ตอนที่ 3 ตรวจพื้นที่ในมิติ

เสียงประตูบ้านเปิดขึ้นพร้อมกับรถของซูเมิ่งที่แล่นเข้ามาจอดในโรงจอด เธอลงจากรถอย่างเหนื่อยล้า มือยกกระเป๋าขึ้นก่อนจะผลักประตูบ้านเข้าไป

สายตาแรกที่เห็นคือพ่อซึ่งนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา

“กลับมาแล้วเหรอลูก? กินข้าวหรือยัง? แม่อยู่ในครัวนะ ถ้าหิวก็เข้าไปหาแม่ได้เลย” พ่อเอ่ยถามโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ

“ได้ค่ะพ่อ หนูกำลังอยากคุยกับแม่พอดีเลยค่ะ”

ซูเมิ่งเดินเข้าครัว กลิ่นอาหารหอมอบอวลอบอุ่นใจราวกับเป็นกลิ่นของบ้านแท้จริง

“แม่คะ… ทำอะไรอยู่ หอมน่าทานมากเลย ท้องร้องเสียงดังไปหมดแล้วเนี่ย” น้ำเสียงออดอ้อนทำให้คนฟังหัวเราะออกมา

“ปากหวานจริง ๆ เลยนะเรา แม่ทำกับข้าวที่ลูกชอบ รีบมากินเร็ว” หญิงชราตอบพลางหันมายิ้มให้ลูกสาว

ซูเมิ่งยืนมองใบหน้าของแม่อยู่นาน เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ลังเลอยู่ในใจ

“มีอะไรจะพูดกับแม่หรือเปล่า? เห็นมองหน้าแม่หลายรอบแล้วนะ”

“แม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติไหมคะ? เรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นในโลกจริง อะไรที่เหมือนฝัน…”

“จะให้ตอบว่าเชื่อ แม่ก็ไม่ได้เชื่อทั้งหมด… แต่ก็ไม่ใช่ไม่เชื่อเลย โลกใบนี้มีอะไรที่เรายังไม่รู้มากกว่าที่รู้ ไม่มีใครบอกได้แน่ชัดหรอกว่าสิ่งลี้ลับไม่มีจริง หรือแค่เรายังไม่เคยเจอเท่านั้น ว่าแต่… ทำไมถามแบบนี้ มีอะไรเกิดขึ้นเหรอลูก?”

“ถ้าหนูเล่า แม่จะเชื่อไหมคะ? หนูอยากให้แม่เชื่อจริง ๆ นะ เพราะสิ่งที่หนูเจอ… มันเกินกว่าจะอธิบายได้ หนูฝันถึงอนาคต ฝันว่ามีใครบางคนมาบอกว่าโลกกำลังจะเจอกับหายนะครั้งใหญ่ ตอนแรกหนูก็ไม่เชื่อหรอกค่ะ จนกระทั่งตื่นมาพร้อมกับ… รอยสักตรงนิ้วมือ”

พูดจบ เธอยกมือซ้ายขึ้นให้แม่ดู รอยสักเล็ก ๆ ลายแปลกประหลาดที่นิ้วปรากฏชัด

แม่เบิกตากว้าง มองนิ้วมือของลูกด้วยความตกใจ “ลูกไม่ใช่แอบไปสักมาแล้วมาโกหกแม่นะ?”

“โธ่ แม่! หนูจะโกหกแม่ทำไมล่ะคะ ถ้าแม่ไม่เชื่อ… หนูจะหยิบของจากมิติให้ดูเลยค่ะ”

ซูเมิ่งแบมือ ตั้งจิตนิ่ง ก่อนที่ลูกแอปเปิ้ลสีแดงสดจะปรากฏขึ้นในมืออย่างน่าอัศจรรย์

เซียวซูซ่านตกตะลึง อ้าปากค้าง มองภาพตรงหน้าเหมือนโลกทั้งใบเปลี่ยนไปในพริบตา

“แม่!”

“จะเรียกเสียงดังทำไมล่ะ!”

“ก็เห็นแม่อ้าปากค้างอยู่นี่คะ หนูนึกว่าแม่ช็อกไปแล้ว…”

“นี่มันเรื่องจริงเหรอ? แม่คิดว่ามีแค่ในนิยายซะอีก แล้วลูกไปบอกใครเรื่องนี้รึยัง?”

