ส่งเข้าถวายตัว

“ดีๆๆๆ เอาตามนี้ แต่อย่าลืมองค์หญิงเก้าของเอ่อถัวจะต้องส่งเข้าถวายตัวทันที ข้าอดที่จะได้เห็นใบหน้างดงามของนางเสียไม่ได้ ภาพวาดที่ส่งมาจากชายแดนทำข้ากินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้วหวังจะได้เชยชมนางให้จงได้”

“ฝ่าบาทองค์หญิงเก้าซวี่หลินว่ากันว่ามีกิริยาสูงส่งดั่งเทพธิดาสวรรค์ อีกทั้งคำพูดของนางล้วนหยั่งรู้อนาคต ฝ่าบาทแน่ใจหรือว่าจะรับองค์หญิงในตำแหน่งสนม ไม่อยากได้องค์หญิงไว้ในฐานะผู้วิเศษคอยทำนายทายทักเรื่องต่างๆ ล่วงหน้าหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีก้านขมวดคิ้ว แต่ก็ยิ้มออกมาในที่สุด

“หือ เป็นสนมข้าแล้วไม่อาจหยั่งรู้หรืออย่างไร ดีเสียอีกนางจะได้ไปไหนไม่รอด อยุ่ให้ใช้งานทั้งกลางวันกลางคืน5555”ขันทีประสานมืออมยิ้ม

“ฝ่าบาททรงพระปรีชาจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ”

“ฮะฮะฮะฮ่าาาาา เอาน่าไม่ได้แย่เสียหน่อย ชีวิตท่านก็ได้เป็นนายกอง และยังมีครอบครัวที่อบอุ่น”

ทหารนายหนึ่งที่ นั่งล้อมวงฟังมีมี่ทำนายอนาคตให้ ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงกองไฟลุกโชติช่วงราวกับกำลังเล่นรอบกองไฟยามที่ไปพักแรมค่ายลูกเสือ

“ข้ายังเป็นทหารเหมือนเดิมใช่ไหม”มีมี่ถอนหายใจ

“ก็ใช่นะซี้ ไม่อยากเป็นหรือความจริงอยู่ตรงนี้ก็ดีแต่หากว่าไม่ชอบ กลับไปที่บ้านแล้วจับจอบพรวนดิน บางทีชะตาอาจเปลี่ยน”

หมายความอย่างนั้นจริงๆ เพราะหากทำไร่ทำนาไม่ไหว ทางเลือกที่ดีก็คือการเป็นทหารหรือรับราชการ เพราะอย่างไรเสียก็ยังมั่นคงกว่าอาชีพอื่น พอแก่ก็อาจได้เลื่อนขั้นหากทำตัวดีหน่อยอาจได้เลื่อนขั้นทุกปีหากไม่คิดอะไรมากก็ยังมีเงินใช้ตลอดไปไม่ต้องลำบาก เจ้าทหารคนนี้คงเบื่อชีวิตการเป็นทหารเสียเต็มประดา มีมี่เลยให้ลองไปพรวนดินบางอาจมีเวลาได้คิดว่าตัวเองจะเลือกอะไร

“ขอบคุณองค์หญิงมากๆ พ่ะย่ะค่ะ ข้ายังมีโอกาสเลือกใช่ไหมแล้วข้าจะรุ่งไหม”

“ดวงของเจ้าตอนนนี้นับว่าดีไม่น้อย เพียงแค่ขยันอีกหน่อยรับรองว่าปังปุริเย่แน่นอน”

“ปังปุริเย่”

“ข้าหมายถึงสวรรค์เห็นความตั้งใจจริงของท่านสวรรค์ก็จะส่งเสริมเองแหละน่าาาฮ่าาา”

“ระบบขอของขลัง”แบมืออก พลันหยกชิ้นงามก็ปรากฎซูเอ่อและทุกคนตรงหน้าที่กำลังรายล้อมต่างตกตะลึง

“อันนี่มอบให้เจ้าไว้คอยเตือนใจว่าวรรค์ไม่ทอดทิ้งเจ้าแน่ๆ”

ทหารผู้นั้นยกมือไหว้ประหลกประหลกยิ้มกว้างสดใส

ทหารที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังสะกิดเบาๆ เขาก็อยากให้มีมี่ทำนายอนาคตให้เช่นกัน อ๋องหรงเอามือกอดอกยืนพิงต้นไม้ อยู่ห่างๆ กองไฟที่มีมี่และเหล่าทหารล้อมวงกัน

“ซ่อนหยกได้แนบเนียนไม่เบาแต่จะว่าไปหยกเนื้อดีแบบนั้นทำไมตัดใจให้ผู้อื่นไปง่ายดาย”

“ใจเย็นได้ทุกคน ได้ทุกคนฮ่าาาาา เราจะเดินทางตั้งหลายวันพวกเจ้าไม่กี่คนเอง นี่แค่คืนเดียวข้ายังดูให้ได้ตั้งสองคนแล้วน่า”

ขบวนเดินทางของอ๋องหรงนับว่าไม่ได้มีคนมากมายจนเป็นกองคาราวานอะไรแค่เพียงไม่กี่สิบนายกับลู่เหวินและสาวใช้อย่างซูเอ่ออีกแค่คนเดียว

อ๋องหรงถอนหายใจยาว นางไม่ได้เป็นอันตรายอะไรเสียหน่อยเงินทองก็ไม่ได้เรียกรับ แต่ต่อไปนี้ในทุกๆ คืนระหว่างเดินทางต่างหากเขาต้องมาคอยดูนางทำนายอนาคตคนอื่นเหมือนกับโดนกล่อมเกลาสักวันเขาจะต้องเห็นดีเห็นงามและเชื่อว่าสิ่งที่นางพูดน่าเชื่อถือ และเคยชินกับมัน

วังหลวง

“ท่านพ่อ ท่านอ๋องหรงกำลังจะเดินทางกลับจากด่านชายแดนลูกอยากจะไปรับท่านอ๋องด้วยตัวเองที่ประตูวัง”

หวังเสวียนอี้พูดขึ้นเบาๆ กับใต้เท้าหวังขุนนางกลมคลังผู้ยิ่งใหญ่

“ไม่งามๆเจ้างดงามสูงส่งเช่นไรจึงไปเกลือกลั้วกับอ๋องไร้ศักดิ์เช่นอ๋องหรง ปีนี้อายุครบสิบแปดจะต้องถวายตัว เสวียนอี้เจ้าคิดอะไรอยู่อ๋องหรงผู้นั้นไม่เอาถ่านอีกทั้งยังไม่มีลำดับขั้นในการนั่งบัลลังก์ด้วยซ้ำ”

ตำหนิเสียชุดใหญ่แต่ทว่าเสวียนอี้นางกลับก้มหน้านิ่ง

“เตรียมตัวถวายตัวจะดีกว่า อีกสามเดือนจะถึงเดือนเยว่ข้าตั้งใจส่งรายชื่อเจ้าถวายตัว”

“แต่ ท่านพ่อท่านอ๋องหรงเป็นข้าที่เคยบอกท่านแล้วว่าหากไม่ใช่เขาข้าก็ไม่แต่งกับผู้ใด”

ใต้เท้าหวังส่ายหน้าไปมา