บทที่ 1.3

ช่วงชีวิตที่น่าขมขื่น ความทุกข์ตรมที่ต้องแบกรับ แม้ในใจอิ่มเอมเพราะสมหวังกับคนที่มีใจ ทว่าชีวิตของนางก็ยากนักจะกล่าวได้ว่ามีความสุข อวิ๋นซูฮวาเหลือบมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง

นี่คือตัวนางในตอนที่ยังไม่เติบโต ไร้ทุกข์ ไร้ความกังวล นางอวิ๋นซูฮวา...ย้อนเวลากลับมาในยามที่ตัวนางเองคล้ายบุปผาที่ยังไม่ผลิบาน “หากข้าได้มีโอกาสที่สอง หากสวรรค์เมตตาให้ข้าได้แก้ไขสิ่งที่เคยเกิดขึ้น” นางพึมพำเสียงเบากับตัวเองจากนั้นจึงรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา

ชะตาชีวิตที่น่าขมขื่นนั้นนางไม่เอาแล้ว!! เมื่อมีโอกาสได้เปลี่ยนเช่นนั้นเหตุใดนางต้องปล่อยให้เหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมเล่า มิสู้เปลี่ยนมันเสียตั้งแต่ตอนที่นางยังเปลี่ยนได้

ไม่เอาแล้วตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพ ไม่รักแล้วเยี่ยชิงอัน ไม่เป็นแล้วสตรีที่ผู้คนในเมืองหลวงริษยา นางจะเป็นก็แต่เพียงบุตรสาวที่บิดารักมารดาทะนุถนอม เป็นเพียงคุณหนูจวนกั๋วกงที่ไม่โดดเด่น ไม่มีชื่อเสียง ไม่ต้องได้รับการยกย่อง จากนั้นก็อยู่เงียบๆ เลือกคนธรรมดา แต่งงานออกเรือน ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่ทุกข์ร้อน ไร้ความกังวล

คิดได้ดังนั้นก็ค่อยๆ ลุกขึ้น “ท่านแม่อยู่ที่เรือนกระมัง”

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวฝูมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ

“ข้าไม่เป็นไร เพียงฝันร้ายแล้วคิดว่ามันคือความจริงก็เท่านั้น”

ฝันร้าย? …เป็นความฝันที่น่าตื่นตระหนกจริงๆ หากนั้นคือความฝัน เช่นนั้นนางจะทำให้ฝันร้ายนั้นไม่มีทางเกิดขึ้น ไม่มีวันเป็นความจริง

หลังเปลี่ยนชุดและเดินออกมาจากเรือนบุปผา นึกไม่ถึงว่านางจะได้พบกับพี่สาวที่กลับมาเยี่ยมบ้านเดิมพอดี อวิ๋นซูฮวาวิ่งเข้าไปหาพี่สาวจากนั้นโผเข้ากอดอีกฝ่าย “พี่ใหญ่”

อวิ๋นชิงหรงเลิกคิ้ว “อะไรกัน เมื่อวานมิใช่เพิ่งพบกัน?”

นางถอนหายใจยังคงไม่ปล่อยอ้อมแขน “วันนี้ข้าก็คิดถึงท่านแล้ว” ชาติก่อนพี่สาวของนางพยายามเกลี้ยกล่อมนางทุกทาง ไม่อยากให้นางแต่งเข้าจวนแม่ทัพ ไม่อยากให้นางแบกรับภาระในจวนใหญ่ “ต่อไปข้าจะเชื่อฟังท่าน”

อวิ๋นชิงหรงหัวเราะ “วันนี้หิมะต้องตกหนักเป็นแน่ เกิดอะไรขึ้น คุณหนูสามผู้ดื้อรั้นกลับพูดว่าจะเชื่อฟังพี่สาวเช่นข้า”

นางยังคงกอดพี่สาวแน่น กระทั่งต่อมาอวิ๋นชิงหรงจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เกิดอะไรขึ้นหรือ มา...ให้พี่ใหญ่ดูหน้าเจ้าหน่อย”

อีกฝ่ายดันนางออกสองมือประคองใบหน้าอวิ๋นซูฮวา ยิ่งเห็นดวงตาของนางแดงก่ำ พี่สาวก็เกิดความกังวล “เจ้าเป็นอะไรไป?”

“ฝันร้ายเจ้าค่ะ” นางสูดจมูก “ฝันร้ายมาก”

เสี่ยวฝูพยักหน้ากับพี่สาวของนาง “โถน้องสาม ไม่เป็นไร เพียงฝันร้ายเท่านั้นเอง ไม่ต้องกลัว” พี่สาวปลอบนางทั้งยังลูบหลังลูบไหล่ “ดีขึ้นแล้วหรือไม่”

นางพยักหน้าเงยหน้าขึ้นมองพี่สาว “พี่ใหญ่มาเยี่ยมท่านแม่หรือเจ้าคะ”

“ใช่แล้ว วันนี้มีของอร่อยมาให้เจ้าด้วย” ขณะทั้งสองเดินเข้าไปยังเรือนมารดาก็สนทนากันไป อวิ๋นซูฮวามองพี่สาวที่ใบหน้ายิ้มแย้มสีหน้าไม่เลว นางจำได้ว่าอีกไม่นานพี่สาวก็จะตั้งครรภ์แล้ว

อวิ๋นชิงหรงเป็นพี่สาวคนโต เป็นบุตรสาวที่เกิดจากมารดาเดียวกันกับอวิ๋นซูฮวา เป็นคุณหนูใหญ่จวนเยี่ยนกั๋วกง หน้าตางามพร้อม กิริยาล้ำเลิศ เมื่อสองปีที่แล้วแต่งให้กับรองเจ้ากรมอาญา จอหงวนผู้มีชื่อเสียงและรักมั่น เป็นสมรสพระราชทานที่ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงล้วนอวยพร ครานั้นนางเองก็อยากแต่งให้กับบุรุษที่นางรักและรักนาง ดังนั้นจึงดึงดันว่าต้องแต่งให้เยี่ยชิงอันให้ได้

ขณะกำลังเดินผ่านเรือนปีกขวา เสียงด่าทอดังแว่วมากจากเรือนจื่อชิง เรือนนั้นเป็นของอี๋เหนียงสองคนใช้ร่วมกัน กล่าวถึงอี๋เหนียงของบิดาที่มีถึงสองคน จวนกั๋วกงยังมีทายาทอีกสี่คนที่ไม่เคยได้รับการใส่ใจ ทั้งสี่ล้วนเป็นสตรี...

อวิ๋นชิงหรงถอนหายใจเสียเบา “น้องสามพวกเราไปกันเถิด”