บทที่ 2.1

นาง...มองตามแผ่หลังองอาจกำยำของชายหนุ่ม เขาเองคล้ายรับรู้ได้จึงหันกลับมามอง ทว่าก็ต้องทำเป็นค้อมศีรษะให้สวี่กั๋วกงและสวี่เซียว

“ตอนนั้นเขาเป็นอย่างไร หลินกวานอีปลอดภัยหรือไม่”

หญิงสาวสะดุ้งเพราะคำถามของผู้เป็นพี่ชาย ตอนแรกไม่ใช่ไม่เชื่อหรอกหรือ เพราะเช่นนี้จึงไม่เคยถามถึงชะตากรรมของแต่ละคน

“ไปสนทนากันในห้องหนังสือเถิด” สวี่เหยียนกล่าวเสียงเคร่งเครียด เกรงว่าตอนนี้บิดากับพี่ชายยอมเชื่อนางแล้ว...

มองไปยังทางเดินที่บัดนี้ไร้เงาของชายหนุ่มอีกคน สวี่เชียนลอบถอนหายใจออกมาเสียงเบา “ผู้บัญชาการหลิน ท่านจะต้อง...ไม่เป็นไร” นางกอดกล่องพู่กันแน่น

ชาติก่อนนางไม่เคยได้อะไรจากเขา ไม่เคยพบกันเพราะหลังปักปิ่นนางก็หมั้นหมายและออกเรือน การจะออกไปพบปะผู้คนนั้นจะดูไม่เหมาะสม จะรับของจากบุรุษอื่นที่มิใช่ญาติยิ่งเป็นไปไม่ได้

ตอนนั้นจำได้ว่าหลังพบเสิ่นอวิ๋นนางก็มีใจให้ทันที ไม่เคยมองบุรุษอื่น ปักใจอย่างโง่งมไร้เดียงสาว่าสามารถฝากทั้งชีวิตกับเขาได้

ตอนนี้นางมิใช่หญิงสาวไร้เดียงสาคนเดิมอีกแล้ว นางจะต้องเปลี่ยนชะตาของทุกคน คนตระกูลสวี่จะต้องปลอดภัย เช่นกันกับหลินกวานอี เขาจะต้อง...ปลอดภัย

 เขา...รู้สึกอิจฉาสวี่เซียว

วันนั้นฮูหยินกั๋วกงกับบุตรสาวมาเข้าเฝ้าฮองเฮา สวี่เซียวเพิ่งย้ายเข้าหน่วยองครักษ์เป็นวันแรก สังกัดหน่วยของเขา เป็นคนของเขาอย่างเป็นทางการ

ได้ยินมาว่าจวนตระกูลสวี่ปรองดองรักใคร่ ไม่เคยได้ยินเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง ไม่ว่าจะเหล่าฮูหยิน สตรีเรือนหลัง หรือแม้กระทั่งบุตรจากฮูหยินเอกหรือบุตรที่เกิดจากอนุ

ได้ยินมาว่าสวี่เซียวมีน้องสาว น้องชายที่เกิดจากมารดาเดียวกัน เป็นทายาทสายตรงที่เกิดจากฮูหยินเอก น้องสาวของสวี่เซียว สวี่เชียน ปีนี้อายุสิบสี่อีกไม่กี่เดือนจะปักปิ่น ดังนั้นวันที่เขาได้พบนางจากที่ไกลๆ คือวันที่นางติดตามมารดาไปเข้าเฝ้าฮองเฮา

จากที่ไกลๆ เขามองเห็นความห่วงใย ความเป็นกังวล ด้วยสวี่เซียวช่วงนี้ยังไม่ได้กลับจวน คนจากหน่วยองครักษ์จะผลัดเปลี่ยนเวรยาม หากมีใครคนหนึ่งลา คนที่อยู่ก็จะรั้งทำหน้าที่แทน บางครั้งลากยาวสองสามวัน ได้พักเพียงไม่กี่ชั่วยามก็กลับมาทำหน้าที่ต่อ

“พี่ใหญ่มือท่านเป็นอะไรหรือ”

“ไม่เป็นอะไรบาดแผลเล็กน้อย พี่ใหญ่ไม่ระวังเอง”

น้องสาวของสวี่เซียวขมวดคิ้วน้อยๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล “ท่านระวังหน่อยไม่ได้หรือ องครักษ์อันตรายมากหรือเจ้าคะ ดูสิ ยังบอกว่าเล็กน้อย ท่านใส่ยาแล้วหรือยังเจ้าคะ”

“เรียบร้อยแล้ว ท่านแม่ เชียนเชียน ไม่ต้องกังวล วันนี้เย็นก็ได้กลับบ้านแล้ว ไว้เจ้าค่อยช่วยทำแผลอีกทีดีหรือไม่”

“ได้กลับจริงๆ หรือเจ้าคะ ท่านไม่ได้หลอกข้า?”

สวี่เซียวหัวเราะยกมือขึ้นลูบมวยผมง่ามคู่ของนาง เห็นรอยยิ้มสดใสของสวี่เชียน เขาอดที่จะอิจฉาสวี่เซียวไม่ได้ เขาเองก็อยากมีน้องสาวเช่นนี้บ้าง...

ตระกูลหลิน... บิดาของเขาเป็นถึงแม่ทัพแดนเหนือ คนตระกูลหลินรั้งอยู่ที่แดนเหนือไกลโพ้น มารดา น้องชายทั้งสาม ล้วนอยู่ที่แดนเหนือ ในเมืองหลวงมีเพียงเขากับท่านลุงที่ยังอยู่ เขาเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ ส่วนท่านลุงเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น รับตำแหน่งเจ้ากรมอาญาของราชสำนัก