เปลี่ยนไปแล้ว2

จากคนที่ไม่เคยทำงานหนัก แต่เพราะมีใจตั้งมั่นภาพความตายในชาติที่แล้วผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด นางจดจำภาพนั้นให้ขึ้นใจ ก่อนจะค่อยๆใช้เสียมเล็กแซะลงไปในดินดำข้างลำธาร

“ขิงอ่อนหรือขิงแก่ ใช้แบบไหนกันนะ” เมื่อฟันเสียมลงฉับแล้วเกิดความลังเล นางกลัวว่าหากต้นที่นางกำลังจะขุดอยู่นี้ใช้ไม่ได้มันอาจจะตาย และยังมีความคิดว่าจะเอาต้นอ่อนกลับไปปลูกที่บ้านด้วย

จึงตัดสินใจวางเสียมลง ใช้มือเปล่าๆโกยดินออก แต่ยังไม่ทันจะขุดเจอหัวขิงฝนเม็ดเล็กก็ตกลงมาทีละเม็ดๆจนเริ่มเยอะขึ้น

“บ้าจริง!! ตกมาทำไมตอนนี้ แต่ช่างเถอะได้ไปต้มยาก่อนก็ดี” นางไม่สนเม็ดฝนที่โปรยปราย ตั้งหน้าตั้งตาใช้ทั้งมือและเสียมสลับกัน

“เมิ่งหลาน” เสียงเรียกของสามีที่แอบดูอยู่นานทำนางตกใจ

“ซื่อหยวนท่านมาทำไม ไม่ใช่ว่าท่านต้องไปเอาตำราที่บ้านที่ผู้นำหรือ” เขาสำรวจนางด้วยแววตาเรียบนิ่งก่อนส่ายหน้าด้วยความจนใจ

“ตำรานั่นเอามาเปล่าๆไม่ได้ มีบัณฑิตอีกหลายคนต้องใช้ เล่มที่ข้าจะเอามาคัดลอกขาย โดนคนตัดหน้าไปแล้ว” แววตาของนางตกใจไม่น้อย ดึงมือเขามาจับด้วยความสงสาร

“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี ถึงจะเหลือเวลาอีก300วัน แต่ว่าท่านก็ต้องทบทวนตั้งแต่ตอนนี้!!” เพราะการสอบรอบล่าสุดพึ่งผ่านพ้น และเขาเสียโอกาสไปแล้ว อีกราวๆ300วันกว่าจะสอบรอบใหม่ กับคนอื่นอาจไม่เป็นปัญหาเพราะมีเวลาถมเถ แต่กับสามีของนางไม่ใช่ เขาต้องหาเงินไปด้วย ท่องตำราไปด้วย จึงต้องเริ่มไวกว่าคนอื่นหน่อย

“ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เข้าเมืองไปส่งตำรา ข้าค่อยไปหายืมจากหอสมุดก็ไม่สาย ว่าแต่ฝนตกแบบนี้เหตุใดจึงไม่เข้าร่ม” เขากวาดตามองอย่างสงสัย ตอนพี่ชายบอกว่านางมาหาขุดสมุนไพรให้ท่านแม่ เขายังนึกขันว่าคนที่ไม่เอาไหนจะหาเจอได้อย่างไร

“อาการไอของท่านแม่แย่ลงทุกที ขิงแห้งคราก่อนที่พี่สะใภ้ให้มาข้าก็…เอาทิ้งไปแล้ว วันนี้จึงต้องมาขุดใหม่ นี่ไงกำลังจะเจอแล้ว” นางชี้ไปยังใต้ก่อขิงที่นางขุดไว้ก่อนจะขยับไปขุดต่อด้วยความตั้งใจอีกครั้ง

แต่จู่ๆก็มีผ้าหนักคลุมลงบนหัวของนาง ”ยืนรอข้าก่อน ขิงนี่ข้าขุดเอง“