ตอนที่ 1 การตัดสินใจที่ผิดพลาด

ตอนที่ 1 การตัดสินใจที่ผิดพลาด

ในคืนหนึ่งปี 1980 เหมยหลินนั่งอยู่ข้างเตียงของสามีที่นอนป่วยติดเตียงมาเกือบปี เธอมองใบหน้าซีดเซียวของเขาด้วยสายตาว่างเปล่า แสงไฟสลัวส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา สะท้อนให้เห็นริ้วรอยแห่งความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของหญิงสาววัย 35 ปี

เสียงไอของลูกชายดังมาจากห้องข้างๆ ทำให้เหมยหลินสะดุ้งเล็กน้อย เธอลุกขึ้นเดินไปดูลูกชายทั้งสามที่นอนหลับอยู่ในห้องด้วยแววตาเศร้าๆ

เหมยหลินใช้ชีวิตทุกวันไปกับการดูแลสามีที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เธอต้องทำงานบ้าน ดูแลลูก ๆ แต่ละเดือนต้องกินอยู่อย่างประหยัด แม้จะมีเงินสวัสดิการจากรัฐบาลทุกเดือนก็ตาม สามีเธอเคยเป็นอดีตนายพล ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้ ความเหนื่อยล้าสะสมปรากฏชัดบนใบหน้าของเธอ เหมยหลินไม่เคยมีเวลาสำหรับตัวเอง และหัวใจของเธอก็เริ่มแห้งเหี่ยวลงไปทุกวัน

เมื่อสองเดือนก่อน เธอได้พบกับหลี่เจียง พ่อค้าอัญมณีโดยบังเอิญที่ตลาด เขาเป็นชายหน้าตาดีวัย 40 ปี ที่มีเสน่ห์น่าหลงใหล การพูดคุยและรอยยิ้มของเขาทำให้เหมยหลิงรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับมานาน

“คุณสมควรได้ชีวิตที่ดีกว่านี้” หลี่เจียงมักจะพูดกับเธอเช่นนั้นเสมอ

ทุกครั้งที่พบกัน หลี่เจียงจะพาเธอไปทานอาหารที่ร้านหรู ให้ของขวัญราคาแพง และสัญญาว่าจะดูแลเธออย่างดี จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาขอให้เธอไปอยู่กับเขาที่ปักกิ่ง

“ผมจะทำให้คุณมีความสุขที่สุดในโลก” หลี่เจียงจับมือเธอแน่น “ไปอยู่กับผมเถอะนะ”

เหมยหลินกลับมาที่บ้านด้วยความสับสนวุ่นวายใจ เธอมองดูสามีที่นอนอยู่บนเตียง และลูกๆ ที่ต้องใช้ชีวิตอย่างลำบาก หลายวันผ่านไปกว่าเหมยหลินจะตัดสินใจได้

เช้าวันรุ่งขึ้น เหมยหลิงเขียนจดหมายสั้นๆ ทิ้งไว้บนโต๊ะ เก็บข้าวของเล็กน้อยใส่กระเป๋า และเดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันกลับมามอง เธอไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่รอเธออยู่ข้างหน้า

เหมยหลินนั่งรถไฟไปพบหลี่เจียงที่สถานีรถไฟปักกิ่ง หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและความกลัว เมื่อไปถึงหลี่เจียงก็มารับเธอที่สถานีรถไฟด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น เขาพาเธอไปที่อพาร์ทเม้นท์ขนาดกลาง หนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องครัวและห้องนั่งเล่น

“ทำไมคุณถึงไม่พาฉันไปที่บ้านคะ” เหมยหลินหันมาถามเขา

“ผมยังไม่ได้บอกเรื่องคุณกับคุณพ่อคุณแม่”

“แล้วคุณจะบอกพวกท่านเมื่อไหร่คะ”

“พวกเราลองอยู่กันสักสองเดือนก่อน แล้วผมจะพาคุณไปพบพวกท่าน”

“ก็ได้ค่ะ ฉันรักคุณนะ”

