แย่แล้ว

“ใฝ่ต่ำ อ๋องหรงถึงจะเป็นอ๋องแต่ไร้สามารถ เจ้าจะเอาชีวิตมาผูกไว้กับคนแบบนี้หรือ แม้กระทั่งไท่ซางหวงยังตรอมใจตายเพราะเขา เจ้าอยากให้พ่อกระอักเลือดตายอีกคนหรือไร”

“ท่านพ่อท่านอ๋องไร้สามารถท่านพ่อก็ทำให้เขามีความสามารถสิเจ้าค่ะท่านเองก็หาใช่คนที่ไม่มีอำนาจใดๆ ท่านพ่อเห็นหรือไม่ทุกวันนี้ฝ่าบาท มีความสามารถเรื่องใดบ้างนอกจากเรื่องบนแท่นนอน อีกทั้งอ่อนปวกเปียกไม่องอาจเช่นอ๋องเฉวียน แม้แต่อ๋องหรงข้ายังว่าดีกว่าฝ่าบาทเป็นไหนๆ แล้วที่ผ่านมาเป็นท่านเองมิใช่หรือที่ถูกกดดันจนไม่อาจเก็บเกี่ยวผลประโยชน์เงินในคลังหลวงได้ หากเปลี่ยนจากฝ่าบาทเป็นคนที่ลูกหมายปองมิเท่ากับได้ผลประโยชน์สองต่อหรือไร”

“บังอาจเจ้ากล้าพูดเรื่องแบบนี้ได้อย่างไรกันหากใครมาได้ยิน จะพาให้ตระกูลเราไร้แผ่นดินจะอยู่”

ส่งเสียงปรามลอดไรฟัน

“ท่านพ่อท่านคิดดูให้ดี อ๋องหรงไม่ได้มีเล่ห์กลใดอีกทั้งยังเชื่อใจได้มากกว่าฉีก้านฮ่องเต้”

ใต้เท้าหวังขมวดคิ้วขาวเข้าหากัน

กลางป่า

อ๋องหรงเดินเข้าไปในกระโจมพักที่ถูกสร้างขึ้นง่ายๆ ด้วยผ้าและไม้ไผ่ที่พอจะหาได้ละแวกนั้น ถอดชุดเกราะออกวาง เสื้อคลุมชั้นนอกเหลือเพียงชั้นในสีขาวบางเบา บรรจงถอดหน้ากากวางไว้ ไม่ได้จุดคบไฟในกระโจมเพราะดึกแล้วเขาเองก็ง่วงเต็มทนเดินไปที่แท่นนอนแสงสว่างจากคบไฟด้านนอกพอให้คลำทางไปที่แท่นนอน ลู่เหวินคงจัดแท่นนอนไว้อย่างดีแล้ววันนี้อากาศหนาวยิ่งนักลมข้างนอกก็แรง นั่งลงสอดตัวเข้าไปในผ้าห่มหนา

“อือ”

สะดุ้งเฮือกเมื่อพบว่าในผ้าห่มมีร่างอุ่นๆ ของใครในนั้นอีกทั้งมือเหนียวราวกับหนวดปลาหมึกกอดรัดเขาไว้แน่น

ผงกศีรษะมองหน้าก็รู้ว่านี่คือมีมี่ นางมานอนที่นี่ได้อย่างไร

“มูมู่มาให้กอดหน่อยจะหนีไปไหน”

มีมี่เองก็ครึ่งหลับครึ่งตื่นคิดว่ากำลังกอดแมว อ๋องหรงแกะมือเหนียวออกแต่ไม่สำเร็จ

“หือ กอดนิดกอดหน่อยทำเป็นโมโห พรุ่งนี้ไม่ต้องกินเปียกเลยนะ” บนงึมงำ

อ๋องหรงเป่ยหรางใจเต้นตึกตัก จะว่าไปคืนนั้นจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำแต่ทำไมพอโดนนางกอดอ้อมกอดอบอุ่นนี้กลับรู้สึกแปลกๆ ใจก็เต้นไม่เป็นท่า ก็เขาไม่เคยแนบชิดหญิงใดมาก่อนต่างหาก แค่เพียงรอว่าสักวันได้ได้เผยความในใจกับองค์หญิงสามอวี่หนิง

“ได้รับ1โอกาสพลังพิเศษ ทำให้ตัวร้ายใจสั่นอีกแล้วเย้ๆๆๆๆ”

“นอนๆๆๆ ฉันง่วงแล้ว”

ยกมือเกาที่คอให้อ๋องหรงตาก็ไม่ลืมอีกคนอยากจะปัดมือออกแต่พอเห็นดวงตาดำขลับที่หลับตาพลิ้มเคี้ยวปากจั๊บๆ ก็เลยสงสารไม่อยากปลุกปล่อยให้มี่มี่นอนกอดแบบนั้นมันก็รู้สึกดีไปอีกแบบ หากไม่รวมอาการใจเต้นตึกตักที่เป็นอยู่ริมฝีปากแห้งผากและรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่เขาเป็นบุรุษ ไม่สิจะเห็นแก่ตัวมากไปแล้วนางเป็นหญิงนี่จะมาทำแบบนี้นางก็จะเสียหาย

“นี่เจ้า เจ้า นี่เจ้าองค์หญิงเก้า”

มีมี่พลิกตัวนอนหงายเหยียดยาวบนที่นอนดวงตากลมโตหลับตาพลิ้มริมฝีปากบางแดงระเรื่อใบหน้าเรียบบเนียนแก้มสีชมพูบางๆ และยังร่างบางในอาภรณ์ชุดฮั่นฟูสีชมพูขาว นางนอนทั้งแบบนั้นไม่มีใครบอกนางหรือว่าควรจะถอดอาภรณ์ออกบางส่วน เอื้อมมือสั่นเทาคลายสายรัดเอวที่รัดแน่นออกให้เวลานอนจะได้ไม่อึดอัด มีมี่นอนหงายแผ่หลาด้วยความเคยชินไม่ระวังตัวทำเอาอ๋องหรงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น เจ้าลูกชั่วลู่เหวินทำไมไม่บอกเขาว่ากระโจมหลังนี้เป็นขององค์หญิงเก้าเอ่อถัว ทำให้เขาเสียอาการจนได้

ยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองก่อนจะ สะบัดผ้าห่มห่มคลุมร่างเหยียดยาวของมีมี่ไว้ ส่วนตัวเขาประสานมือที่ท้ายทอยนอนตาแข็งไม่อาจข่มตาหลับใหลลุกขึ้นตั้งใจจะไปหาที่นอนใหม่หรือไม่ก็ไปหากระโจมอีกหลังของเขา กว่าจะได้นอนคงอีกเกือบชั่วยาม