“แม่เป็นคนแรกเลยค่ะ พ่อหนูก็ยังไม่ได้บอก”

แม่พยักหน้าช้า ๆ สีหน้าจริงจังขึ้นทันที

“เรื่องแบบนี้มันไม่ธรรมดา ต้องเป็นความลับเฉพาะในครอบครัวเราเท่านั้น เข้าใจไหม? แล้ว… มิตินั่นทำอะไรได้อีกบ้าง?”

“หนูยังไม่ได้สำรวจละเอียดเลยค่ะ แต่มีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากบอก… หนูลาออกจากงานแล้วนะคะ หนูอยากเตรียมตัวให้พร้อมที่สุดสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้น”

“ลาออกแล้ว?” แม่ทวนเสียงสูง

“ใช่ค่ะ แม่จะว่าไหม หนูแค่อยากใช้เวลาที่เหลือวางแผนให้ดีที่สุด”

เซียวซูซ่านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาว

“แม่ตกใจนิดหน่อยที่ลูกตัดสินใจเร็วขนาดนี้… แต่มันก็เป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ คงจะปล่อยผ่านไม่ได้ งั้นเราไปเรียกพ่อมาคุยกันที่โต๊ะอาหารดีกว่า ยืนคุยกันในครัวแบบนี้ไม่สะดวก อีกเดี๋ยวซีซวนก็คงกลับมา จะได้คุยพร้อมกัน ส่วนพี่ชายของลูก แม่จะเป็นคนบอกเขาเอง”

ซูเมิ่งพยักหน้ารับ เดินออกจากครัวแล้วตะโกนเรียกพ่อด้วยน้ำเสียงร่าเริงขึ้นเล็กน้อย

“พ่อคะ! กับข้าวเสร็จแล้ว มากินข้าวได้แล้วค่า!”

“น้องลูกกลับมาหรือยัง?”

“กลับมาแล้วครับพ่อ” เสียงซีซวนดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตู เขาเดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ? ทำไมวันนี้ทุกคนถึงอยู่กันพร้อมหน้าแบบนี้?”

“วันนี้พี่ของลูกมีเรื่องสำคัญจะบอกกับทุกคน”

พ่อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซีซวนมองหน้าพ่อสลับกับพี่สาวด้วยความงุนงง ก่อนที่ซูเมิ่งจะเป็นฝ่ายเปิดปากเล่าทุกอย่างตามที่ได้คุยกับแม่ไว้ก่อนหน้านี้ ทุกคำพูดทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงราวกับลมหายใจหยุดนิ่ง

กว่าทุกคนจะปรับความเข้าใจและยอมรับสิ่งที่ได้ยิน ก็ต้องใช้เวลาอยู่พักใหญ่

“มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริง ๆ เหรอ… พ่อเองก็แทบไม่อยากเชื่อ แต่จะไม่เชื่อก็ไม่ได้ เพราะพวกเราทุกคนเห็นกับตา ว่าลูกมีมิติติดตัวอยู่จริง ๆ”

“โห! พี่เท่สุด ๆ ไปเลย ผมอยากมีบ้างจัง แต่เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับใช่ไหมครับ?”

“ใช่ ต้องเก็บให้เป็นความลับที่สุด ถ้าคนอื่นรู้ คนที่จะตกอยู่ในอันตรายก็คือพี่สาวของเรา และครอบครัวของเราทั้งหมด”

เซียวกังหันไปพูดกับลูกชายเสียงเข้ม “เรื่องนี้พ่อกับแม่จะเป็นคนบอกพี่ชายของลูกเอง เข้าใจไหม เซียวซีซวน?”

“รับทราบครับ ผมไม่บอกใครแน่นอน!”

“แล้วมิติที่ว่าทำอะไรได้บ้าง?” พ่อหันกลับมาถามลูกสาว

“ตอนนี้หนูยังไม่ได้สำรวจละเอียดค่ะ แต่รู้ว่าภายในมิติมีอากาศบริสุทธิ์กว่าข้างนอก มีบ้านหลังหนึ่งอยู่ในนั้น เก็บของได้มากมาย และเวลาในมิติก็ไหลเร็วกว่าข้างนอกด้วย”

