บทที่ 3

เสียงคัดค้านลงความคิดเห็นกันอยู่ประหนึ่ง ทันใดนั้นผืนน้ำที่สงบ กลับขับเคลื่อนขยับหมุนเป็นวงกว้างขนาดใหญ่ ท้องฟ้าที่สว่างค่อยๆ ครึ้มลง ทั่วทุกสารทิศถูกปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆกลุ่มสีดำขนาดใหญ่เข้ามาบดบังสุริยา เสียงฟ้าผ่าลงมาใจกลางแม่น้ำซีรุ่ยไม่ขาดสาย

“เสี่ยวเหยาเจ้าตื่นได้แล้ว เสี่ยวเหยา! เสี่ยวเหยา!!!”

เสียงเรียกของใครอีกคนพยายามปลุกให้หญิงสาวตื่นจากนิทราที่หลับใหลใต้น้ำ

‘ใครกันมาเรียกฉัน ทำไมมันถึงปวดหัวแบบนี้กัน!”

เสี่ยวเหยาจับไปที่ขมับด้วยความเจ็บปวด ทันใดนั้นดวงตาที่มืดบอดสนิท เปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมคู่โตเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก นางมองไปทั่วทิศทาง ฟองอากาศค่อยๆ ออกมาจากปาก ร่างบางตะเกียกตะกายรีบหาทางว่ายขึ้นมาจากน้ำเมื่อได้สติ

‘ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ มันเกิดอะไรขึ้นกัน!” นางทบทวนความทรงจำเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เพิ่งนึกได้ว่าก่อนหน้านี้ยังนั่งปั่นนิยายอยู่ในห้องอยู่เลยไม่ใช่หรือไง ผ่านมาแป๊บเดียวทำไมร่างกายถึงมาอยู่ในน้ำได้ หรือว่าเรื่องทั้งหมดนี้แค่ฝันไป แต่ทำไมมันถึงเหมือนจริงขนาดนี้กัน

เสี่ยวเหยาปัดความคิดทั้งหมดทิ้ง ถึงจะเป็นความฝันก็ช่างเถอะ ขอแค่ออกไปจากใต้น้ำนี่ก็พอ นางรีบว่ายพาเรือนร่างตนเองขึ้นมาอย่างท่วงที สุดท้ายเรี่ยวแรงที่มีกลับอ่อนลง หากแต่นางจมลงดิ่งใกล้จะสุดขอบพื้นผิวดิน ความพยายามทุกอย่างสูญสิ้นสลายสุดท้ายค่อยๆ หมดลงไปพร้อมกับฟองอากาศออกมาจากปากเฮือกสุดท้าย ร่างอรชรจมดิ่งลงสู่ข้างล่าง เปลือกตาเคยสว่างมอดดับลงไปอย่างไร้จุดหมาย

มีเพียงแสงเล็กๆ ผ่านเล็ดลอดเข้ามาภายในดวงตาหงส์ นางมองเงาสะท้อนด้านบนผิวน้ำมีเงาหนึ่งกระโดดตามลงด้วยภาพที่กำลังเลือนราง ความหนาวเย็นที่ครอบคลุมเข้าสู่ผิวสัมผัสร่างกาย ในตอนนี้กลับกลายเป็นความอบอุ่นเมื่อถูกมือของใครบางคนฉุดกระชากดึงขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างท่วงที

“ท่านแม่ทัพขอรับ ท่านแม่ทัพ!” องครักษ์มองหาบุรุษกระโจนลงไปใต้น้ำ ทั้งที่พยายามจะห้ามรั้งไว้ แต่กลับไม่ทันเสียแล้ว

ท้องฟ้าที่เคยมืดมิด สยบลงกลับมาเป็นปกติ ผู้คนมองไปข้างนอกด้วยอาการตกใจ กับพายุที่พัดผ่านเข้ามาไม่ได้ทันตั้งตัวเมื่อครู่ ทุกสายตารีบกลับหันมามองพื้นผิวน้ำพัดหมุนวนอีกครั้ง

“พวกเจ้าเห็นหรือไม่ ว่าเมื่อกี้มันเกิดอันใดขึ้น เหตุใดมันถึงน่ากลัวเช่นนี้กัน”

“ใช่! ข้าไม่เคยพานพบมาก่อนเลย” หญิงสาวบนหอน้ำชาหยุดชะงักกึก ดวงตาคู่คมมองลงไปข้างล่างกลับเห็นรถม้าของใครคนหนึ่ง กับองครักษ์หลายคนกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่ใต้น้ำ

“พวกเจ้า! ดูนั่นสิ นั่นรถม้าท่านแม่ทัพเหย่ซือ หยางไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงไปอยู่ตรงนั้นกัน”

“ข้าก็ไม่แน่ใจ บุรุษเช่นนั้นจะไปอยู่ตรงนั้นได้อย่างไรกันล่ะ”

“ข้าว่าลงไปดูกันเถอะ!”