“ผมก็รักคุณ” หลี่เจียงก้มลงจูบริมฝีปากอวบอิ่ม แล้วอุ้มเธอไปที่เตียง แล้วบทรักที่เร่าร้อนก็เริ่มต้นขึ้น

ช่วงแรกของชีวิตคู่ในอพาร์ทเม้นท์เล็กๆ นั้นเต็มไปด้วยความสุข หลี่เจียงดูแลเอาใจใส่เธอทุกอย่าง ไม่ว่าเธอต้องการอะไร เขาก็พร้อมจะหามาให้ เหมยหลิงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก เธอทุ่มเทให้กับการดูแลบ้านและตัวเองเพื่อให้หลี่เจียงพอใจ โดยไม่เคยหวนคิดถึงอดีตหรือครอบครัวที่เธอทิ้งมา

เวลาผ่านไปสองเดือน เหมยหลินใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับหลี่เจียงในอพาร์ทเม้นท์ แต่ความสุขนั้นก็เริ่มจางหายไปเมื่อเธอสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวหลี่เจียง

เขากลับบ้านดึกขึ้นทุกวัน บางครั้งก็มีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงติดเสื้อมา เมื่อเธอถามเขาก็มักจะอ้างว่าเป็นกลิ่นที่ติดมาจากที่ทำงาน แต่สิ่งที่ทำให้เธอสะดุดใจที่สุดคือ เขาไม่เคยพาเธอไปพบครอบครัวของเขาตามที่สัญญาไว้

“คุณจะพาฉันไปพบครอบครัวคุณเมื่อไหร่คะ” เหมยหลินถามขึ้นในคืนหนึ่ง

หลี่เจียงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบ “เรื่องนั้น... ผมว่าเราควรรอไปก่อน”

“ทำไมคะ? คุณสัญญาแล้วนะ”

“มันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม” เขาตอบห้วนๆ

ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเหมยหลิน วันหนึ่งเธอจึงแอบตามหลี่เจียงไป และสิ่งที่เธอพบทำให้หัวใจของเธอแทบสลาย

หลี่เจียงมีครอบครัวอยู่แล้ว เขามีภรรยาและลูกสาวตัวน้อย บ้านหลังใหญ่ในย่านหรูของปักกิ่ง ทุกอย่างที่เขาบอกเธอเป็นเพียงคำลวง

แต่เรื่องร้ายยังไม่จบเพียงเท่านั้น เมื่อเธอขอแยกทางกับหลี่เจียง แต่หลี่เจียงกลับแสดงด้านมืดที่น่ากลัวออกมา เขาขู่เธอว่าถ้าเธอพยายามหนี เขาจะตามไปฆ่าครอบครัวของเธอทิ้งทุกคน

เหมยหลินตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ความรักที่เธอเคยคิดว่าเป็นแสงสว่างในชีวิต กลับกลายเป็นความมืดมิดที่ไม่มีทางออก

ทั้งสองเริ่มมีปากเสียงกัน เหมยหลินพยายามดิ้นหลุดจากการเกาะกุมของหลี่เจียง แต่เขากลับรัดร่างเธอแน่นขึ้น ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองเธออย่างดุดัน

"ปล่อยฉันนะ! ฉันจะเลิกกับคุณ"" เหมยหลินตะโกนพลางผลักอกเขา น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม

"ผมไม่เลิก!...คุณเป็นของผม เหมยหลิน" หลี่เจียงตวาดเสียงดัง "ผมจะไม่มีวันปล่อยคุณไป"

"ฉันไม่ใช่สมบัติของใคร!" เหมยหลินตวาดกลับ "คุณหลอกฉัน ทำร้ายความรู้สึกฉัน แถมยังขู่จะทำร้ายครอบครัวฉัน คุณมันเลวที่สุด!"

หลี่เจียงผลักเธอกระแทกผนัง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "แต่ผมเป็นคนให้ชีวิตที่สุขสบายกับคุณนะ คุณอย่าลืมสิ!"

