บทที่ 1.7

ตรงกันข้าม... หากมีนางกับมารดาของนางสนับสนุน อย่างน้อยน้องๆ ของนางก็คงมีสภาพที่ดีกว่าที่ควรเป็น

ตอนนั้นนางไม่ได้คิด ไม่เคยคิด กระทั่งตอนที่นางดึงดันจะแต่งเข้าจวนแม่ทัพ จวนกั๋วกงไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วย ความโดดเดี่ยวจึงทำให้นางคิดได้

อย่างน้อยขอเพียงมีคนหนุนหลัง มีครอบครัวคอยจับตามอง ตระกูลที่เกี่ยวดองเหล่านั้นก็อาจจะเกรงใจจวนเยี่ยนกั๋วกงบ้างไม่มากก็น้อย

เยี่ยนกั๋วกงฮูหยินมองบุตรสาวด้วยสายตาไม่เข้าใจ จุดประสงค์ของบุตรสาวนางมองไม่ออก จะเป็นเพราะนึกสนุก ความสงสารชั่วครั้งคราว หรือเพราะความหวังดีอย่างบริสุทธิ์ใจ จะเพราะอะไรนี่ก็มิใช่เรื่องที่นางคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น

“รู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่”

นางมองมารดา “ท่านแม่เจ้าคะ วันก่อน เมื่อวาน วันนี้ ระหว่างเดินมาที่เรือนของท่านแม่ ทุกครั้งลูกได้ยินอี๋เหนียงเรือนจื่อชิงตะโกนด่าทอ ตบตี หรือบางครั้งยังได้ยินเสียงกระเบื้องตกแตก ทุกครั้งลูกมักถามตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นในเรือนจื่อชิง ใครถูกตี พวกนางจะเจ็บหรือไม่ พวกนางจะเศร้า จะคิดว่าตัวเองผิดเพียงเพราะเกิดมาเป็นสตรีหรือไม่”

เห็นสายตาวูบไหวของมารดา นางรีบกุมมือมารดา “ลูกไม่เคยคิดเช่นนั้นเลยเพราะท่านพ่อกับท่านแม่รักละเอ็นดูลูกเสมอมา ลูกตระหนักดีในเรื่องนั้น ดังนั้น...ลูกจึงไม่รู้ว่าบุตรสาวที่รู้สึกว่าไม่ได้รับความรักจากมารดา แท้ที่จริงจะเจ็บปวดเพียงใด”

มารดาของนางถอนหายใจออกมา “ทว่า...ไม่ใช่ทุกคนจะมองความหวังดีของเจ้าออก ฐานะของพวกนางต่ำต้อย จะช่วยออกมาก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าพวกนางจะรับหรือคิดว่าเป็นความเมตตาที่ไม่จำเป็น จิตใจของคนเรายากหยั่ง ความดีใช้ได้สำหรับบางคน”

“ใช้ได้สำหรับบางคนจริงๆ เจ้าค่ะ ดังนั้นเราจึงยิ่งควรช่วยออกมา” ยิ่งปล่อยให้น้องสาวของนางอยู่กับอี๋เหนียง นานวันก็จะยิ่งบ่มเพราะความชิงชัง บ่มเพาะความรู้สึกไม่เป็นธรรม

ตอนนี้ยังไร้เดียงสา หากสั่งสมความดำมืดนานวันเข้าจิตใจก็จะแปดเปื้อน กระทั่งไม่ว่าจะล้างอย่างไรก็ไม่อาจกลับมาเป็นเด็กที่ไร้มลทินได้อีก

สามวันถัดมา...

ขณะกำลังเดินไปคารวะมารดาที่เรือน เรือนระเบียงเชื่อมจากเรือนจื่อชิงมายังเรือนปีกตะวันออก เสียงกรีดร้องอยากมาดร้ายดังใกล้เข้ามา อวิ๋นซูฮวามองไปยังหานอี๋เหนียง อีกฝ่ายมองนางด้วยสายตาเกลียดชัง

“ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า! พวกเจ้าไม่ยอมให้ข้าได้มีโอกาสได้รับความโปรดปรานจากนายท่าน ข้าตั้งครรภ์บุตรชายแล้วแท้ๆ มารดาของเจ้ากลับพรากเขาไปจากข้า! ตอนนี้ยังคิดจะพรากบุตรสาวของข้าไปอีก อวิ๋นซูฮวาเก็บความสงสารของเจ้ากลับไปข้าไม่ต้องการ คืนบุตรสาวของข้ามา!!”

เสี่ยวฝูถูกผลักกระเด็น เสี่ยวพั่งถูกถีบจนล้ม พ่อบ้านปราดเข้ามาขวาง มือของหานอี๋เหนียงยื่นพรวดมาที่ใบหน้าของนาง ปลายเล็บแหลมคมจ้วงแทงมาอย่างหมายมาด กระทั่ง...มือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าข้อมืออีกฝ่ายเอาไว้

“พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่! ยังไม่รีบจับนางเอาไว้!”

เสียงของอวิ๋นเกออวี่ทำให้นางสะดุ้งได้สติ “พี่รอง?”

“เจ้ายืนเฉยทำไม นางโดนตัวเจ้าหรือเปล่า เจ็บตรงไหนหรือไม่ เหตุใดไม่หลบ?”

นางกะพริบตา “นางคงไม่...” คิดว่าอีกฝ่ายไม่กล้า คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่คิดสั้น ทว่านางดูแคลนหานอี๋เหนียงเกินไป คนเสียสติมากพอจนกล้าทำร้ายบุตรสาวของตัวเอง เสียงด่าทอกระทบกระเทียบที่ได้ยินทุกวัน ความโกรธแค้น ความเกลียดชัง ความริษยา ทุกอย่างเปลี่ยนให้สตรีนางหนึ่งกลายเป็นไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง

มองน้องสาวของนางสี่คนที่แอบมองอยู่ไกลๆ แต่ละคนมีท่าทางหวาดหวั่น จูอี๋เหนียงเองก็ยังหน้าซีดไม่มีปากเสียง เกรงว่าในเรือนจื่อชิงหานอี๋เหนียงคงควบคุมทุกอย่าง ทุกคน แม้กระทั่งการด่าทอตบตีก็อาจจะไม่ใช่เพียงแต่กับน้องๆ แต่ยังหมายรวมถึงจูอี๋เหนียงอีกคนที่เคยเป็นเพียงสาวใช้ต้นห้องผู้เจียมเนื้อเจียมตัว