เปลี่ยนไปแล้ว

คำพูดนั้นแม้จะกังวล แต่คนป่วยก็ยอมพยักหน้า ในใจภาวนาอย่าให้สะใภ้คนเล็กไปก่อเรื่องใดๆอีกเลย

“พี่สะใภ้ ท่านอยู่หรือไม่” สตรีที่แม่สามีห่วงใยกำลังยืนถือเสียมอยู่หน้ากระท่อมหลังน้อย ก่อนจะทุบประตูต่อเมื่อคนข้างในยังเงียบเฉย

“พี่สะใภ้!! พี่ใหญ่!! ข้ารู้ว่าพวกท่านอยู่ข้างใน ข้าไม่ได้มาก่อความวุ่นวาย ข้าแค่อยากมาขอความช่วยเหลือ”

แอ็ดดดด ประตูไม้บานเก่าคร่ำครึถูกเปิดออกเบาๆพร้อมสีหน้าเบื่อหน่ายของหรงเฟย

“เมิ่งหลานวันนี้ข้าล่าสัตว์ไม่ได้สักตัว เจ้าอย่ามากวนอารมณ์ข้าจะได้ไหม“ เสียงนั้นไม่ใช่ตวาดแต่ติดจะรำคาญมากกว่า เมิ่งหลานที่เห็นแบบนั้นก็เข้าใจดีก่อนหน้านี้นางร้ายใช่ย่อย มือเล็กจึงยกขึ้นประสานก่อนก้มหัวลงทำความเคารพ

”พี่สะใภ้ ก่อนหน้านี้เพราะหลายเรื่องประดังประเดเข้ามา ข้าไม่รู้ความนัก ทำท่านหงุดหงิดใจไม่น้อย แต่ว่าตอนนี้ข้าเปลี่ยนแปลงแล้วจริงๆที่มาวันนี้อยากมาขอความช่วยเหลือเจ้าค่ะ“ ดวงตาของพี่สะใภ้มีแต่ความตกใจ แปลกใจ และตื่นตระหนก เมิ่งหลานเห็นมันชัดเจนแต่ไม่เอ่ยอะไรทำเพียงยืนตรงหน้าอย่างหนักแน่น

ในความทรงจำหลังสามีฝังศพนางไว้ในสุสานตระกูลฝาน วันไหว้ป้ายวิญญาณ พี่สะใภ้และพี่ใหญ่ยังต้มน้ำแกงมาเผื่อนาง วางไว้หน้าหลุมศพและบอกให้นางกินดีๆ นั่นคืออีกสิ่งที่นางเสียดาย ที่ก่อนหน้านี้นางร้ายกับทุกคนเหลือเกิน

”เจ้า…จะมาไม้ไหนอีก“ สายตาไม่ไว้ใจที่มองมา เมิ่งหลานเข้าใจดี ก่อนจะรีบบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการ

”ข้าอยากให้ท่านบอกสูตรยาที่ท่านต้มให้ท่านแม่ ตอนอยู่บ้านเดิมท่านย่าสอนสูตรยาข้ามาหลายสูตร แต่ทุกสูตรล้วนต้องพึ่งพาสมุนไพรหลายตัว ถ้าแบบที่ท่านต้มให้ท่านแม่กินประจำ ข้ายังทำไม่เป็นเจ้าค่ะ“ คำพูดที่มาพร้อมสีหน้าที่จริงใจ ทำหรงเฟยขมวดคิ้วแน่นมองนางอย่างพิจารณา

“ครั้งที่แล้วข้าเอาขิงตากแห้งให้เจ้าไปต้มน้ำให้ท่านแม่กินหมดแล้วหรือ“ เมิ่งหลานหลบตาวูบ จะบอกว่าอย่างไรดี เมื่อวานก่อนที่นางโมโหสามี จนโยนทิ้งลงในแม่น้ำทั้งห่อ!!

”เอ่อ ข้า…“ มือบางกำด้ามเสียมแน่น

”เจ้า…เอามันทิ้งไปแล้วหรือ“ นางซ้อนมาขึ้นมามองก่อนพยักหน้าช้าๆแววตารู้สึกผิดเหลือเกิน

”เจ้านี่มันเป็นมนุษย์แบบไหนกัน น่าฝนแบบนี้ขิงตากแห้งยังทำไม่ได้ จะทำทีนึงไม่ต้องวิ่งไปขุดทุกรอบหรือไง!!“ เสียงตวาดลั่นไม่ได้ทำให้นางกลัวแต่เสียใจมากกว่า กับการกระทำในอดีตของตน

”พี่สะใภ้ ข้าไปขุดได้ ขอแค่ท่านบอกการปรุงมาก็พอ“ นางมองหน้าสตรีที่ตอนนี้หน้าแดงกล่ำด้วยสายตารู้สึกผิด

”เอาหน่า อาหลานเองก็รู้สำนึกแล้ว นางจะไปขุดขิงมาต้มยาให้ท่านแม่ เจ้าก็เบาเสียงลงหน่อย อย่างน้อยตอนนี้นางก็ต้องรับผิดชอบการกระทำของตนเอง” เสียงทุ้มของพี่สามีที่อยู่ในบ้านเดินออกมา หรงเฟยถอนหายใจ และบอกการปรุงยาแก่นางก่อนจะมองนางอย่างดูแคลน

“ตำหรับยาเจ้ายังปรุงไม่เป็นจะไปหาสมุนไพรได้อย่างไร” นางฉีกยิ้มกว้างให้คนตรงหน้าเป็นครั้งแรกตั้งแต่แต่งงานมา

“ได้ อย่างน้อยข้าก็จำต้นขิงต้นข่าได้ และรู้ว่าอยู่ไม่ไกลจากลำธารหลังบ้าน เช่นนั้นข้าขอตัวไปก่อน ขอบคุณพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้มาก” นางนำกระบุงมาใส่หลังถือเสียม และเดินตรงไปที่ลำธาร…ที่นั่นนางเคยตามแม่สามีมาซักผ้า ท่านเคยชี้ต้นขิงและผีผาให้ดู แถมน่าจะยังมีผักกาดน้ำ นางก็ต้องเก็บมาทำกับข้าวด้วย

“รักษาแม่สามีให้หาย ทำงานหาเงิน จะเป็นบัณฑิตก็ต้องมีฐานะระดับนึง ข้ารวยเขาได้หน้า วันหน้ารับราชการไม่ลำบาก” นางพูดกับตัวเองก่อนเดินไปด้วยใจตั้งมั่น