ตอนที่ 2 ย้อนกลับมา

ตอนที่ 2 ย้อนกลับมา

แสงสว่างจ้าที่ปรากฏขึ้นทำให้เหมยหลินต้องหลับตาแน่น ราวกับว่ามันเป็นแสงที่พาเธอหลุดพ้นจากความเจ็บปวดและความเสียใจในอดีต เมื่อเธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องนอนเก่าที่เต็มไปด้วยความทรงจำ และสามีที่นอนหลับอยู่บนเตียง

เหมยหลินมองไปรอบๆ ด้วยความสับสนอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

“นี่มัน... เป็นไปได้ยังไง?” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจและโล่งใจในเวลาเดียวกัน “ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสฉันได้แก้ไขความผิดพลาด”

แต่ก่อนที่เธอจะได้ตั้งสติ เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นก็ขึ้นที่หน้าประตู

“คุณเข้ามาทำไม! คุณทิ้งพวกเราไปแล้วไม่ใช่หรือ!”

เหมยหลินหันไปมอง พบกับสายตาแข็งกร้าวของกู้เจิ้งอี้ ลูกชายคนโตวัย 10 ขวบที่ยืนอยู่ตรงประตู ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธที่สะสมมานาน

กู้เจิ้งหยวนและกู้เจิ้งซาน ลูกชายคนรองและคนเล็ก เดินตามหลังพี่ชายมามองเธอด้วยสายตาเดียวกัน สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

“ผมได้อ่านจดหมายของคุณแล้ว คุณไปเถอะ” เสียงแหบแห้งของกู้เว่ยหมิงดังขึ้น

เหมยหลินหันกลับมามองสามีด้วยความรู้สึกผิด

“ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันขอโทษ...” น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม

กู้เว่ยหมิงมองภรรยาด้วยสายตาเจ็บปวด

“เหมยหลิน ถ้าผู้ชายคนนั้นดูแลคุณได้คุณก็ไปเถอะ อย่ามาทนอยู่กับคนพิการอย่างผมเลย” น้ำเสียงของกู้เว่ยหมิงเต็มไปด้วยความขมขื่น เขารู้ว่าภรรยามีผู้ชายมาติดพันตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อน เหมยหลินเริ่มออกไปจ่ายตลาดนานขึ้น บางครั้งเธอก็นั่งยิ้มอยู่คนเดียว

เหมยหลินคุกเข่าลงข้างเตียง น้ำตาไหลไม่หยุด “ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาฉันทำตัวไม่ดี แต่ขอโอกาสให้ฉันได้แก้ตัวอีกครั้งนะคะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งคุณไปไหนอีก”

“พวกเราไม่เชื่อ” กู้เจิ้งอี้พูดเสียงสั่น

“ใช่!” กู้เจิ้งหยวนเสริม

เหมยหลินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด แต่เธอก็เข้าใจความรู้สึกของลูกๆ

กู้เว่ยหมิงมองหน้าภรรยาราวกับเขากำลังค้นหาความจริงใจในดวงตาของเธอ แต่บาดแผลในใจที่เธอทิ้งไว้นั้นลึกเกินกว่าจะให้อภัยได้ง่าย

“คุณไปเถอะ ไม่ต้องห่วงผมกับลูก” กู้เว่ยหมิงเอ่ยเสียงแผ่ว

เหมยหลินส่ายหน้าอย่างแรง น้ำตาไหลพราก “ฮือๆ...ฉันไม่ไป ได้โปรดคุณอย่าไล่ฉันอีกเลยนะคะ”

เหมยหลินจับมือสามี “ฉันจะอยู่ดูแลคุณจนกว่าคุณจะหาย”

“แต่โรคของผม...”

“ฉันเชื่อว่าคุณต้องหาย” เหมยหลินพูดอย่างมั่นใจ

“พรุ่งนี้ฉันจะพาคุณไปหาหมอที่โรงพยาบาลใหญ่” เหมยหลินบอก “และฉันจะขายเครื่องเพชรของฉันเพื่อเป็นค่ารักษา”

ทุกคนในห้องต่างตกใจ รู้ดีว่าเครื่องเพชรชุดนั้นคือสิ่งที่เหมยหลินรักและหวงมากที่สุด

เหมยหลินกุมมือสามีไว้แน่น หัวใจเต้นระรัว เธอรู้ว่าการกอบกู้ความไว้ใจจากครอบครัวกลับมาไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อแก้ไขความผิดพลาดในอดีต และสร้างอนาคตใหม่ที่ดีให้กับลูกๆ

“แม่จะไม่ทิ้งพวกเราไปจริง ๆ ใช่ไหม?” กู้เจิ้งซานถามเสียงสั่น

“จริงจ้ะ แม่สัญญา” เหมยหลินยื่นมือไปลูบผมลูกชายคนเล็ก

เหมยหลินลุกขึ้นยืน เช็ดน้ำตา “ทุกคนคงหิวแล้ว ฉันจะไปทำข้าวต้ม”

หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องครัวที่มีข้าวของระเกะระกะไม่เป็นระเบียบ เหมยหลินนำข้าวสารไปล้างแล้วนำไปต้มบนเตาแก๊ส เธอเดินเปิดตู้เย็นเก่า ๆ ที่ยางขอบประตูเสื่อมสภาพไปแล้ว ในตู้เย็นมีเนื้อหมูอยู่หนึ่งชิ้นและหัวไซเท้าหนึ่งหัว นอกนั้นไม่มีอะไรเลย เธอหยิบเนื้อหมูมาสับให้ละเอียด

เหมยหลินยืนอยู่หน้าเตา มือของเธอค่อยๆ คนข้าวต้มในหม้อที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ดวงตาของเธอจับจ้องที่หม้อข้าวต้ม แต่ความคิดกลับล่องลอยไปถึงเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมา ก่อนจะหันกลับมาใส่เนื้อหมูสับและหัวไซเท้าที่หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ ลงในหม้อ ตามด้วยเกลือ ซีอิ๊ว และผงปรุงรส

ครึ่งชั่วโมงต่อมาข้าวต้มก็สุกได้ที่ ลูกชายทั้งสามคนนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร กู้เจิ้งอี้ลูกชายคนโตนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ที่มุมโต๊ะ ในขณะที่น้องชายอีกสองคนนั่งคุยกันเบาๆ

เหมยหลินตักข้าวต้มร้อนๆ ใส่ชามให้ลูกๆ เริ่มจากคนเล็กก่อน แต่เมื่อถึงคิวกู้เจิ้งอี้ เขากลับส่ายหน้าปฏิเสธ

“ผมตักเองได้” เสียงของเขาเย็นชา

เหมยหลินพยายามกลั้นความเจ็บปวดในใจเอาไว้

“ได้จ้ะ ลูกตักเองนะ” เธอวางชามเปล่าไว้ตรงหน้าลูกชายคนโต ก่อนจะตักข้าวต้มอีกชามสำหรับสามี

เหมยหลินถือถาดใส่ชามข้าวต้มเดินเข้าไปในห้องนอน ขณะกู้เว่ยหมิงกำลังนอนพิงหมอนอยู่บนเตียง สีหน้าของเขาซีดเซียว แต่ดวงตายังคงมีประกายอ่อนๆ เมื่อเห็นภรรยาเดินเข้ามา

“กินข้าวต้มก่อนนะคะ” เหมยหลินวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วค่อยๆ ป้อนข้าวต้มให้สามี

“อร่อย” กู้เว่ยหมิงพูดเบา ๆ หลังจากกินไปได้สองคำ

น้ำตาของเหมยหลินเอ่อขึ้นมา แต่เธอรีบกลั้นเอาไว้ “ดีใจที่คุณชอบค่ะ”

หลังจากที่ทุกคนกินข้าวต้มเสร็จ เหมยหลินก็เตรียมอ่างน้ำอุ่นเพื่อจะอาบน้ำให้สามี เธอค่อยๆ เช็ดตัวให้เขาด้วยผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่น ก่อนจะสระผมให้อย่างเบามือ

“ขอโทษนะคะ ที่ฉันเคยแอบนอกใจคุณ” เหมยหลินพูดขณะที่กำลังล้างแชมพูออกจากผมของสามี

กู้เว่ยหมิงยกมือขึ้นมาจับมือของภรรยาไว้ “ถึงผมจะโกรธ แต่ผมก็ไม่โทษคุณหรอก ต้องโทษที่ผมเป็นแบบนี้ ผมรู้ว่าเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมาคุณเหนื่อยแค่ไหน”

น้ำตาของเหมยหลินไหลอาบแก้ม เธอก้มลงจูบที่หน้าผากของสามี “ขอบคุณ ที่ให้โอกาสฉัน”

นอกห้องนอน กู้เจิ้งอี้แอบยืนมองผ่านประตูที่เปิดแง้มไว้ เขาเห็นภาพของพ่อแม่ในห้อง และเห็นน้ำตาของแม่ บางอย่างในใจของเขาเริ่มอ่อนลง แม้จะยังไม่พร้อมให้อภัย ตลอดเวลาที่ผ่านมากู้เจิ้งอี้รู้เห็นการกระทำของแม่ทุกอย่าง เพียงแต่เขาไม่กล้าจะบอกพ่อ เพราะกลัวพ่อจะเสียใจ จนกระทั่งเมื่อเช้าเขากับน้อง ๆ ตื่นขึ้นมาไม่เห็นแม่อยู่ในบ้าน และได้ยินเสียงพ่อนอนร้องไห้ เขากับน้อง ๆ ถึงได้รู้ว่าแม่ทิ้งพวกเราไปแล้ว

เขาจึงพาน้อง ๆ ออกไปตามหาแม่ที่ตลาด ก่อนจะกลับมาเจอแม่ยืนอยู่ในห้องกับพ่อ

แม้จะรู้สึกดีใจที่แม่กลับมา แต่ความโกรธและความน้อยใจทำให้เขาขึ้นเสียงใส่ผู้เป็นแม่ครั้งแรก กู้เจิ้งอี้ปาดน้ำตาทิ้งก่อนจะเดินกลับไปหาน้อง ๆ ที่ห้องนั่งเล่น