"ฉันไม่ต้องการเป็นเมียน้อยใคร!" เหมยหลิงสะอื้น

"เหมยหลิน ผมรักคุณจริงๆนะ" หลี่เจียงลูบแก้มเธอเบาๆ "ที่ผมยังไม่หย่ากับอี้เฟยก็เพราะลูก คุณต้องเข้าใจผมนะ"

เหมยหลินผลักเขาออก"คุณมันเป็นแค่ผู้ชายเห็นแก่ตัว"

หลี่เจียงกำหมัดแน่น "ถ้าคุณคิดจะไป ก็อย่าลืมว่าผมเตือนคุณแล้ว"

"ขู่ฉันอีกแล้วสินะ" เหมยหลินหัวเราะเยาะ น้ำตายังไหลไม่หยุด

“ฉันจะไปบอกเฟยอี้เรื่องทั้งหมด” เหมยหลินขู่เขากลับ

หลี่เจียงหัวเราะเสียงต่ำ บีบต้นแขนเธอแน่น“คุณคิดว่าผมจะยอมให้คุณทำแบบนั้นเหรอ”

“คุณมันบ้า!” เหมยหลินพยายามสะบัดหนี

“ใช่ ผมบ้า...และผมจะบ้ามากกว่านี้ถ้าคุณพูดไม่รู้เรื่อง” เขากระชากเธอเข้ามาใกล้

หลายวันผ่านไป เหมยหลินกับหลี่เจียงทะเลาะกันรุนแรงขึ้นทุกวัน เสียงตะโกนด่าทอและเสียงข้าวของแตกกระจายดังก้องไปทั่ว

เหมยหลินพยายามติดต่อกลับไปหาครอบครัวหลายครั้ง แต่หลี่เจียงก็คอยขัดขวางทุกครั้ง

"คุณจะขังฉันไว้แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่" เหมยหลินตะโกนถามด้วยความโกรธแค้น น้ำตาไหลอาบแก้ม

"ฉันไม่มีวันยอมอยู่ในสถานะเมียน้อยของคุณหรอก!" เหมยหลินกรีดร้อง "ไอ้คนเลว! ปล่อยฉันนะ ฉันจะกลับหาครอบครัวของฉัน!"

หลี่เจียงเขย่าตัวเธอแรงๆ "ผมให้ทุกอย่างที่คุณต้องการแล้วไม่ใช่หรือ เงินทอง เสื้อผ้า เครื่องประดับ แล้วคุณยังจะเรียกร้องอะไรอีก!"

"แต่ฉันต้องการอิสรภาพ!" เหมยหลินสะบัดตัวหนี "ปล่อยฉันไป!"

"ไม่มีทาง" หลี่เจียงยิ้มเยาะ "ฝันไปเถอะ"

วันแล้ววันเล่า สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลง หลี่เจียงเริ่มใช้ความรุนแรงกับเหมยหลินมากขึ้น เขาทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของเธอ

จนกระทั่งคืนหนึ่ง หลังจากทะเลาะกันอย่างรุนแรง หลี่เจียงตัดสินใจว่าต้องจัดการกับเหมยหลินเด็ดขาด คืนนั้น เขาผสมยานอนหลับลงในชาให้เธอดื่ม

"ดื่มซะ" เขายื่นถ้วยชาให้เธอ

"ฉันไม่ดื่ม" เหมยหลินเบือนหน้าหนี

"ดื่ม!" หลี่เจียงตวาดพร้อมกับบังคับให้เธอดื่ม

เหมยหลินพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้ น้ำชาถูกกรอกเข้าปาก โลกรอบตัวเริ่มพร่าเลือน เสียงหัวเราะชั่วร้ายของหลี่เจียงดังก้องในหู

"ในเมื่อเธอไม่ยอมอยู่กับฉัน ฉันก็จะทำให้ชีวิตเธอพังพินาศ" เป็นประโยคสุดท้ายที่เธอได้ยินก่อนที่ความมืดจะโอบล้อมเธอไว้

เหมยหลินลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนตัวเปลือยเปล่าอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นเคย เธอลุกขึ้นนั่งและมองไปรอบๆ ห้อง ไม่มีวี่แววของหลี่เจียง

“หลี่เจียง?” เธอเรียกเบาๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

เหมยหลินลุกจากเตียงและสวมเสื้อผ้า เมื่อวิ่งไปที่ประตู ก็พบว่าถูกล็อกจากภายนอก

“ไม่...” เธอพึมพำน้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้ม ตอนนี้เธอคิดถึงลูก ๆ และสามี เธออยากกลับไปหาพวกเขา

เสียงกุญแจไขประตูดังขึ้น เหมยหลิงรีบซ่อนตัวในห้องน้ำ หัวใจเต้นระรัว เธอได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่เดินเข้ามาในห้อง

“แน่ใจนะว่าจะขายเธอให้พวกเรา” เสียงชายคนหนึ่งถาม

“แน่นอน ถึงเธอจะอายุ 35 แล้วแต่ยังดูสวยและอ่อนต่อโลก พวกนายต้องชอบแน่ๆ” เสียงของหลี่เจียงตอบ ทำให้เหมยหลินรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว

เธอมองหาทางหนี แต่หน้าต่างห้องน้ำก็เล็กเกินกว่าจะหลบหนีได้ เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“เธออยู่ไหน?” เสียงหลี่เจียงดังขึ้น “ออกมาเถอะ ไม่ต้องกลัว”

เหมยหลินกำลังจะร้องไห้ แต่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ เธอรู้ว่าต้องหาทางรอด ต้องมีทางออกสักทาง

ประตูห้องน้ำถูกเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นใบหน้าที่เคยอ่อนโยนของหลี่เจียง แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชา

“หลบอยู่นี่เอง” เขาพูดพลางยิ้มเยาะ เหมยหลินหวาดกลัวเขาจนแทบสิ้นสติ

“หลี่เจียง...ปล่อยฉันไปเถอะนะ” เหมยหลินวิงวอน น้ำตาไหลอาบแก้ม

“ไม่ ในเมื่อเธอไม่รักดีก็ต้องโดนแบบนี้แหละ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไม่!!...ปล่อยฉัน กรี๊ดดดด!.....” เสียงกรีดร้องของเหมยหลินดังก้องไปทั่วห้อง ก่อนที่เธอจะหมดสติไปอีกครั้งเพราะความหวาดกลัว

เหมยหลิงรู้สึกตัวอีกครั้งในห้องมืดๆ เสียงผู้ชายหลายคนดังอยู่รอบตัว เธอพยายามลุกขึ้นแต่ร่างกายกลับไม่ตอบสนอง น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงการตัดสินใจผิดพลาดของตัวเอง

“ช่วยด้วย...” เธอครางเบาๆ ก่อนที่ความโหดร้ายจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เหมยหลินถูกบังคับให้นอนกับผู้ชายมากหน้าหลายตา ทุกครั้งที่พยายามหนี หลี่เจียงจะทำร้ายเธออย่างทารุณ จนในที่สุดเหมยหลินก็สิ้นหวังและยอมจำนนต่อชะตากรรม

สิบปีผ่านไป ร่างกายของเหมยหลินทรุดโทรมลงเรื่อยๆ เธอติดเชื้อร้ายแรงจากการถูกบังคับให้นอนกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า สุขภาพย่ำแย่ลงจนไม่สามารถทำงานได้อีก

ในคืนหนึ่งของฤดูหนาวปี 1995 เหมยหลินถูกหลี่เจี่ยงอุ้มไปโยนทิ้งข้างถนน ร่างกายที่อ่อนแอของเธอไม่สามารถต้านทานความหนาวเย็นได้ เธอนอนตัวสั่นอยู่ข้างถนน น้ำตาไหลออกมาเป็นครั้งสุดท้าย

"เว่ยหมิง...ฉัน...ขะ...ขอโทษ" เธอกระซิบเบาๆ ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะขาดหาย ทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณที่แข็งเย็นบนพื้นถนน