ตอนที่ 2 กลับมาอีกครั้ง

ที่นอนนุ่ม ๆ ทำให้ไอยราไม่อาจฝืนลืมตาตื่นขึ้น เธอซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนใหญ่ก่อนออกแรงกระชับกอดมันมากกว่าเดิม จนทุกส่วนในร่างกายสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่สร้าง แตกต่างจากความหนาวเหน็บและหวาดกลัวที่เคยสัมผัสมา

‘เธอเพิ่งผ่านความเป็นความตายมา!’

หลังจากนึกอะไรขึ้นมาได้ ไอยราถึงกับสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ ก่อนที่อาการหวาดกลัวของหญิงสาวจะกลับมาอีกครั้ง พลางหันซ้ายมองขวาไปรอบ ๆ ห้องอย่างตื่นตระหนก

“ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่?” เธอพึมพำกับตัวเอง

ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบห้องอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ไม่ใช่ความฝัน เตียงนุ่ม ๆ กับผ้าห่มผืนใหญ่คุ้นตา ทั้งการตกแต่งห้องอย่างประณีตที่บ่งบอกรสนิยมเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี

ภาพทุกอย่างที่เห็นราวกับอดีตไม่มีผิดเพี้ยน เธอไม่รอช้ารีบลุกออกจากเตียง เดินตรงไปที่ห้องน้ำก่อนเห็นใบหน้าของตัวเองไร้ซึ่งรอยแผลจากการถูกทำร้าย

มือเรียวเล็กสัมผัสใบหน้าสวยช้า ๆ พลางลอบมองคนในกระจกด้วยความแปลกใจ ก่อนใช้มือหยิกแก้มของตนไปหลายครั้ง จนกระทั่งมั่นใจแล้ว ว่านี่ไม่ใช่ความฝันหรือสิ่งที่เธอคิดไปเองจริง ๆ

เธอรีบวิ่งออกจากห้องน้ำมาทั้งผมเผ้ายุ่งเหยิง ก่อนคว้าเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูวันและเวลา เพื่อยืนยันความคิดของตัวเองอีกครั้ง เมื่อความจริงทุกอย่างปรากฎ ไอยราก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ เพราะตัวเธอได้ย้อนเวลากลับมาในช่วงหนึ่งเดือนก่อนที่จะถูกสั่งฆ่า

“นี่ฉันย้อนเวลากลับมาจริงเหรอ?”

เจ้าของร่างเล็กล้มทั้งยืนก่อนเซถอยไปนั่งอยู่บนเตียง พยายามคิดและใช้สติให้มากที่สุด ว่าตัวเธอไม่ได้บ้าหรือคิดไปเองแน่ใช่ไหม? ทว่าภาพเหตุการณ์และความเจ็บปวดที่ต้องถูกกระหน่ำแทงในคืนนั้น กลับยังคงย้ำเตือนให้ไอยราจดจำได้อย่างแม่นยำ

เมื่อตั้งสติได้ เธอจึงกลับมานั่งนึกทบทวนเรื่องราวทั้งหมด หญิงสาวตื่นขึ้นมาในห้องนอนเดิมที่บ้านหลังใหญ่กลางภูเขา สถานที่ที่เป็นเรือนหอของเธอกับสามี

ผู้ชายที่จะสั่งฆ่าเมียตัวเองในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

“ฉันย้อนเวลากลับมาหนึ่งเดือนก่อนจะถูกฆ่า อย่างน้อยก็พอมีเวลาจัดการเรื่องหย่า และตามหาตัวนักฆ่าคนนั้น”

ก่อนจะสิ้นใจไอยราได้อธิษฐาน ขอมีชีวิตอีกสักครั้ง และเธอจะไม่ยอมเป็นเหยื่อให้กับคนพวกนี้อีกต่อไป แต่ใครจะคิดว่าคำขอของเธอจะเป็นจริง เดิมทีก็ควรตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่เหมือนว่าไอยราก็ไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น

และจากหญิงสาวผู้อ่อนแอไร้หัวคิด ยอมทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ต่อไปนี้จะไม่มีผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว

ในชีวิตครั้งก่อน ไอยราไม่เคยคิดจะทำร้ายใคร ต่อให้จะแต่งงานกับเขาแต่เธอก็อยู่ในที่เงียบ ๆ ของตัวเองมาเสมอ ไม่ก้าวก่ายชีวิตของสามีให้เขาต้องอึดอัดและลำบากใจ

ทว่าเธอกลับถูกการหักหลังเป็นของตอบแทนจากเขา

จนต้องมาจบชีวิตตายกลางป่าเหมือนกับสัตว์ตัวหนึ่ง ทั้งที่ทำดีไปมากขนาดนั้นแล้วแต่กลับไม่มีใครเห็นค่า และเมื่อเป็นทุกอย่างเป็นแบบนี้เธอจะต้องซื่อสัตย์ต่อไปอีกทำไม เมื่อมีชีวิตใหม่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นคนใหม่เหมือนกัน

“ผู้หญิงอ่อนแอคนนั้นตายไปแล้ว ไม่มีใครช่วยเธอได้แม้แต่คนที่เธอไว้ใจจนสามารถมอบทั้งชีวิตให้เขา”

ความรู้สึกเจ็บปวดยังคงฝังลึกอยู่ในใจของไอยรา แต่เธอจะไม่จมปลักอยู่กับมัน ในเมื่อมีโอกาสได้ย้อนเวลากลับมาแก้ไข

เธอก็จะขอสัญญากับตัวเอง ว่าจะต้องทำตามคำอธิษฐานให้ได้จะต้องไม่เป็นเหยื่อให้ใครหลอกใช้อีก โดยเฉพาะกับภูมินทร์ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของเธอ

“ฉันจะหย่า!”

ไอยราพึมพำกับตัวเองด้วยความมุ่งมั่นราวกับให้คำสัญญา ดวงตากลมก้มมองแหวนแต่งงานตรงนิ้วนางข้างซ้าย ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยภูมิใจกับมันนักหนา และสวมใส่มันไม่ห่างกายตลอดสามปีที่ผ่านมา

หากแต่ตอนนี้มันไม่มีค่าสำหรับเธออีกแล้ว ไอยราตัดสินใจถอดแหวนวงนั้นออกทว่าสิ่งที่เพิ่งถอดไปก็ไม่วายทิ้งร่องรอยปรากฏอยู่บนนิ้ว

เธอไม่คิดจะก้มมองมันต่อ หวังเพียงต้องการออกจากบ้านหลังนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อที่ตัวเธอจะได้ไม่ต้องกลับไปตายแบบนั้นซ้ำสอง หญิงสาวโอบกอดตนเองเหมือนกับกำลังปลอบประโลม และให้กำลังใจ

ขณะที่ไอยรากำลังนั่งใช้ความคิดเรียบเรียงเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ ก๊อก ก๊อก ก๊อก...จู่ ๆ เสียงเคาะประตูห้องนอนก็ดังขึ้นหลายครั้ง

“เข้ามา”

แม่บ้านสาวเปิดประตูเข้ามาเห็นก็ต้องตกใจ เมื่อนายหญิงของบ้านนั่งอยู่บนเตียง และยังสวมใส่ชุดนอนเหมือนเพิ่งตื่นได้ไม่นาน ทั้งที่ตอนนี้ก็สายมากแล้ว

“คุณอัยย์คะ ตอนนี้เลยเวลาอาหารเช้ามานานแล้ว คุณยังจะทานอยู่ไหมคะ?” นั่นคือชื่อเล่นของเธอที่ถูกพูดออกมาด้วยถ้อยคำพูดแสนห้วนไร้ซึ่งความเกรงใจปนรำคาญ

ไอยราหันหน้าไปมองคนที่เดินเข้ามาใหม่ ที่ทำท่าทางเอื่อยเฉื่อย ไร้ความเกรงใจใส่เธอ ไม่มีแม้แต่ความเคารพด้วยซ้ำ

