บทที่2

“คุณชายใหญ่ ได้โปรดช่วยคุณหนูเสี่ยวเหยาด้วยเถิดเจ้าค่ะ นะเจ้าคะ”

บุรุษร่างสูงสะบัดชายผ้าปัดเศษฝุ่นสกปรกออก มองสตรีจมดิ่งลงไปในน้ำเพียงหางตาหาได้มีความสำคัญ

“หึ! นางจมลงไป เจ้าเป็นหญิงรับใช้ก็ลงไปช่วยเองเสียสิ สตรีชั่วช้าร้ายกาจอย่างนางเรียกร้องให้ตายก็ไม่มีผู้ใดยื่นมือเข้าไปช่วย คิดจะรังแกแม่นางอี้อิง อย่านึกว่าข้าไม่เห็นในสิ่งที่พวกเจ้ากำลังจะกระทำต่ำช้า หากข้าไปคว้าอี้อิงไม่ทันเพียงก้าว เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่จะตกไปแทนคือผู้ใด!” หัวคิ้วคมเข้มของเขาขมวดมุ่นเต็มเปี่ยมไปด้วยไฟมรสุมที่คุกรุ่น

หญิงสาวสะดุ้งร่ำไห้กล่าวออกมาด้วยอาการสั่นเทา รีบก้มศีรษะโขกกับพื้นขอโทษที่ล่วงเกิน “ได้โปรดคุณชายใหญ่ช่วยคุณหนูของข้าด้วยเถอะเจ้าค่ะ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี้ข้าผิดเองเจ้าค่ะ ข้าเป็นคนทำเอง คุณหนูเสี่ยวเหยาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลยนะเจ้าคะ ได้โปรดคุณชายใหญ่ เห็นใจคุณหนูของข้าด้วย ฮรึก!”

“เห็นใจหรือ หึ! ทีพวกเจ้าเล่า ใช้วิธีต่ำช้าสารพัดรังแกแม่นางอี้อิง เคยเห็นใจนางบ้างหรือไม่!”

ไม่ทันบุรุษได้กล่าววาจาสุดจะทนออกมา กลับมีเสียงสตรีขัดขึ้นห้ามปราม ทำให้ไฟที่คุกรุ่นมอดดับลง

“พอเถอะเจ้าค่ะคุณชายใหญ่ ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว ต้องขอบคุณท่านที่เข้ามาช่วยข้าไว้ได้ทัน แต่คุณหนูเสี่ยวเหยา เองก็มีศักดิ์เป็นพี่สาวของข้าคนหนึ่ง ข้าไม่อาจต้องเห็นนางตายไปต่อหน้าต่อตาได้ ท่านได้โปรดให้คนลงไปช่วยนางเถอะเจ้าค่ะ ถือว่าข้าขอร้อง”

“นางทำกับเจ้าถึงขนาดนี้ เจ้ายังจะใจดีกับนางอยู่อีกหรือแม่นางอี้อิง”

“เจ้าค่ะ”

“ก็ได้ข้าจะทำตามที่เจ้าขอ เฮ้อ” เทียนอี้พ่นลมหายใจอย่างหนักใจออกมา ก่อนหันไปสั่งการบ่าวรับใช้ “พวกเจ้าลงไปช่วยนางขึ้นมาจากน้ำ อย่าให้เป็นอันใดไปเด็ดขาด”

สิ้นเสียงทุกคนกลับยืนนิ่ง ก้มใบหน้าลง กล่าวออกมาด้วยอาการสั่นเทา “คุณชายใหญ่ท่านแน่ใจหรือขอรับ ว่าจะให้พวกข้าลงไปช่วยนาง สตรีเช่นนั้นมีชีวิตอยู่สร้างแต่ปัญหาไม่เว้นวัน พวกข้าลงความเห็นกันไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยได้ขอรับ”

“ข้าเห็นด้วย!”

“ข้าก็เห็นด้วย!”