ตอนที่ 2 ลมหายใจที่ได้คืน

เฮือก!!

"แฮก... แฮก!"

ร่างบางสะดุ้งเฮือกผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนขนาดใหญ่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงลอยแตะจมูก สัมผัสแรกที่แล่นริ้วขึ้นมาคือความนุ่มสบายของฟูกนอน ไม่ใช่ความเย็นยะเยือกของพื้นปูนซีเมนต์และกลิ่นคาวเลือดบนดาดฟ้าที่เธอยังจำได้ติดตรึง

เจียงลี่อิงก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเองอย่างตื่นตระหนก ไม่มีรอยแผลฟกช้ำ ไม่มีคราบเลือด ผิวเนียนนุ่มราวกับหญิงสาวที่ไม่เคยผ่านการตกตึกหรือถูกทำร้ายมาก่อน

สายตารีบกวาดมองไปรอบห้องนอนสไตล์โมเดิร์นหรูหราที่คุ้นเคย มันคือห้องนอนของเธอในคฤหาสน์ตระกูลฟู่... บ้านที่เธอเคยรังเกียจเดียดฉันท์และอยากหนีออกไปทุกวันเพื่อไปหาผู้ชายสารเลวคนนั้น!

ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นปฏิทินตั้งโต๊ะหรูหราข้างหัวเตียง ตัวเลขสีแดงเด่นหร่าปรากฏชัดเจน... วันที่เธอกำลังจะนัดเจอมู่จือเฉินเพื่อเซ็นเอกสารโอนหุ้นและทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมด!

เธอย้อนเวลากลับมาแล้ว! สวรรค์เมตตาให้เธอย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีต ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป!

หัวใจของลี่อิงเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและยินดีปนความหวาดผวา หยาดน้ำตาแห่งความโล่งอกไหลรินอาบแก้ม แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติ เสียงก๊อกแก๊กเบาๆ จากหน้าประตูห้องก็ดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง

แออด...

ประตูห้องนอนถูกผลเปิดออกอย่างระมัดระวัง ร่างเล็กป้อมสองร่างก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับกลัวว่าเจ้าของห้องจะตื่นขึ้นมาอาละวาดใส่เหมือนเช่นเคย

นั่นคือ เสี่ยวเป่า และ เสี่ยวเหมย ลูกแฝดชายหญิงวัยสี่ขวบ ดวงตากลมโตทั้งคู่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและระแวดระวัง เสี่ยวเป่าในฐานะพี่ชายรีบดึงน้องสาวมาหลบไว้ข้างหลังทันที ร่างเล็กสั่นเทาน้อยๆ ยามที่สบตาเข้ากับผู้เป็นแม่

ภาพในอดีตซ้อนทับขึ้นมา... ในชาติก่อน เธอเคยเอ่ยปากไล่ตบตีและต่อว่าเด็กน้อยทั้งสองอย่างไร้ความปรานี เพียงเพราะพวกเขาอ้อนขอให้แม่อยู่บ้าน ไม่อยากให้แม่ออกไปหา "คุณน้ามู่จือเฉิน" จนทำให้เด็กๆ ฝังใจกลัวแม่ยิ่งกว่าอะไรดี

พรึบ!

ลี่อิงไม่รอช้า เธอพุ่งพรวดลงจากเตียงด้วยความเร็วสูงจนเด็กๆ ผวาถอยหลังกรูด เสี่ยวเหมยหลับตาปี๋เตรียมรับเสียงด่าทอ ส่วนเสี่ยวเป่ากางแขนเล็กๆ ออกปกป้องน้องสาวทันที พร้อมน้ำตาคลอเบ้าที่เอ่อล้นด้วยความกลัว

"คุณแม่... อย่าด่าพวกเราเลยนะครับ เสี่ยวเป่ากับน้องไม่ได้ดื้อ..." เสียงเล็กๆ สั่นเครือจนคนฟังหัวใจแทบสลาย

แต่สิ่งที่เด็กๆ คาดไม่ถึงคือ ลี่อิงไม่ได้เอ่ยปากด่าทอ ร่างระหงโผเข้าสวมกอดร่างเล็กจิ๋วทั้งสองร่างไว้แน่นด้วยความโหยหาและอัดอั้นตันใจ น้ำตาที่กลั้นไว้พรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุม เธอซุกใบหน้าลงกับซอกคอเล็กๆ ของลูก กอดพวกเขาราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน

"แม่จ๋า... ฮือ แม่เป็นอะไรไป?" เสี่ยวเหมยตกใจจนปล่อยโฮออกมาเสียงดัง ส่วนเสี่ยวเป่าตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กๆ ที่ไม่กล้าแตะต้องตัวแม่ พยายามผลักออกด้วยความหวาดระแวงเพราะคิดว่านี่คือแผนแกล้งหรือความเกรี้ยวกราดรูปแบบใหม่ของแม่

"แม่ไม่ได้แกล้ง... แม่ขอโทษ ฮือ ลูกแม่ แม่ขอโทษนะ!" ลี่อิงสะอื้นฮักจนตัวโยน กอดรัดร่างนุ่มนิ่มทั้งสองแน่นขึ้นไปอีก หยาดน้ำตาซึมซับลงบนเสื้อผ้าของลูกน้อย

ความรัก ความผิดบาป และความโล่งใจผสมปนเปกันจนหัวใจเจ็บปวด เธอสาบานกับตัวเองในวินาทีนี้... ชาตินี้ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีวันได้แตะต้องลูกและสามีของเธออีกเด็ดขาด!