ตอนที่ 3 แผนการใหม่ที่ทำให้หัวใจปั่นป่วน

เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าห้องนอน เสียงเปิดประตูก่อนที่ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปจะก้าวเข้ามา ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที "ฟู่จิ้นเฉิน" ปรากฏตัวขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบฉายแววเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก แต่เมื่อกวาดสายตามาเห็นภาพภรรยาและลูกแฝดอยู่บนเตียงด้วยกัน ดวงตาคู่นั้นก็ไหววูบด้วยความประหลาดใจเจือความระแวดระวัง

ในอดีต เวลาที่เขาเดินเข้าห้องมา สิ่งแรกที่จะได้ยินคือเสียงบ่นตวาดหรือคำพูดจาเสียดสีว่าเขาไม่มีเวลาให้เธอ เอาแต่ทำงานจนน่าเบื่อ แต่วันนี้... ภาพที่เห็นกลับกลายเป็นเจียงลี่อิงที่กำลังกอดลูกแฝดไว้อย่างทะนุถนอม ดวงตาของเธอบวมแดงคล้ายคนเพิ่งผ่านการร้องไห้หนักมา

ฟู่จิ้นเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาป้องปรามความรู้สึกแปลกประหลาดในอกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ

"เกิดอะไรขึ้นทำไมเด็กๆ ถึงร้องไห้? เธอ... รังแกพวกเขาอีกแล้วงั้นเหรอ?"

น้ำเสียงของเขามีความเย็นชาแฝงความน้อยใจอยู่ลึกๆ เพราะทุกครั้งที่เขาพยายามเข้าหา เธอมักจะผลักไสเสมอ ลี่อิงชะงักไปเล็กน้อย เธอผละกอดจากลูกแฝดลูบหัวปลอบโยนเด็กๆ ให้หยุดสะอื้น ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นยืนแล้วก้าวตรงเข้าไปหาผู้เป็นสามีทันที

เด็กๆ ทำท่าจะวิ่งไปหลบหลังพ่อ แต่ลี่อิงกลับไม่สนใจ เธอเดินไปหยุดตรงหน้าฟู่จิ้นเฉิน ร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งคืบชะงักนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาไร้รอยยิ้มก้มมองภรรยาด้วยความสงสัย

"จิ้นเฉิน..."

เสียงหวานที่เอ่ยออกมาอย่างอ่อนหวานและออดอ้อน ทำให้ฟู่จิ้นเฉินถึงกับคิ้วกระตุก ตั้งแต่แต่งงานกันมา เขาแทบไม่เคยได้ยินเธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแบบนี้เลย ปกติมีแต่คำว่า 'คุณ' แบบห่างเหิน หรือไม่ก็คำต่อว่ารุนแรง

ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว ลี่อิงก็เขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย สองแขนเรียวโอบรอบคอแกร่งของเขาไว้ทันที และ...

ฟอด!

ริมฝีปากนุ่มประทับลงบนแก้มสากของสามีอย่างแรงและเต็มรัก เสียงหอมแก้มดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ เสี่ยวเป่ากับเสี่ยวเหมยอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่านด้วยความตกใจ ส่วนฟู่จิ้นเฉิน... ร่างกายกำยำแข็งทื่อราวกับถูกหินกาลเวลาสาปให้กลายเป็นหุ่นปั้น เลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นมารวมกันที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่

"คุณเหนื่อยไหมคะ? กลับมาดึกดื่นแบบนี้ เดี๋ยวฉันไปเตรียมน้ำอุ่นให้นะคะ" ลี่อิงกระซิบเสียงหวานข้างหูเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับเต็มไปด้วยความรักและความคิดถึงที่อัดอั้นมานานนับชาติ

ฟู่จิ้นเฉินสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยด้านชาและเจ็บปวดจากการผลักไสกลับเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกจากอก แต่สัญชาตญาณของการถูกทำร้ายจิตใจมานับครั้งไม่ถ้วน ทำให้เขาต้องรีบดึงสติกลับมา

หมับ!

มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือบางที่โอบรอบคอเขาออกเบาๆ แววตาที่มองเธอกลับมาเย็นชาและระแวงหนักกว่าเดิม เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง

"เธอเล่นมุกอะไรอีก เจียงลี่อิง?" ฟู่จิ้นเฉินเอ่ยเสียงเข้ม พยายามกลบเกลื่อนความหูผึ่งและหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของตัวเอง "ถ้าเธออยากได้เงินเพิ่ม หรืออยากออกไปช็อปปิ้งกับเพื่อนฝูง ก็บอกกันตรงๆ ไม่ต้องมาทำมารยาใส่ฉันแบบนี้หรอก"

คำพูดของสามีทำเอาลี่อิงเจ็บแปลบที่อกย้อนนึกถึงกรรมเก่าที่ตัวเองเคยทำไว้ ไม่แปลกเลยที่เขาจะไม่เชื่อใจ เพราะในอดีตเธอเคยใช้มารยาหลอกเอาเงินเขาไปให้ไอ้สารเลวมู่จือเฉินจริงๆ

แต่เธอย่อมไม่ยอมแพ้แค่นี้หรอก!

ลี่อิงก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอีกครั้ง ใช้สองมือเรียวโอบเอวสอบของเขาไว้แน่น ไม่ยอมให้เขาถอยหนีไปไหน เงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบด้วยแววตาจริงจังที่ไม่มีความเสแสร้งเจือปน

"ฉันไม่ได้เล่นมุก และไม่ได้ต้องการเงิน... ฉันแค่อยากทำหน้าที่ภรรยาที่ดี อยากดูแลคุณและลูกจริงๆ นะคะ จิ้นเฉิน... เชื่อฉันสักครั้งเถอะนะ"

ฟู่จิ้นเฉินจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น หัวใจที่กำแพงน้ำแข็งห่อหุ้มไว้เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง แววตาสำนึกผิดและเปี่ยมรักของเธอมันช่างสมจริงเสียจนเขาเกือบจะเชื่อ... แต่ความกลัวที่จะต้องเจ็บปวดอีกครั้ง ทำให้ชายหนุ่มทำได้เพียงเม้มปากแน่น หัวใจปั่นป่วนจนแทบเสียอาการ โดยที่ลี่อิงแอบยำเกรงในใจแต่ก็ซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้... คอยดูเถอะ พรุ่งนี้เธอนี่แหละจะทำให้ประธานน้ำแข็งคนนี้คลั่งรักจนโงหัวไม่ขึ้นให้ดู!