ทั้งที่ไอยราอยู่บ้านหลังนี้ และเป็นเจ้านายของที่นี่มาถึงสามปีดีดัก แต่คนรับใช้กลับกล้าเมินเฉยต่อเธอ ทำราวกับว่าเธอเป็นเพียงแค่คนอาศัยคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้เป็นส่วนสำคัญอะไร

แม้รู้ดีว่าตัวเองจะอยู่ในบ้านหลังนี้อีกไม่นาน แต่เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ ไอยราจึงจะไม่ยอมทนต่อการถูกเมินเฉยอีกต่อไป เธอไม่ใช่ถังขยะที่จะต้องมาคอยรองรับอารมณ์ของใครทั้งนั้น

“ฉันจะทาน บอกให้แม่ครัวตั้งโต๊ะเอาไว้รอได้เลย”

“แต่อาหารเย็นหมดแล้วนะคะ งั้นเดี๋ยวให้แม่ครัวเอาไปอุ่นให้แล้วกันค่ะ” สาวใช้แย้ง

“ไม่ต้อง...ถ้าเย็นก็เอาไปทิ้ง แล้วทำใหม่”

“แบบนั้นก็เสียของเปล่าสิคะ ทั้งที่คุณเองต่างหากที่ตื่นสาย ไม่ยอมลงไปทานอาหารให้เร็วกว่านี้”

คราวนี้ไอยราเดินตรงไปหาคนที่กำลังยืนเถียงกับตัวเอง

“เธอเป็นใคร?” ไอยราถามเสียงเรียบ

“เป็นแม่บ้านค่ะ”

“มีหน้าที่อะไร?”

“มีหน้าที่ดูแลบ้านหลังนี้ ดูแลเจ้านายสิคะ”

“แล้วฉันเป็นใคร?”

“คะ คุณเป็นภรรยาของท่านประธานค่ะ” สาวใช้เริ่มหวาดกลัว ตอบเสียงตะกุกตะกักยามที่ถูกคาดคั้นหนักเข้า

“แล้วฉันมีหน้าที่อะไร”

“.…”

“ถ้าเธอไม่รู้...ฉันจะตอบให้ หน้าที่ของฉันคือออกคำสั่งให้พวกเธอทำตาม! ส่วนเธอก็มีหน้าที่ตามคำสั่งของฉัน ทำจนกว่าฉันจะพอใจ เข้าใจสถานะของตัวเองแล้วหรือยัง?!”

“ขะ เข้าใจแล้วค่ะ!”

แม่บ้านสาวตัวสั่นเทาผงกหัวรับรัว ๆ ไม่เคยเห็นไอยราแสดงท่าทางวางมาดเช่นนี้มาก่อน ทั้งที่เมื่อก่อนเธอมักจะพูดขอโทษออกมาด้วยซ้ำ แต่ในคราวนี้กลับขึ้นเสียงใส่ราวกับคนละคน

“งั้นก็ออกไปได้แล้ว”

“ค่ะ”

คนถูกตวาดใส่รีบวิ่งลงไปด้านล่างทันที ปล่อยให้ไอยรายืนมองร่างของอีกฝ่ายค่อย ๆ หายไปทีละนิด

ในอดีตเธอไม่คิดแม้แต่จะขึ้นเสียงหรือเถียงกับใคร เพราะไม่อยากก่อปัญหา และมีเรื่องในบ้านที่ตัวเองอาศัยอยู่ ทว่าเมื่อได้ลองสู้เพื่อตัวเองสักครั้ง เธอกลับรู้สึกดีขึ้นมาก

“เป็นแบบนี้ก็ไม่เลวนะ”

นายหญิงของบ้านอาบน้ำอยู่นาน ปล่อยให้แม่บ้านและแม่ครัวรอเก้อทำอาหารซ้ำซากวนไปมาจนน่าหงุดหงิด ทั้งยังต้องมาเห็นไอยราเดินลงมาจากชั้นบนด้วยท่าทางสบายใจจนน่าหมั่นไส้

“มองอะไร ไม่มีอะไรทำกันหรือไง?”

เมื่อเอ่ยคำนี้ออกไป คนใต้บัญชาก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตามองพื้นทันทีเหมือนกลัวความผิด “อาหารพร้อมหรือยัง?”

