ตอนที่ 3 ไปจ่ายตลาด

ตอนที่ 3 ไปจ่ายตลาด

เหมยหลินเช็ดผมให้สามีจนแห้ง แล้วช่วยให้เขานอนลงอย่างสบาย เธอนั่งมองใบหน้าของสามีที่หลับตาพักผ่อน

กู้เจิ้งหยวนกับกู้เจิ้งซานก็แต่งตัวไปโรงเรียนเสร็จพอดี พวกเขาสวมชุดนักเรียนที่แม้จะเก่าแต่ก็สะอาดเรียบร้อย เหมยหลินมองส่งลูกชายสองคนออกจากบ้านด้วยความห่วงใย

ส่วนกู้เจิ้งอี้ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะ เขาไม่ได้ไปโรงเรียนตั้งแต่พ่อป่วย เหมยหลินรู้ดีว่าลูกชายคนโตอยากช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายในครอบครัว แต่มันทำให้เธอเจ็บปวดที่เห็นลูกต้องเสียสละการเรียนเพื่อครอบครัว

“เจิ้งอี้...” เหมยหลินเอ่ยเบาๆ “แม่อยากให้ลูกกลับไปเรียนนะ”

กู้เจิ้งอี้เงยหน้าขึ้นมองแม่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องครัวไปโดยไม่พูดอะไร เหมยหลินได้แต่มองตามหลังลูกชายด้วยความเศร้าใจ เธอหวังว่าสักวันลูกชายจะเข้าใจและให้อภัยเธอ

เหมยหลินเริ่มเก็บจานไป ทำความสะอาดบ้าน และซักผ้าของทุกคน งานบ้านเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้เธอไม่จมอยู่กับความคิดที่หนักอึ้ง

ขณะที่เหมยหลินกำลังซักผ้า เธอเหลือบไปเห็นกู้เจิ้งอี้นั่งอยู่มุมห้อง กำลังอ่านหนังสือเรียนเล่มเก่าของเขา ภาพนั้นทำให้หัวใจของเธอพองโต แสดงว่าลูกชายของเธอยังอยากกลับไปเรียนหนังสือ เธอต้องหาเงินเพิ่มเพื่อลูกชายจะได้กลับไปเรียน

เหมยหลินเช็ดเหงื่อที่ไหลอาบใบหน้า หลังซักผ้าเสร็จ เธอมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เวลาบ่ายสองโมงแล้ว ถึงเวลาที่ต้องออกไปจ่ายตลาดเพื่อซื้อของมาทำอาหารมื้อเย็น

"แม่จะไปไหน?" กู้เจิ้งอี้ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่มุมห้องเงยหน้าขึ้นถาม เมื่อเห็นแม่หยิบกระเป๋าสะพาย

"แม่จะไปตลาด ไปซื้อของมาทำกับข้าวมื้อเย็น" เหมยหลินตอบพลางเดินไปที่ประตู

"ผมไปด้วย" กู้เจิ้งอี้รีบวางหนังสือแล้วลุกขึ้นยืน

เหมยหลินชะงัก เธอหันไปมองลูกชายคนโต ดวงตาฉายแววเศร้า เธอรู้ดีว่าทำไมลูกถึงอยากไปด้วย "ไม่ต้องหรอกลูก แม่ไปเองได้"

"ผมจะช่วยแม่ถือของ" กู้เจิ้งอี้ยืนกราน แววตาของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ต้องการให้แม่ไปคนเดียว

เหมยหลินถอนหายใจเบาๆ แล้วพยักหน้า "งั้นก็ได้จ้ะ"

ทั้งสองเดินออกจากบ้านไปด้วยกัน ถนนในช่วงบ่ายค่อนข้างเงียบ มีเพียงเสียงจักรยานที่แล่นผ่านไปมาเป็นครั้งคราว กู้เจิ้งอี้เดินตามหลังแม่ สายตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธอ

"เจิ้งอี้..." เหมยหลินหยุดเดิน หันไปมองลูกชาย "แม่รู้ว่าลูกยังไม่ไว้ใจแม่ แต่แม่สัญญาว่าจะไม่ทำให้ลูกผิดหวังอีก"

กู้เจิ้งอี้เม้มปาก ภาพความทรงจำวันที่เห็นแม่ยืนยิ้มคุยกับชายแปลกหน้าในตลาดยังคงชัดเจน "ผมแค่...ไม่อยากให้พ่อต้องเสียใจอีก"

"แม่เข้าใจ" เหมยหลินยิ้มบางๆ น้ำตาคลอ "แม่รักพ่อกับลูกมากนะ และจะไม่ทำอะไรที่ทำให้ครอบครัวเราต้องแตกแยกอีก"

