บทที่ 4

“ฉัน…เอ่อ…ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม เจ้าบอกข้าทีว่านี่ไม่จริงใช่หรือไม่!” หญิงสาวเขย่าตัวชิงชิงรอฟังคำตอบออกมาจากปาก

“คุณหนูเป็นอันใดไปเจ้าคะ ท่านไม่ได้ฝันไปเจ้าค่ะ”

สิ้นเสียงนางมองไปยังบริเวณรอบๆ ล้อมไปด้วยผู้คนมากมายทอดสายตาลงมาทางนาง หากทั้งหมดนี่ไม่ได้ฝัน งั้นแสดงว่าข้ามมิติมาอยู่ในนิยายของตัวเองงั้นหรือ! โธ่! อย่าบอกนะว่าร่างนี้คือคุณหนูเสี่ยวเหยา นางร้ายตัวหลักในนิยาย ที่ได้วางบทให้ตายในตอนที่สี่แล้วนี่ มันหมายความว่าไงกัน ทำไมถึงยังมีชีวิตอยู่อีก!

“ท่านแม่ทัพ ท่านรีบขึ้นรถม้ากลับจวนก่อนเถอะขอรับ”

เหย่ซือหยางพยักหน้าตอบรับ หันกลับมามองสตรีตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ “หากเจ้าไม่เป็นอันใดแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัว”

“จะ…เจ้าค่ะ” เสี่ยวเหยานิ่งค้างตอบกลับไปอย่างตะกุกตะกัก หากแต่ใบหน้าบุรุษผู้นี้กลับรูปโฉมหล่อเหลางดงามอยู่ไม่น้อย

นางนิ่งค้างมองบุรุษผู้นั้นเดินห่างออกไปสักพัก กลับได้สติเมื่อได้ยินชื่อเรียกของชายที่ยื่นมือเข้ามาช่วยชีวิตนาง

‘เป็นไปไม่ได้! นั่นคือเหย่ซือหยางงั้นหรือ บุรุษโหดเหี้ยมฆ่าคนด้วยมือเปล่า ตัวร้ายหลักที่ฉันสร้างขึ้นมาอีกคนเพื่อขัดขวางความรักของพระเอก กับนางเอกในนิยาย! อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้กัน แล้วทำไมอยู่ๆ เขาถึงเข้ามาช่วยฉันไว้กัน หากทุกอย่างมันปรับเปลี่ยนเป็นแบบนี้ แล้วเรื่องราวในนิยายที่ฉันแต่งจะดำเนินการต่อไปยังไง ถ้าฉันไม่ต้องตายในวันนี้ แล้วจุดจบของฉันต้องไปอยู่ตรงไหนกัน ไม่นะ!!!”

นางคิดถึงอนาคตข้างหน้าที่ไม่อาจรับรู้ได้จะเกิดอันใดขึ้นบ้าง หากนี้คือการให้โอกาสนางร้ายกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ภายภาคหน้าอาจไม่มีเรื่องน่ายินดีเช่นนี้อีกก็ได้ แต่ก็เอาเถอะหากทั้งหมดนี่คือเรื่องจริง ขอแค่เพียงหลบเลี่ยงออกมาจากบุคคลที่เกี่ยวข้องทั้งหมดก็พอไม่ใช่หรอกหรือ แล้วค่อยหาวิธีกลับไปยังโลกเดิมจะดีที่สุด

รถม้าถูกขับเคลื่อนไปตามท้องถนนของเมืองหนานเปียนมุ่งหน้าสู่สกุลเหย่ บุรุษรูปร่างราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์นั่งคิดทบทวนเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

“แม่นางผู้นั้นคือผู้ใดกัน” เหย่ซือหยางขมวดคิ้วครุ่นคิดถึงภาพใบหน้านางที่ตนช่วยขึ้นมาจากน้ำ นางก็แค่สตรีผู้หนึ่งมีความเกี่ยวข้องอันใดกับเขา แล้วเสียงของสตรีเมื่อครู่เล่าเป็นของผู้ใด เหตุใดถึงเรียกให้เขารีบเข้าไปช่วยนาง

บรุษเหม่อลอยพลันก่อนได้สติเมื่อถูกใครบางคนเรียกขึ้น

“ท่านแม่ทัพ เหตุใดท่านถึงกระโดดลงไปช่วยนางขอรับ ข้าไม่เข้าใจ ปกติท่านเองไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับสตรีเสียด้วยซ้ำ” องครักษ์เสิ่นเดินตามรถม้า ถามอย่างสงสัย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหากพูดถึงเรื่องสตรีการออกเรือนทีไร เขามักอารมณ์ไม่ดีมาโดยตลอด เพราะมัวแต่ยุ่งกับการทำศึกสงคราม ไม่มีเวลาสนใจสตรีนางใดอยากได้มาเป็นฮูหยิน เพราะเห็นสตรีเป็นเพียงตัวน่ารำคาญ ขัดขวางถ่วงความเจริญเท่านั้น

