ตอนที่ 1 จุดจบอันแสนเจ็บปวด

สายลมหนาวเหน็บยามวิกาลพัดกรรโชกผ่านยอดตึกสูงเสียดฟ้า เสียงหวีดหวิวของลมราวมกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่ไร้ทางออก บนดาดฟ้าชั้นสามสิบเอ็ดของตึกสำนักงานใจกลางเมืองเซี่ยงไฮ้ "เจียงลี่อิง" ทรุดกายลงนั่งคุกเข่ากับพื้นปูนซีเมนต์ที่เย็นเฉียบ ร่างกายของเธอบอบช้ำเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและคราบเลือด

ดวงตาที่เคยเปล่งประกายด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจในอดีต บัดนี้มีเพียงความว่างเปล่า น้ำตาไหลอาบแก้มจนผสมปนเปไปกับหยาดเลือดจากหน้าผากที่แตกยับเยิน

"ทำไม... ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้?" เสียงแหบพร่าเอ่ยถามออกไปด้วยความเจ็บปวด หัวใจบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก

เบื้องหน้าของเธอคือ "มู่จือเฉิน" ชายหนุ่มรูปงามที่เธอเคยโอบอุ้ม เลี้ยงดู และอุปถัมภ์มาตั้งแต่เขายังลำบากยากจน เธอรักและหลงใหลในความซื่อตรงจอมปลอมที่เขาสร้างขึ้นมาหลอกลวง เธอยอมแม้กระทั่งทอดทิ้งสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่าง "ฟู่จิ้นเฉิน" และละเลยลูกแฝดชายหญิงอย่างเสี่ยวเป่ากับเสี่ยวเหมย เพียงเพราะคิดว่าผู้ชายคนนี้คือรักแท้

แต่วินาทีนี้ หน้ากากอันแสนอบอุ่นได้ถูกกระชากออกจนหมดสิ้น

มู่จือเฉินหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น แววตาที่มองเธอมีแต่ความเหยียดหยามและสมเพช รอยยิ้มที่เคยทำให้เธอยิ้มตาม บัดนี้ช่างน่าสะพึงกลัว

"รักงั้นเหรอ? ลี่อิง... เธอโง่เง่าเกินไปหรือเปล่าถึงคิดว่าเด็กกำพร้าอย่างฉันจะไปรักคนแก่กว่าที่วันๆ เอาแต่เอาแต่ใจตัวเองอย่างเธอ?" มู่จือเฉินแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "ที่ฉันทนอยู่กับเธอ ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ก็เพราะทรัพย์สินเงินทองและหุ้นในมือของเธอยังไงล่ะ! เอกสารโอนหุ้นทุกอย่างเธอเซ็นชื่อให้ฉันหมดแล้ว ตอนนี้หมดประโยชน์ของเธอแล้ว!"

"แก... ไอ้คนสารเลว!" ลี่อิงกัดฟันกรอด ความแค้นและสำนึกเสียใจพุ่งพล่านขึ้นมาจนกระอักเลือดออกมาคำโต

"ตกใจอะไรกันล่ะ ลี่อิง..."

เสียงหวานเยือกเย็นดังแทรกขึ้นมาจากความมืด ร่างระหงในชุดเดรสหรูเดินน่องเข้ามาใกล้ "ซูหว่านหนิง" อดีตคู่หมั้นของฟู่จิ้นเฉินปรากฏตัวขึ้น รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าของเธองดงามแต่ไร้ซึ่งความปรานี

ซูหว่านหนิงปรายตามองลี่อิงด้วยความสะใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างมู่จือเฉินและใช้มือเรียวลูบไล้แขนของเขาอย่างสนิทสนม

"แปลกใจใช่ไหมล่ะว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่? ความจริงแล้ว... ฉันกับจือเฉินร่วมมือกันมาตั้งแต่แรกต่างหากล่ะ ฉันอยากได้สามีของเธอคืน ส่วนจือเฉินอยากได้สมบัติของเธอ ทุกอย่างมันคือแผนการที่เราสองคนวางไว้เพื่อให้เธอกลายเป็นตัวตลก!"