ทั้งสองเดินต่อไปจนถึงตลาด เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนขายของดังอึกทึก เหมยหลินเลือกซื้อผัก เนื้อหมู และไข่ไก่ โดยมีกู้เจิ้งอี้คอยถือถุงให้

"แม่ครับ..." กู้เจิ้งอี้เรียกเบาๆ

"หืม?" เหมยหลินหันมา

"ไม่มีอะไรครับ" เขายิ้มบางๆ รู้สึกว่าความไม่ไว้ใจที่มีต่อแม่เริ่มจางหายไป

เมื่อซื้อของครบแล้ว ทั้งสองก็เดินกลับบ้าน ระหว่างทางกู้เจิ้งอี้สังเกตเห็นว่าแม่ดูเหนื่อย

"แม่ครับ..." กู้เจิ้งอี้เอ่ยขึ้น "ผมขอโทษที่ทำตัวไม่น่ารักกับแม่"

เหมยหลินยิ้มน้ำตาคลอ "ไม่เป็นไรจ้ะ แม่เข้าใจ" เธอลูบศีรษะลูกชายอย่างอ่อนโยน

ทั้งสองเดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่ดีขึ้น แม้ว่าบาดแผลในใจอาจจะยังไม่หายสนิท แต่อย่างน้อยลูกชายก็ไม่ได้มองเธอด้วยแววตาเกลียดชังเหมือนเมื่อเช้า

เมื่อกลับถึงบ้าน เหมยหลินรีบเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารมื้อเย็น โดยมีกู้เจิ้งอี้คอยช่วยล้างผัก กลิ่นอาหารหอมกรุ่นค่อย ๆ แพร่กระจายไปทั่วบ้าน

เสียงน้ำมันเจียวกระเทียมดังซู่ซ่าในกระทะ เหมยหลินยืนหน้าเตาแก๊สด้วยท่าทางคล่องแคล่ว มือหนึ่งถือตะหลิวคนผัดผัก อีกมือหยิบเครื่องปรุงมาใส่อย่างพอเหมาะ

กู้เจิ้งอี้ยืนมองแม่ทำอาหารอยู่ข้าง ๆ

“เจิ้งอี้ ช่วยแม่ยกหม้อซุปไปวางที่โต๊ะหน่อยลูก” เสียงแม่เรียกให้เขาตื่นจากภวังค์

“ครับ” เขายกหม้อซุปไปวางที่โต๊ะ

เสียงฝีเท้าดังมาจากประตูบ้าน ตามด้วยเสียงเรียกของน้องชายทั้งสอง “พี่เจิ้งอี้! พวกเรากลับมาแล้ว”

กู้เจิ้งหยวนและกู้เจิ้งซานวิ่งเข้ามาในครัว

“ไปล้างมือก่อนค่อยมากินข้าวนะลูก” เหมยหลินบอกลูกชายคนเล็กทั้งสอง

“ครับแม่!” ทั้งคู่รีบวิ่งไปที่อ่างล้างมือ

เหมยหลินจัดแจงวางจานอาหารบนโต๊ะ มีผัดผักคะน้า ไข่เจียวฟู ต้มจืดเต้าหู้หมูสับ และข้าวสวยร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ

เหมยหลินเดินเข้าไปอุ้มสามีในห้อง ทว่ากู้เว่ยหมิงกลับปฏิเสธ

“คุณไม่อยากออกไปนั่งกินข้าวกับลูกๆหรือคะ?”

กู้เว่ยหมิงส่ายหน้า “ผมกินในห้องดีกว่า”

แต่เหมยหลินอยากกินข้าวพร้อมกันกับครอบครัว

“เจิ้งอี้!” เหมยหลินเรียกลูกชายคนโต

“ครับแม่” กู้เจิ้งอี้โผล่หน้าเข้ามาในห้อง

“ช่วยแม่พยุงพ่อหน่อยนะลูก”

กู้เจิ้งอี้รีบเข้ามาช่วย เหมยหลินค่อยๆ สอดแขนใต้ร่างของสามี ในขณะที่ลูกชายช่วยประคองด้านหลังด้วยความระมัดระวัง เธอค่อยๆ อุ้มสามีขึ้นจากเตียง

“ผมหนักนะ” กู้เว่ยหมิงทักท้วงเบาๆ

“ไม่หนักหรอกค่ะ” เหมยหลินยิ้ม “คุณผอมลงตั้งเยอะ”

เธอค่อยๆ เดินออกจากห้องพร้อมสามีในอ้อมแขน กู้เจิ้งอี้เดินตามหลังคอยระวังไม่ให้พลาดพลั้ง เมื่อออกมาถึงห้องครัว เหมยหลินค่อยๆ วางสามีลงบนเก้าอี้ที่เตรียมไว้ กู้เจิ้งอี้รีบจัดหมอนรองหลังให้พ่อนั่งสบาย