เหย่ซือหยางมองไปยังภายนอกรถม้าขับเคลื่อนผ่านมา “ข้าเองก็สงสัยไม่ต่างอันใดกับเจ้า” ใบหน้าเรียบนิ่งเฉยยังคงเก็บคำถามมากมายเข้ามาภายใน ทำไมเขาถึงมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้กับนางกัน

จวนสกุลหวัง

“ถึงแล้วเจ้าค่ะคุณหนู” ชิงชิงลงจากรถม้ารีบเข้าไปรับมือเรียวบางของนางอย่างระมัดระวัง กลัวว่าคุณหนูใหญ่จะเผลอลื่นไถลตกลงมา

เสี่ยวเหยาค่อยๆ ลงมาจากรถม้า ดวงตากลมโตมองไปยังบริเวณรอบสกุลหวัง อย่างที่ไม่เคยคิดมาก่อน นี่มันเหนือที่คาดหมายเอาไว้ชัดๆ!

“นี่น่ะหรือจวนสกุลหวัง” ดวงตาทอสุกประกายสว่างไสวกลอกซ้ายที ขวาที สำรวจจวน ขณะเดินเข้าไปภายใน

สาวใช้กวาดทำความสะอาดบริเวณลานจวนเมื่อเห็นใบหน้าสตรีเดินเข้ามา ร่างกายกลับสั่นเทาเผลอทำไม้กวาดร่วงหล่นบนพื้นไม่ได้ทันตั้งใจ “คะ…คุณหนู ข้าขอโทษเจ้าค่ะ”

นางรีบคุกเข่าก้มคำนับ กลัวว่าจะถูกลงโทษเหมือนคราวที่แล้ว “ข้าสำนึกผิดแล้ว ได้โปรดอย่าลงโทษข้าเลยเจ้าค่ะ”

“นี่เจ้า!” ชิงชิงหันมาดุนาง กลับต้องหยุดลงเสียก่อน

“พอเถอะ ข้าไม่ได้ว่าอะไรเจ้าทั้งนั้น อย่าทำให้ข้าต้องรู้สึกแย่ไปกว่านี้เลย ลุกขึ้นเถอะก็แค่ไม้กวาดหล่นด้ามเดียวเอง” เสี่ยวเหยารีบเข้าช่วยสาวใช้ลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างไม่ถือตัว

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านไม่จำเป็นต้องดีกับพวกนางก็ได้” ชิงชิงเอ่ยเสียงแผ่ว มองดูคุณหนูของตนดูแปลกไป

ถ้าไม่เห็นกับตา นางคงไม่เชื่อแน่ว่าสตรีที่คอยช่วยเหลือผู้อื่น เห็นอกเห็นใจคนอื่นมากกว่าตนเอง นั่นคือคุณหนูเสี่ยวเหยาที่เคยรู้จักมาก่อน

“ขะ…ข้าลุกขึ้นเองได้เจ้าค่ะ” สาวใช้รีบถอยห่างออกจากคุณหนูเสี่ยวเหยาด้วยอาการเกรงกลัว

เสี่ยวเหยาขยับศีรษะเข้าใจนาง รีบก้าวถอยห่างออกมา ขืนเข้าไปใกล้กว่านี้เผลอๆจากช่วย อาจทำให้สตรีนางนี้ตกใจขวัญเสียอยู่ไม่น้อย

“ถ้าเช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน” เสี่ยวเหยากล่าวอย่างแผ่วเบา พร้อมรอยยิ้มบางๆ ฉาบขึ้นบนใบหน้าเคยนิ่งเรียบดุดัน ในตอนนี้กลับกลายเป็นอ่อนโยนลง

บ่าวรับใช้เดินผ่านไปมา ต้องหยุดชะงักเท้าลงเผลอทำของตกหล่นบนพื้นไปตามๆกัน จนเสี่ยวเหยารีบหันซ้าย หันขวากลับไปมองเหตุการณ์

“เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ” นางหันไปถามด้วยความสงสัย ใบหน้าหงส์ขมวดคิ้วมองผู้คนรอบด้านได้แต่กะพริบตาปริบๆ

“ไม่มีอันใดขอรับ/เจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้รีบคุกเข่าก้มศีรษะลง กลัวจะโดนลงโทษไปอีกคน

ชิงชิงเบิกตาโพลงรีบกล่าวขัดออกมา “ข้าว่ารีบเข้าเรือนไปก่อนเถอะเจ้าค่ะคุณหนู ขืนอยู่ตรงนี้เกรงว่าจะไม่สบายเอา” นางคะยั้นคะยอรีบพาผู้เป็นนาย กลับเข้าไปในจวนอย่างไว

หากแต่วันนี้อาการคุณหนูดูแปลกประหลาดไปราวกับคนละคน หากเกิดเหตุการณ์เมื่อครู่คุณหนูคงสั่งให้เฆี่ยนบ่าวรับใช้ไปแล้ว แต่วันนี้นางกลับใจดีขึ้นผิดปกติลูกหูลูกตา