บทที่ 2 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70

บทที่ 2 ย้อนอดีตครั้งนี้ฉันไม่เป็นแล้วคนดีที่ถูกรังแกในยุค 70

เมื่อนึกย้อนไป และแม้ว่าเธอจะอ่อนโยนกับทุกคน แต่สำหรับเขาหลาย ๆ คำพูดที่เหมือนไม่มีอะไรล้วนบาดลึกเข้าไปในใจเขาทั้งหมด

‘พรานจ้าว ฉันมีคู่หมั้นแล้ว พรานจ้าวอายุมากแล้วนะ ทำไมไม่หาคนดูแล เดี๋ยวมีลูกไม่ทันใช้หรอก’

จ้าวหนานตงอยากจะบอกเหลือเกินว่า ถึงแม้ว่าเขาจะอายุเยอะและกำลังจะเข้าเลขสามแล้วก็ตาม แต่หัวใจกลับอยู่กับคนที่มีคู่หมั้นเสียแล้วนี่สิ

ทุกครั้งที่เห็นเธอถูกหลอกใช้และถูกคู่หมั้นไม่สนใจ นั่นทำให้เขาเจ็บปวดใจที่สุด แต่เพราะเป็นคนนอกเลยไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ ทั้งที่รู้ว่าคนพวกนั้นไม่ได้มองเธอเป็นคนดี แต่ทว่าเธอเป็นคนโง่ในสายตาพวกมันต่างหากล่ะ

ทุกการสนทนาร่างบางที่นอนนิ่งล้วนได้ยินทั้งหมด

ทว่าหญิงสาวเลือกที่จะเงียบ เพราะยังไม่รู้ว่านี่คือเรื่องจริงหรือความฝัน

แต่แล้วก็มีเสียงสูงปรี๊ดดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันมาพร้อมกันอย่างไม่ต้องนัดหมาย

“มัวแต่นั่งเฝ้ามัน แล้วจะมีใครไปทำงานได้บ้าง เดี๋ยวก็แต้มน้อยถึงเวลาแจกจ่ายอาหารแล้วแต้มจะไม่พอ” หญิงชราพูดขึ้นอย่างไม่ชอบใจ ซึ่งนางก็คือย่าหลิน หรือฟู่จินผิงอย่างไรล่ะ

นางเดินมาพร้อมกับลูกสะใภ้คนโปรด หรือสะใภ้ใหญ่ของบ้านหลิน ชื่อว่าเฉาหวิน

“นั่นสิน้องสาม ถ้ามัวแต่มานั่งมองหน้ากันแบบนี้ไม่สู้เอาเวลาไปทำงานไม่ดีกว่าเหรอ อย่างน้อยก็มีอะไรกลับมาบ้าง”

เฉาหวินจีบปากจีบคอพูด เธอเหลือบไปเห็นพรานจ้าวพอดี สายตาดูเหยียดเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าน้องชายสามีกำลังถือบางอย่าง จึงกระซิบบอกหญิงชรา นี่จึงทำให้ทั้งสองตาลุกวาวด้วยความโลภ

“เจ้าสาม แกส่งถุงเงินนั่นมาให้ฉัน แกไม่รู้กฎของบ้านนี้เหรอว่า เงินของแต่ละบ้านต้องเข้ากองกลาง” พูดจบก็ชี้ไปที่ถุงเงินในมือของหลินหาน

“ไม่ได้หรอกแม่ นี่เงินของพรานจ้าว เอามาให้อาเม่ยไปหาหมอน่ะครับ เงินก้อนนี้ไม่ใช่เงินของบ้านเรา เอาเข้ากองกลางไม่ได้” หลินหานตอบชัดถ้อยชัดคำ อย่างไรเรื่องนี้เขายอมไม่ได้เด็ดขาด

“แล้วยังไง เงินอยู่ในบ้านฉันก็ต้องเป็นของฉันสิ นังซูเม่ยเดี๋ยวก็ฟื้น หมอก็บอกแล้ว” ฟู่จินผิงหรือแม่เฒ่าหลินตอบกลับอย่างหน้าด้าน นางไม่สนใจหรอกว่าเงินนี้จะเป็นของใคร ในเมื่อนางต้องการใครก็ไม่มีสิทธิ์!

หลินซูเม่ยนอนฟังนานแล้ว เธอเข้าใจทันทีว่าตอนนี้เธอได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง ก่อนที่เธอจะถูกหลอกไปขายด้วยน้ำมือของชายที่ได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้น และหญิงชราที่ยืนพูดอยู่ตรงนี้ก็คือคนที่ทำให้เธอตกนรกทั้งเป็นเหมือนกัน

ร่างบางลืมตาขึ้นมา แล้วลุกขึ้นยื่นเดินมายืนข้างพ่อตัวเอง

“เงินนี้ของพี่หนานตง คนบ้านหลินไม่มีสิทธิ์ ย่าก็แก่แล้วไม่น่าจะหน้าด้านอยากได้ของคนอื่นนะคะ” เธอพูดอย่างไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะเป็นย่าของตัวเองหรืออายุเยอะแค่ไหน

ในเมื่อมีโอกาสเกิดใหม่อีกครั้ง หลินซูเม่ยคนนี้จะไม่ยอมเป็นคนโง่ที่ถูกรังแกอีกแล้ว!