือเทศอย่างไม่รู้ตัว มิรินคงลืมไปแล้วว่ารอยยิ้มของเธอสวยงามเพียงใด จนเดินนำหน้าเขาผู้นั้น หากเธอลองสังเกตสักนิด จะเห็นได้ว่าใครคนหนึ่งเผยยิ้มกว้างถึงตา พร้อมแววตาเปล่งประกายเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขล้นอย่างเห็นได้ชัด เพราะแผนการที่ตนวางไว้สำเร็จไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว

บันทึกรักฤดูใบไม้ผลิ

ความหวั่นไหวอย่างแปลกประหลาด เกิดขึ้นกับผมเป็นครั้งแรก ตรงทางเข้ามหาวิทยาลัย เสียงดังของหัวใจที่เต้นเร็วผิดปกติ มันแทบจะทะลุออกมาเสียให้ได้ ส่งผลกระทบให้ผมปั่นจักรยานต่อไม่ไหว ทำใจอยู่นานกว่ารวบรวมกำลังความกล้าที่มีอยู่ทั้งหมดได้ แม้จะขับผ่านเธอไปแล้วแต่ใครจะรู้ว่ามือเจ้ากรรมยังคงสั่นเครือ คนอะไรน่ารักถึงเพียงนี้แถมเรียนสาขาเดียวกัน ผมถือว่า สวรรค์เป็นใจให้ผมได้เจอเธอ..

เป็นครั้งแรกที่ผมชื่นชอบฤดูใบไม้ผลิขึ้นมา ผมที่ยาวสลวยพลิ้วไปตามแรงลมเพียงเพราะรอยยิ้มอันสดใสของเธอช่างมีอิทธิพลต่อใจของผมเสียแล้ว ณ ช่วงเวลานี้พร้อมทำทุกอย่างเพื่อจะเธอ...มันคือ ความรักใช่ไหม? แล้วผมจะทำอย่างไรให้รับรู้ได้?

(ไช่อิงเหวิน)