“พร้อมแล้วค่ะ คุณอัยย์ทานได้เลยนะคะ”

แม่บ้านทุกคนเริ่มวางจานอาหารอย่างแผ่วเบา

ก่อนที่สาวใช้อีกคนจะวางแก้วกาแฟลงข้างจานของเธอ เมื่อไอยราเงยหน้ามองก็จำได้ทันที ว่าแม่บ้านคนนี้ไม่เคยเห็นเธอเป็นเจ้านายด้วยซ้ำ ในอดีตเคยนินทาทั้งยังพูดจาให้ร้ายเธออยู่หลายครั้ง

ตอนนั้นไอยราไม่คิดจะใส่ใจ ทว่าตอนนี้เธอไม่ใช่คนเดิมแล้ว จึงยิ่งต้องใส่ใจอย่างมาก ทั้งที่ทุกคนในบ้านรู้ว่าเธอแพ้ครีมเทียมในกาแฟ แต่ก็ยังคงเลือกจะเสิร์ฟมันมาให้เธออีก

“สามปีแล้วนะ แต่พวกเธอจำไม่ได้เหรอว่าฉันแพ้อะไร?”

ไอยราเอ่ยถามเสียงเรียบ

“อ๋อ จริงด้วยค่ะ พวกเราลืมไปเลย เดี๋ยวจะเปลี่ยนให้นะคะ”

“ลืมเหรอ? เธอใช้คำว่าลืมงั้นเหรอ”

“ก็คุณไอยรามาช้า แม่บ้านอย่างพวกเรามีอะไรให้ทำเยอะแยะไปหมด จะมัวแต่สนใจเรื่องของคุณได้ยังไงล่ะคะ?”

“งั้นต่อไปนี้เธอก็สนใจให้มาก” ไอยราเลื่อนแก้วกาแฟร้อนไปตรงหน้าอีกฝ่าย “ดื่มซะ”

สาวใช้ยังคงลังเล มองไปที่แม่ครัวเพื่อขอความช่วยเหลือ

“หญิงแก่คนนั้นช่วยเธอไม่ได้หรอก ดื่ม!” คราวนี้ไอยราพูดตะเบ็งเสียงใส่ จนแม่บ้านคนนั้นต้องรีบดื่มกาแฟในแก้วนั้นจนหมด

“ไปเอามาอีกสิบแก้ว”

“คะ?” หัวหน้าแม่ครัวถามซ้ำอย่างไม่มั่นใจ

“ฉันบอกให้ไปเอาชงกาแฟมาอีก เอามาให้เธอคนนี้ดื่มทั้งหมด จนกว่าจะจำได้ว่าเจ้านายอย่างฉันแพ้กาแฟ!”

“คุณไอยรา คุณทำเกินไปแล้วนะคะ ถ้าคุณท่านอยู่...”

“ทำไม?! พวกเธอจะฟ้องอะไรเขาล่ะ”

แม่บ้านคนนั้นกระอักกระอ่วนไม่กล้าลองดี ไม่นานกาแฟที่สั่งก็ถูกยกมาวางตรงหน้าแม่บ้านคนเดิมทั้งสิบแก้ว “ดื่มให้หมด”

คนถูกสั่งเริ่มหวาดหวั่นต่อเจ้านายสาว ก่อนจะยอมหยิบแก้วมาดื่มของเหลวในนั้นทีละแก้ว ทีละแก้ว จนกระทั่งน้ำตาเริ่มไหลรินออกมาพร้อมกับเนื้อตัวที่สั่นเทิ้ม ทว่าไอยรากลับยังคงเฉยชามองดูด้วยสายตาไร้ความหมายอย่างที่ไม่เคยเป็น

ก่อนจะประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนในบ้านให้เป็นที่ประจักษ์

“ฉันคือเจ้านาย สั่งอะไรพวกเธอก็ต้องทำ! ไม่อย่างนั้นก็เลือกเอาแล้วกันระหว่างทำงานอยู่ที่นี่ต่อไปกับโดนไล่ออกให้ไปอดตายอยู่ที่อื่น!”