“วันนี้หนูตั้งใจจะเข้าไปสำรวจให้ละเอียดกว่านี้ แล้วจะกลับมารายงานทุกคนอีกทีนะคะ แต่หลังจากนี้อยากให้ครอบครัวเราเริ่มเตรียมของจำเป็นไว้ เพราะหนูอยากให้เราย้ายไปอยู่บ้านของพ่อบนภูเขาทางเหนือ หนูคิดว่าที่นั่นปลอดภัยที่สุดแล้ว”

เซียวกังพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม “อืม… บ้านหลังนั้นไม่ได้ไปเยือนมานาน ต้องไปดูแล้วซ่อมแซมให้แข็งแรงขึ้นอีกหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้น วันนี้เรากินข้าวกันก่อน แล้วรีบเข้านอน พรุ่งนี้ค่อยช่วยกันคิดว่าจะต้องเตรียมอะไรกันบ้าง”

หลังจากทุกอย่างเป็นอันตกลง ซูเมิ่งจึงเข้าสู่มิติส่วนตัวเพื่อตรวจสอบสภาพภายใน

ของที่ซื้อมาในวันนี้ถูกวางเรียงอยู่ข้างบ้านและบางส่วนกระจายอยู่กลางทุ่งหญ้ากว้าง ทุ่งหญ้านั้นมีเพียงต้นหญ้าสีเขียวที่โบกไหวตามลมไกลสุดสายตา ไม่มีสิ่งปลูกสร้างหรือสิ่งมีชีวิตใด ๆ ปรากฏให้เห็น

เธอเดินลึกเข้าไปจนถึงต้นท้อที่มีผลหลากสี… เรียกแบบนั้นคงไม่ผิด เพราะลูกท้อแต่ละลูกมีสีแตกต่างกัน ข้างต้นไม้ยังมีสระน้ำเล็ก ๆ อยู่ด้วย น้ำในสระใสสะอาดจนมองเห็นก้นสระ

กลางสระมีดอกบัวสีขาวผลิบาน กลีบแต่ละกลีบมีปลายแต้มสีแดงอ่อนอย่างประณีต ละอองแสงสีขาวล้อมรอบดอกไม้เหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ กลีบของดอกบัวมีทั้งหมดแปดกลีบ สะท้อนแสงสวยงามราวภาพฝัน

“ไม่เคยเห็นดอกบัวที่สวยแบบนี้มาก่อนเลย…”

ซูเมิ่งก้มลงจิบชิมน้ำในสระ ความเย็นสดชื่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างทันทีหลังจากกลืนลงไป รู้สึกเหมือนได้เติมพลังร่างกายอย่างน่าอัศจรรย์

เธอเดินตามทางไปยังแม่น้ำสายหนึ่งที่ไหลจากทิศเหนือ สายน้ำใสแจ๋ว มองเห็นฝูงปลาว่ายไปมาอย่างมีชีวิตชีวา แต่สิ่งที่สะดุดตากลับเป็นหินหลากสีที่อยู่ใต้น้ำ หินเหล่านั้นมีสีแปลกตาและวาววับราวกับอัญมณี

‘หินพวกนี้เอาไว้ทำอะไรนะ? หรือแค่ตกแต่งให้ดูสวยงามเฉย ๆ’

เธอเริ่มรู้สึกว่ามิตินี้เต็มไปด้วยสิ่งของลึกลับมากมาย

เมื่อไม่มีสิ่งใดดึงดูดมากกว่านี้ ซูเมิ่งจึงหันกลับมาที่ต้นท้อหลากสีอีกครั้ง สายตาสะดุดเข้ากับลูกท้อเพียงลูกเดียวที่อยู่บนกิ่งสูง มันมีสีรุ้งแปลกตาจนอดสงสัยไม่ได้

‘นึกว่าเก็บดูหมดแล้วนะ… แต่ลูกท้อสีรุ้งนี่มันอะไรเนี่ย’

คำเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ “แปลก” และยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกอยากลองชิม

มือเอื้อมไปเด็ดลูกท้อออกจากต้นอย่างช้า ๆ

‘ฉันก็แค่คิดอยากกิน… แต่ทำไมมือถึงยื่นไปเองได้ล่ะ?’

ลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เลือกจะเสี่ยง ซูเมิ่งกัดกินลูกท้อสีรุ้งคำแล้วคำเล่า จนหมดทั้งลูก

ทันใดนั้น ร่างกายเริ่มมึนงง ความรู้สึกหนักศีรษะแผ่ซ่านไปทั่ว ร่างโงนเงนก่อนทุกอย่างจะดับวูบลงไปในความมืด…