คำพูดเหล่านั้นราวมืดทมิฬที่ตกลงกลางใจ ลี่อิงเบิกตากว้างด้วยความช็อก ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายเลือกทางเดินนี้เอง แต่ที่แท้เธอกลับเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกหลอกใช้ให้พังทลายครอบครัวของตนเองด้วยมือของเธอเอง

ซูหว่านหนิงโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ขอบคุณเธอนะที่ช่วยหย่าและถีบตัวเองออกจากบ้านตระกูลฟู่ ทำให้ฉันสามารถเข้าไปแทนที่ ดูแลจิ้นเฉิน และลูกๆ ของเธอได้อย่างสบายใจ... อ้อ ลูกแฝดสองคนนั้นน่ารักมากเลยนะ เสียดายจังที่พวกเขาเกลียดเธอจนไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า"

"พวกแก... พวกแกมันปีศาจ!" ลี่อิงกรีดร้องสุดเสียง พยายามจะพยุงกายลุกขึ้นเพื่อเข้าไปกระชากหน้ากากผู้หญิงสารเลวคนนั้น แต่ทว่า...

หมับ!

มู่จือเฉินก้าวเข้ามาคว้าคอเสื้อของเธออย่างแรง แรงมหาศาลทำให้ร่างที่ยับเยินและสะบักสะบอมของลี่อิงถูกเหวี่ยงไปชิดขอบระเบียงดาดฟ้าที่ไร้สิ่งกีดขวาง ด้านล่างคือความมืดมิดและความสูงที่หากตกลงไปไม่มีทางรอดชีวิต

"ลาก่อนนะ เจียงลี่อิง ขอบคุณสำหรับทรัพย์สมบัติของเธอทุกอย่าง ฉันรับปากเลยว่าจะใช้มันอย่างคุ้มค่าให้สมกับที่ฉันพยายามมาในที่สุด" มู่จือเฉินยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนจะใช้มือผลักร่างของเธอออกไปเต็มแรง

ร่างของลี่อิงร่วงหล่นสู่อากาศ

ในวินาทีที่ร่างกายกำลังดิ่งพสุธาลมตีเข้าหน้าจนหายใจไม่ออก ภาพเหตุการณ์ในอดีตทั้งหมดไหลย้อนเข้ามาในหัวเหมือนภาพยนตร์สั้น ตั้งแต่ความเย่อหยิ่งของเธอ การต่อว่าด่าทอลูกแฝดอย่างไร้เยื่อใย การผลไสไล่ส่งสามีที่คอยปกป้องเธอเงียบๆ

และภาพสุดท้าย... ภาพของฟู่จิ้นเฉิน ในวันที่เธอเซ็นใบหย่าและทิ้งครอบครัวไปเพื่อไปอยู่กับชู้ วันนั้นผู้ชายที่ใครๆ ต่างหวาดกลัวและยกย่องว่าเป็นประธานหนุ่มผู้เย็นชาไร้หัวใจ กลับยืนมองเธอด้วยแววตาที่เจ็บปวดร้าวราญที่สุดในชีวิต ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้ มือหนาสั่นเทาขณะยื่นมาคว้าชายเสื้อเธอเบาๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก

"ลี่อิง... ต่อให้เธอเกลียดฉันแค่ไหน ต่อให้เธอเอาหัวใจไปมอบให้คนอื่น แต่ขอร้อง... อยู่ที่นี่เถอะนะ ฉันรักเธอ... ฉันรักเธอมาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันในมหาวิทยาลัยจนถึงวันนี้... ขอแค่เธอยังอยู่ ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรฉันก็ยอม"

น้ำตาของลี่อิงพรั่งพรูออกมาในวินาทีสุดท้ายของชีวิต หัวใจที่เคยด้านชากลับเจ็บปวดร้าวราญยิ่งกว่าความตายที่กำลังเผชิญ

ที่แท้... คนที่รักเธออย่างบริสุทธิ์ใจที่สุดคือผู้ชายที่เธอเหยียดยามมาตลอด คนที่เธอกลับมองว่าน่าเบื่อและเย็นชา

ถ้าเธอย้อนเวลากลับไปได้... ถ้าเธอย้อนเวลากลับมาได้อีกครั้ง...

ตูม!

ความมืดมิดกลืนกินสติสัมปชัญญะทั้งหมดลง พร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่ดับวูบลงท่ามกลางความหนาวเหน็บของค่ำคืน แต่ทว่า... จิตวิญญาณที่เต็มไปด้วยความแค้นและความเสียใจอย่างสุดซึ้ง กลับไม่อาจยอมรับจุดจบนี้ได้!