ข้สไม่หย่าแล้ว2

แววตาแบบนั้นทำนางหลบวูบ มือบนตักกำแน่นหลับตาลงก่อนจะสูดลมหายใจลึก

“ก็ด้วย…แต่ข้ามาคิดดูแล้ว วันที่พวกเขาโยนข้าออกจากบ้านก็ไม่ได้ปรานีข้านัก ซ้ำร้ายข้ามีสินเดิมติดตัวมาแค่หยิบมือ ไหนจะบังคับให้ท่านรับผิดชอบแค่เพียงเพราะท่านต้องมือข้าแค่ไม่กี่อึดใจอีก ข้าคิดดูแล้ว…พวกเขาอาจจะแค่อยากใช้ประโยชน์จากข้าเท่านั้น อย่ากลับไปเลยจะดีกว่า” แค่คิดถึงความเห็นแก่ตัวของบ้านเดิมก็หดหู่ใจ

ตระกูลซูไม่ใหญ่โตหรือร่ำรวยนัก แม้บิดาจะเป็นใต้เท้าทำงานรับราชการ แต่ก็เป็นขุนนางปลายแถว และไม่ได้โดนเด่นอะไร ทั้งบ้านมีพี่ชายนางถึง3คน มีบุตรสาว2คนคือนางและน้องสาวที่ตอนนี้น่าจะเป็นที่หมายตาของแม่ทัพที่แก่คราวพ่อ เพื่อตำแหน่งของบิดาที่มั่นคง

พี่ชายต่างถูกตาต้องใจบุตรสาวเสนาบดีที่ตำแหน่งใหญ่โต ชีวิตของตระกูลซูจึงยังอยู่ได้จนถึงวันนี้

แต่สำหรับนางนั้นกลับเป็นบุตรสาวที่ไรประโยชน์ ในวันพิธีปักปิ่นถูกส่งตัวให้พ่อค้าเฒ่า แต่นางไม่อยากมีผัวแก่ วิ่งหนีออกมาจากจวนท้ายสระได้สำเร็จ มองหาเป้าหมายและกระโดดกอดบุรุษคนนึงที่คิดว่าน่าจะเป็นบัณฑิตที่พอจะให้เชิดหน้าชูตาได้

จับพลัดจับพลูได้เป็นฝานซื่อหยวน ชาวบ้านที่เห็นต่างโจษจั่น นางถูกฝ่ามือของบิดาตบจนเลือดไหลออกมุมปากทันที จากนั้นโยนถุงผ้าและไล่ออกจากจวน บังคับให้ฝานซื่อหยวนรับผิดชอบ และเอานางออกไปจากตระกูลซูอย่าให้เป็นกาลกิณี ของมีค่ามีเพียงไม่กี่ชิ้น

วันแรกที่แต่งเข้ามา นางร้องไห้ใจแทบขาดเพราะความจนของของเขา ทั้งยังขี้เกียจเพราะเอาแต่คิดว่าบ้านเดิมจะมาตามกลับ อาละวาดทุกวันจนชาวบ้านเอือมละอา แต่แม่สามีกลับสงสารบอกให้ค่อยๆปรับตัว

สุดท้ายเมื่อทุกอย่างกำลังจะราบรื่น เพื่อนสมัยเด็กของเขากลับมาอยู่ที่นี่ ชาวบ้านบอกให้เขารับภรรยาเพิ่มเพราะชีวิตของฉินม่ออวี๋นั้นเติบโตมาพร้อมสามี หากบิดาไม่ย้ายไปเมืองหลวง เขาและนางคงหมั้นหมายกันไปแล้ว คำชื่นชมที่บอดทั้งคู่นั้นเหมาะสมกว่าภรรยาแสนขี้เกียจเช่นข้า บาดลึกจนหัวใจเป็นแผลที่ไม่เคยแห้งสนิท

ประจวบเหมาะกับที่จู่ๆบ้านเดิมก็เดินทางมาเยี่ยมเยียน มารดาที่เคยดุด่าร้องไห้สงสารนาง ชวนนางกลับจวน แต่ใครจะคาดคิดว่านางกับซื่อหยวนลงตราประทับหนังสือร่วมชีวิตคู่กันแล้ว!!

แม้ตกใจแต่พวกเขาเก็บอาการไม่พอใจได้ดี หลังกลับไปก็ส่งจดหมายมาอีกหลายหน จนนางเริ่มหาทางหย่าขาดจากซื่อหยวน ทำนิสัยไม่ดีจนแม่สามีเจ็บป่วย ชาวบ้านประณามก็ไม่สน!! ช่างเป็นสะใภ้ที่แย่จริงๆ หลงคิดว่าบ้านเดิมจะให้ความรักที่โหยหามานาน ทั้งๆที่เป็นเรื่องโกหกทั้งหมด!!

“เมิ่งหลานเจ้าดั้นด้นไปขอตราประทับท่านผู้นำจู่ๆจะมาเปลี่ยนใจ เจ้า…กำลังเล่นอะไรอยู่กันแน่” สายตาของซื่อหยวนที่จับผิด ทำนางหลบวูบก่อนจะคลานไปเกาะขอบเตียงของแม่สามี

“ท่านแม่ข้าผิดไปแล้ว ท่านคิดดูสิข้าถูกชาวบ้านเอาข้าไปเปรียบเที่ยบกับแม่นางฉิน ข้าดูเป็นเมียที่ไม่ได้เรื่อง ทำอะไรไม่เป็น เวลาข้าน้อยใจสามีก็ไม่เคยรับรู้” นางกุมมือแม่สามีเอาไว้แน่น เพราะก่อนหน้าท่านดีกับนางมากมีแต่สามีที่เย็นชามาตลอด

“จิตใจข้าอ่อนไหว บ้านเดิมเอาขนมมาล่อข้าก็ไขว้เขวเพียงนิด ตอนนี้ข้าสำนึกแล้ว หากอยู่ที่นี่ต่อ ข้าไม่ถูกขาย ทั้งยังช่วยดูแลท่าน ท่านแม่…” น้ำตาที่ออกมาไม่ได้เสแสร้ง นางร้องขอความเห็นใจจริงๆ

“หากซื่อหยวนอยากรับม่ออวี๋เป็นภรรยาอีกคน ข้า…ขออยู่ดูแลท่านก็พอ ให้พวกเขาสร้างเรือนแยกก็ได้ อย่าผลักไสข้า ข้าสำนึกแล้ว” คำพูดนั้นทำใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งของซื่อหยวนตึงเปี๊ยะเหมือนมีใครเอาไม้มาดีด เขาลุกขึ้นยืนก่อนสืบเท้ามาใกล้ มือที่ชอบไพล่หลังกำแน่น

“เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้เหมือนถูกข้าละเลยจะแต่งเมียรอง ทั้งที่เจ้าเป็นคนขอหย่าเอง!!” น้ำเสียงนั้นติดจะไม่พอใจอยู่นิดๆ แต่ความเย็นชาแผ่ซ่านมากกว่า

“ตอนนี้ข้าไม่หย่าแล้ว หนังสือแยกทางข้าทำลายไปหมดแล้ว ท่านคาดคั้นแต่เรื่องหย่าๆ ท่านรีบไปไหน ไม่ใช่ว่าอยากไปรับเมียรองหรือ เช่นนั้นท่านก็ไปเถอะ แต่ข้าไม่หย่า ชีวิตต่อจากนี้ข้าจะดูแลแม่สามีเอง!!!”