ผู้คนต่างมามุงดูบริเวณแม่น้ำซีรุ่ย เสียงเหล่าทหารยังคงตามหาท่านแม่ทัพไม่ขาดสาย บางคนกระโดดลงไปช่วยหาอีกแรง ผ่านไปไม่เพียงหนึ่งเค่อ ร่างกำยำค่อยๆ ใช้พละกำลังที่มีลากดึงใครคนหนึ่งติดมือขึ้นจากน้ำมาด้วย

“ท่านแม่ทัพ ท่านเป็นอันใดมากหรือไม่ขอรับ” องครักษ์รีบเดินมาถามไถ่อาการด้วยความเป็นห่วง

สันกรามคมเกร็งกระตุกไม่ตอบอะไร หันไปมองสตรีในอ้อมแขนแกร่งอุ้มขึ้นมาจากน้ำ เขาค่อยๆ วางนางลงบนพื้นหญ้าอย่างเบามือ ใจหนึ่งเรียกนางให้ฟื้นสติ “แม่นาง แม่นางตื่นสิ แม่นาง”

ใบหน้าหยกซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเรียวเล็กมองเห็นเพียงเงาเลือนรางข้างหน้าเพียงนิด

เหย่ซือหยางยังคงเรียกสติหญิงสาวซ้ำต่อหลายครั้ง จนเห็นเปลือกตานางขยับเขยื้อนเล็กน้อย เห็นทีคงจะไม่เป็นไรมากกระมัง

เสี่ยวเหยารู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจมาเนิ่นนาน เมื่อนางได้สติกลับมา รีบสำลักน้ำออกมาจากปาก ควานหาอากาศหายใจอย่างรวดเร็ว “แค่ก แค่ก”

ดวงตากลมใสพิสุทธิ์กะพริบตาฟื้นสติอีกครั้ง มองไปทั่วทุกรอบบริเวณอย่างไม่รู้จักมาก่อน นางหลับตา เปิดเปลือกตาใหม่หลายต่อหลายครั้ง ทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเดิม

‘นี่ฉันอยู่ที่ไหนกัน ทำไมทุกคนในที่แห่งนี้ถึงแต่งตัวคล้ายคนสมัยจีนยุคโบราณ หรือเรื่องทั้งหมดนี่ฉันแค่กำลังฝันไปกัน’

เสี่ยวเหยานั่งคิดอยู่ในใจ เหตุผลมากมายเหล่านี้ยังคงแล่นถาโถมเข้ามาไม่หยุด

“คุณหนู! คุณหนูเสี่ยวเหยาเจ้าคะ ฮือ ข้านึกว่าจะเสียคุณหนูไปเสียแล้ว” ชิงชิงร่ำไห้ รีบเข้ามากุมมือนางด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าสตรีเต็มไปด้วยคราบน้ำตาหลั่งใหลไม่หยุด ขอบคุณสวรรค์ที่นางยังรอดมาได้

เสี่ยวเหยาตวัดสายตาไปมองสตรีอาภรณ์เขียวแวบหนึ่ง ‘เธอเป็นใครกัน คุณหนูไหน ฉันไม่ใช่!”

นางหยุดพูดออกไป เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าชื่อนี้คลับคล้ายคลับคลา คุณหนูเสี่ยวเหยานี่ได้มาจากที่ไหน หากจำไม่ผิดนี่มัน! นางร้ายในนิยายที่เธอสร้างขึ้นมาชัดๆ

‘บ้าน่ะ! ฉันคงเขียนนิยายจนเสียสติไปแล้วแน่ๆ ตื่นได้แล้วเสี่ยวเหยา ตื่น!”

นางหยิกแขนตนเองเพื่อเรียกสติ จนเผลอร้องเสียงเจ็บออกมา หากแต่ว่านี่มันไม่ใช่ความฝัน!

“คุณหนู! คุณหนูเป็นอันใดไปเจ้าคะ” ชิงชิงมองนางดูผิดแปลกปกติไป