บทที่1

“เสี่ยวเหยานิยายต้นฉบับ ที่พี่ให้เธอทำไปถึงไหนแล้ว พรุ่งนี้ต้องลงในเว็บแล้วนะ เธอรู้ไหมนิยายเธอมันฮอตขนาดไหน ลงแค่ไม่กี่ตอนมีคนติดตามมากขนาดนี้ ฉันว่าในอีกไม่ช้าบริษัทต้องดังพลุแตกได้กำไรจากเรื่องนี้ไม่น้อยแน่นอน”

“อีกไม่กี่ตอนแน่นอนค่ะ ตอนนี้ใกล้จะเสร็จแล้ว รอฉันปรับแก้อีกสักหน่อย พรุ่งนี้จะเข้าบริษัทนำไปให้แน่นอนค่ะ”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดี เธอรู้ไหมว่าบริษัทตั้งเป้าหวังไว้กับเรื่องนี้มากขนาดไหน อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวังล่ะ”

“รับทราบค่ะหัวหน้าคนสวย ว่าแต่พี่จิ้งหลิงฉันมีเรื่องจะถาม เงินค่าต้นฉบับเดือนก่อนเมื่อไหร่จะโอนมาให้ฉันสักทีคะ พี่จิ้งหลิง ฮัลโหล ฮัลโหล พี่! อ้าวตัดสายไปซะแล้ว”

หญิงสาวขยับกรอบแว่นกลมโต หันมาเปิดบัญชีดูเงินคงเหลือในโทรศัพท์ เหลือไม่ถึงหนึ่งหยวนด้วยซ้ำ “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังซื้อมาทานไม่ได้เลย เฮ้อ! ชีวิตทำไมช่างรันทดขนาดนี้ ต่อไปจะเอาอะไรมากินล่ะ ค่าต้นฉบับก็ยังไม่ได้ ฉันทำเงินให้บริษัทมากขนาดนั้น แต่กลับงกไม่ยอมจ่ายค่าต้นฉบับมาสักทีT-T ฉันต้องกินต้องใช้เหมือนกันนะคะหัวหน้า!”

ร่างบางฟุบนั่งลงบนโซฟาด้วยแววตาอิดโรย ขอบตาดำคล้ำ ยอมถวายตัวนั่งปั่นต้นฉบับมาตั้งหลายวัน อดหลับ อดนอนตั้งหลายคืน เงินเดือนก็ยังจะไม่ได้อีก “จิ้งหลิง นะจิ้งหลิง อย่าให้ฉันให้เป็นนักเขียนดังเมื่อไหร่ จะไม่ง้อบริษัทขี้งกแบบนี้เลยคอยดู!”

ทันใดนั้นสายตาเธอหันไปเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียง เวลาล่วงเลยเข้าจะเกือบหกโมงเย็น “ตาย ตาย! จะค่ำแล้วเหรอ ฉันยังแก้ไม่เสร็จเลย เสี่ยวเหยา เธอจะมานั่งตัดพ้อแบบนี้ไม่ได้!”

หญิงสาวมุ่งมั่นหันกลับไปนั่งปั่นนิยายต่อด้วยไฟที่มาเต็มเปี่ยม ถือคติไม่เสร็จไม่ลุกจากเก้าอี้ตัวนี้เด็ดขาด!

ผ่านไปเที่ยงคืน เธอยังคงหมุดลำตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ชะโงกหัวขึ้นมาพิมพ์งานรีบเร่งแก้ต้นฉบับ

“เสร็จแล้ว!” เธอหยุดทุกอย่างลง ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายคลายเมื่อยจากอาการนั่งพิมพ์จนปวดคอมาทั้งวัน

เสี่ยวเหยาหันไปรินน้ำใส่แก้วขึ้นมาดื่มแก้กระหายพลางเปิดดูคอมเมนต์ผู้คนล้วนเข้ามาแสดงความคิดเห็นในนิยายของเธอที่เพิ่งลงไปไม่กี่ตอน

‘สมน้ำหน้านางร้าย เป็นไงล่ะ จะรังแกนางเอกดันถูกพระเอกผลักตกน้ำซะเอง ฮ่าฮ่าฮ่า’

‘ฉันชอบพระนางคู่นี้ นางร้ายหลบไปค่ะ”

‘นางร้ายดับอนาถ สภาพ ฮ่าฮ่าฮ่า’

เสี่ยวเหยาเลื่อนดูคอมเม้นต์ระหว่างจิบน้ำไปพลาง มองชื่นชมผลงานตัวเองอย่างภูมิใจ ก่อนหันไปวางแก้วน้ำไว้ข้างๆ โน้ตบุ๊กอย่างลงลืมตัว

เธอลุกขึ้นเตรียมเก็บของเข้าที่ลง ไม่ทันได้ตั้งตัวมือดันพลาดไปโดนแก้วน้ำจนคว่ำหกใส่โน้ตบุ๊กไม่เหลือชิ้นดี

ดวงตาเล็กเบิกกว้างตื่นตระหนกรีบหาผ้ามาซับน้ำออกจากโน้ตบุ๊กด้วยอาการกระวนกระวาย “งานอันล้ำค่าของฉัน ไม่นะ!”

ทันทีที่มือสัมผัสกับโน้ตบุ๊ก ร่างกายเธอกลับชักสะดุ้งจนตัวลงไปนอนชักดิ้นชักงอกับพื้น เกิดจากกระแสไฟแล่นผ่านเข้ามาในตัว

ทันใดนั้นก็เกิดลำแสงสีขาวขนาดใหญ่ขยายเป็นวงกว้างค่อยๆ ออกมาจากหน้าจอโน้ตบุ๊กพุ่งทะยานเข้าหาตัวหญิงสาวอย่างแรง จวบจนทุกอย่างภายในห้องดับวูบลงไป

ในบ่ายที่อากาศแจ่มใส หอน้ำชาอู๋ซวนอันใหญ่โตและหรูหราสุดในเมืองหนานเปียน ในเวลานี้ข้างนอกเกิดเหตุการณ์อันไม่คาดฝัน ผู้คนต่างออกมาดูรอบละแวกเสียงร้องลั่นของหญิงสาวอาภรณ์เขียวออกมาอย่างตกใจ

“ช่วยด้วยเจ้าค่ะ ช่วยคุณหนูของข้าด้วย คุณหนูเสี่ยวเหยา คุณหนู! ฮือ”

สาวใช้คลานคุกเข่าขอร้องคุณชายใหญ่จวนสกุลจาง ใบหน้าขาวนวลเต็มเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาสีขาวใสหลั่งไหลริน สลับมองผู้เป็นนายกำลังจมลงไปในน้ำ