“วันนี้ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้างลูก” กู้เว่ยหมิงถามลูกๆ

“สนุกมากเลยครับพ่อ!” กู้เจิ้งซานตอบ

เหมยหลินนั่งลงข้างสามี “กินข้าวกันเถอะค่ะ”

เหมยหลินตักข้าวให้สามีและลูกๆ “ระวังซุปร้อนด้วยนะ”

กู้เว่ยหมิงมองภรรยาแล้วยิ้มบางๆ ระหว่างมื้ออาหาร ลูกชายคนรองกับลูกชายคนเล็กยังคงพูดคุยกันไม่หยุด

“แม่ครับ วันนี้อาหารอร่อยมาก” เจิ้งหยวนเอ่ยชม

“จริงด้วยครับ อร่อยที่สุดเลย!” เจิ้งซานพยักหน้าเห็นด้วย

“แม่ดีใจที่ลูกๆ ชอบ” เหมยหลินยิ้มอย่างมีความสุข

หลังอาหารเย็น เจิ้งอี้ช่วยแม่ล้างจาน ขณะที่น้องๆ ทำการบ้าน

“แม่ครับ...” เจิ้งอี้เอ่ยเบาๆ

“หืม?”

“พรุ่งนี้แม่จะพาพ่อไปหาหมอจริง ๆ ใช่ไหมครับ”

“จริงจ้ะ แต่อาจจะสายหน่อยเพราะต้องเอาเครื่องเพชรไปขายก่อน”

ดึกคืนนั้น เหมยหลินตื่นขึ้นมาเพราะได้กลิ่นแปลกๆ เธอหันไปมองสามีที่นอนลืมตาอยู่บนเตียง สีหน้าเขาดูอึดอัดและละอายใจ

“คุณถ่ายหนักใช่ไหมคะ” เธอถามเบาๆ

กู้เว่ยหมิงเบือนหน้าหนี “คุณไปปลุกเจิ้งอี้ให้ผมที”

“ทำไมต้องปลุกลูกด้วย เดี๋ยวฉันทำความสะอาดให้คุณเอง”

คำพูดของเหมยหลินทำให้กู้เว่ยหมิงอึ้งไป ตั้งแต่เขาป่วยติดเตียง มีแต่ลูกชายคนโตที่คอยดูแลเรื่องการขับถ่าย ส่วนภรรยาเพียงแค่ป้อนข้าวและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เท่านั้น

“คุณไม่รังเกียจผมแล้วหรือ” เขาถามเสียงแผ่ว

เหมยหลินส่ายหน้า น้ำตาคลอ “ฉันขอโทษที่ปล่อยให้ลูกต้องทำหน้าที่นี้มาตลอด”

เธอลุกขึ้นเตรียมอุปกรณ์ทำความสะอาด “เราเป็นสามีภรรยากัน ฉันควรเป็นคนดูแลคุณ ไม่ใช่ผลักภาระให้ลูก”

กู้เว่ยหมิงรู้สึกซาบซึ้งใจ เขาไม่เคยโกรธที่ภรรยาหลีกเลี่ยงการดูแลเรื่องนี้ เขาเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องยาก

“พรุ่งนี้เราจะไปหาหมอกัน” เหมยหลินบอกขณะทำความสะอาดให้สามี

“คุณจะขายเครื่องเพชรชุดนั้นจริงๆหรือ”

“จริงค่ะ เพราะฉันจะแบ่งเงินส่วนหนึ่งมาเป็นค่าเทอมของลูกด้วย”

“แต่มันเป็นของขวัญวันแต่งงานนะ”

“สุขภาพของคุณสำคัญกว่า” เธอยิ้มอ่อนโยน “เราจะผ่านเรื่องราวเลวร้ายไปด้วยกัน คุณจะกลับมาเดินได้อีกครั้งเชื่อฉัน”

"แล้วถ้าผมกลับมาเดินไม่ได้ล่ะ" น้ำเสียงของเขาแฝงความกังวล

"ฉันก็จะไม่ทิ้งคุณไปไหน" เธอตอบทันที "ฉันจะอยู่ดูแลคุณกับลูกเหมือนเดิม"

คำพูดของเหมยหลินทำให้กู้เว่ยหมิงรู้สึกอบอุ่นใจ คืนนั้นหลังจากทำความสะอาดเสร็จ เหมยหลินก็นอนกอดสามีไว้แน่นก่อนจะหลับไป เธอยังคงฝันถึงอดีตที่เลวร้าย