บทที่ 1.5

“คะ...คุณหนู?”

นิ้วถูกยกจดปาก “ ชู่ว” ทั้งยังถลึงตามองเพื่อให้คนของตนเงียบเสียง นาง...กำลังแอบฟังผู้อื่นสนทนา เป็นเรื่องเสียมารยาทและไร้การอบรมที่สุดเท่าที่เคยทำมา ทว่านางไม่ทำไม่ได้ โบราณว่าเอาไว้รู้เขารู้เรารบร้อยชนะร้อย อย่างน้อยตอนนี้นางก็อยากรู้ว่าทางฝั่งของเยี่ยชิงอันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เสียงเบามาก... แต่นางก็ยังได้ยิน

“ตอนนี้พระอาการทรุดลงมาก น้อยคนนักที่จะได้เข้าเฝ้า รัชทายาททรงว่าราชทานแทนนับเดือนแล้ว เกรงว่าบัลลังก์คงเปลี่ยนมือในไม่ช้า”

“ทางไทเฮาทรงมีรับสั่งหรือไม่”

“ตอนนี้สำคัญคือเราต้องมองหาความแข็งแกร่งเข้ามาเพิ่ม จวนเยี่ยนกั๋วกงแสดงท่าทีใดหรือไม่”

“เยี่ยนกั๋วกง?”

“ใช่แล้ว ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับจวนเยี่ยนกั๋วกง จนถึงตอนนี้ยังไม่มีการริบกำลังพลคืน หรือลดกำลังคนลงสักนิด หากดึงเข้ามาเป็นฝ่ายเรา องค์ชายรองอาจมีกำลังเพียงพอที่จะต่อกรกับรัชทายาท”

“ได้ยินมาว่าเจ้าพลาดจากคุณหนูใหญ่จวนเยี่ยนกั๋วกง มิสู้หาทางเข้าใกล้คุณหนูรองแทน ปีนี้นางอายุสิบสี่ ปีหน้าก็จะปักปิ่นแล้วทว่ายังไม่มีคู่หมาย เยี่ยนกั๋วกงให้ความสำคัญไม่ว่าจะบุตรสาวหรือบุตรชาย เขาไม่มีทางยอมให้บุตรสาวถูกจับคลุมถุงชน เจ้าจะต้องหาทางทำให้นางสนใจในตัวเจ้า ให้ดีก็จัดฉากวีรบุรุษช่วยหญิงงาม ทำให้นางมีใจให้เจ้าเสีย ขอเพียงสำเร็จเยี่ยนกั๋วกงย่อมเห็นความสุขของบุตรสาวมาก่อนสิ่งใด”

“ข้าจะลองหาวิธี”

!!! อวิ๋นซูฮวาเบิกตาด้วยความตกตะลึง แน่นอนนางจดจำเสียงนั้นได้ นั่นเป็นเสียงของอดีตสามีของนางเอง เยี่ยชิงอัน

…ที่แท้รักแรกพบที่นางคิดมาตลอด กลับกลายเป็นแผนการอันแยบยลนี่เอง

“อีกสามเดือนได้ยินมาว่าไทเฮาจะจัดงานเลี้ยง มิสู้ให้ไทเฮาทรงส่งเสริม ได้ยินมาว่าคุณหนูสามจวนกั๋วกงชอบเล่นฉินเป็นชีวิตจิตใจ วันนั้นก็ให้นางเล่นฉินสักเพลง จากนั้นหากไทเฮาทรงชมเชยสักหน่อย เช่นนี้เจ้าก็จะมีข้ออ้างส่งเทียบเชิญไปให้นางที่จวน เพราะมารดาของเจ้าก็มีชื่อเสียงเรื่องการเล่นฉินมิใช่หรือ”

“นั่นสินะ แผนการนี้ข้าเห็นด้วย ไม่มีใครคาดคิดแน่ว่าเป็นแผนจับคู่”

หัวใจของอวิ๋นซูฮวาเย็นเยียบ ความโกรธปะทุขึ้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ความรัก?...ช่างน่าขัน ที่แท้นางก็ไร้เดียงสาเกินไปจริง!!!

นานมาก...หญิงสาวละเลียดเป็ดอบอย่างไม่รู้รสชาติ สายตาเหม่อลอยเพราะกำลังใช้ความคิด สาวใช้กับบ่าวติดตามมองนางด้วยสายตาห่วงใย “คุณหนู...”

หญิงสาววางตะเกียบ “เรื่องในวันนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ทั้งเจ้า เจ้า และข้า พวกเราไม่เคยได้ยินสิ่งใด ไม่เคยมาที่นี่ เข้าใจหรือไม่”

“เจ้าค่ะ/ขอรับ”

นางพยักหน้าจากนั้นมองเป็ดอบและของกินบนโต๊ะ “สั่งให้เสี่ยวเอ้อห่อของพวกนี้ เจ้ากับเสี่ยวพั่งแบ่งกันเอากลับไปกินที่จวน บอกว่าซื้อมาจากตลาด”

ห้องด้านข้างเงียบไปนานแล้ว นางรอจนมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่จึงเดินออกมาพร้อมคนติดตาม เมื่อลงบันไดก็ตรงกลับจวน สิ่งที่นางคาดไม่ถึงก็คือ...

“คุณชาย?”

“เจ้ารู้จักพวกนางหรือไม่”

“ดูเหมือน...จะเป็นน้องสาวของเยี่ยนกั๋วกงซื่อจื่อ ข้าน้อยเคยเห็นนางตอนที่กั๋วกงฮูหยินนั่งรถม้าไปส่งซื่อจื่อที่สำนักศึกษาหลวงขอรับ”

ฝานจิ่นสิงยังคงยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาของเขาสว่างเจิดจ้า พัดในมือหุบลงเสียงดังพรึบ! “ข้าว่ามีเรื่องสนุกๆ ให้ดูแล้ว”

“จะไม่บอกซื่อจื่อหรือขอรับ”

“บอกเขา? บอกแล้วเขาจะทำอย่างไรได้เล่า จวนเยี่ยนกั๋วกงไหนเลยจะมีอำนาจต่อกรกับจวนแม่ทัพ ยิ่งเป็นในตอนนี้ที่องค์ชายรองกำลังพยายามดึงขั้วอำนาจมารวมกัน บอกเขาไปก็รังแต่จะยิ่งทำให้เรื่องบานปลาย อันที่จริงหากเยี่ยชิงอันทำสำเร็จ ไม่แน่ว่าฝ่าบาทจะทรงตระหนักเสียทีว่าองค์ชายรองกำลังเป็นผู้ที่เปิดกระดานหมากมิใช่รัชทายาท”

“หากนั่นเป็นเรื่องดีต่อฝ่ายเรา เช่นนั้นหากคุณหนูสามเป็นฝ่ายทำเสียเรื่องเล่าขอรับ ตอนนี้นางรู้แล้วว่าตัวเองตกเป็นเป้าหมาย”