บทที่ 3 ทำไมกัน 2

อดีต

ซิ่วอิงเริ่มปรับตัวให้ชินกับการอยู่ในร่างกายของนางเองที่ตัวเองด่าว่าโง่ พอมาอยู่ในกายนี้เหมือนวิญญาณและจิตใจหลอมรวมเป็นคนคนเดียวกัน แม้จะสงสัยใจว่านี่คือเรื่องบ้าอะไรกัน นางอยู่ในโลกของนางอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ต้องมาตายแล้วเกิดใหม่ในร่างกายของนางเอกที่โง่ที่สุด รักเขาจนตัวเองดูโง่

นอกจากนี้ซิ่วอิงรับรู้ความทรงจำทั้งหมดของหนิงลี่จูที่ผูกพันกับบุรุษรูปงามทว่ากลับไม่มีจิตปฏิพัทธ์ต่อนางเลยสักนิด แม้เศษเสี้ยวของหัวใจก็ไม่เคยคิดหันกลับมองมาที่นางเลยสักครา ทว่าความรักของหนิงลี่จูกลับยิ่งใหญ่แม้เขาหมางเมินขนาดนั้นก็ไม่เคยคิดตัดพ้อต่อโชคชะตา นางยังใฝ่ฝันจะเป็นเจ้าสาวของหยางเหวินไถในสักวัน

ซิ่วอิงขบคิดอยู่นานว่านางควรทำเช่นไร..กับร่างใหม่กับเจตจำนงแสนแรงกล้าต่อความรักของนางดี ซิ่วอิงตัดสินใจเดินตามเนื้อเรื่องที่ตนเองเคยอ่าน พยายามตามเกี้ยวผู้ชายใจยักษ์ พอยิ่งใกล้เขานางก็ยิ่งรักยิ่งสัมผัสได้ถึงความรักของหนิงลี่จู รักแรกมันลึกล้ำถึงเพียงนี้เชียวหรือ

พอถึงคืนแต่งงานซิ่วอิงไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าตนเองนั้นดีใจมากเพียงใด แม้พิธีแต่งงานจะดูยุ่งยากและไม่เข้าใจเอาเสียเลย แต่ซีซวนบ่าวคนสนิทกับให้ความช่วยเหลือหญิงสาวหลงยุคไม่น้อย วิบากของหนิงลี่จูต้องเผชิญไม่น้อยนัก....ในค่ำคืนแต่งงานเจ้าบ่าวอย่างเขาควรเปิดหน้าเจ้าสาว แต่เขากลับต่อว่านางสารพัด

‘คงสมใจเจ้าแล้วสินะ หนิงลี่จูที่สามารถบังคับให้ข้าแต่งงานกับเจ้าได้’ คำพูดทำร้ายจิตใจต่าง ๆ มากมายหลุดออกมาจากปากของเขา

ค่ำคืนนี้ควรเป็นคืนที่นางสมปรารถนาและมีความสุขมากที่สุด ลิ้มรสค่ำคืนที่แสนหวานกับคนที่นางรักสุดหัวใจ

‘เจ้ามันน่าสมเพชที่สุด ข้าไม่เคยเห็นสตรีใดหน้าด้านเท่ากับเจ้ามาก่อน’ แม้ถ้อยคำทำร้ายจิตใจของหนิงลี่จูมากมาย นางก็ยังคงยกยิ้มทำการยกเปิดผ้าคลุมศีรษะ ก่อนเดินนวยนาดมาหาเข้า บุรุษต่อให้มีจิตใจเข้มแข็งเพียงใดก็ไม่อาจทานทนต่อการยั่วยวนของสตรีได้

มือที่กำลังเอื้อมไปสัมผัสเนื้อตัวแข็งแกร่งของเขาถูกปัดออกอย่างแรง จนสตรีผู้บอบบางแทบถลาไปตามแรง หนิงลี่จูกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัวในอารมณ์ของสามีตน แต่พยายามข่มใจเอาไว้อย่างไรแล้วนางก็ได้ในสิ่งที่ปรารถนาเอาไว้ในการครอบครอง

อย่างไรเขาก็สาบานต่อหน้าฟ้าดินแล้วว่า เขาจะมีเพียงนางเท่านั้น

แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ถึงเขาจะไม่รักนาง ขอแค่นางเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่อยู่ข้างกายเขา ชั่วชีวิตนี้หนิงลี่จูก็ไม่ปรารถนาสิ่งใดแล้ว

‘หญิงแพศยาเช่นเจ้าอย่าได้มาแตะต้องข้า’ หยางเหวินไถเหยียดยิ้มมุมปาก สายตาคู่นั้นมองนางด้วยความสมเพชขนาดไหนนางรับรู้ดีที่สุด สตรีที่ตามติดเขาไม่ต่างจากเงาเลยสักนิด แม้เขาจะชอบพอกับสตรีใด หนิงลี่จูกลับกลั่นแกล้งพวกนางสารพัด แม้วิธีไม่รุนแรงแต่กลับสร้างความรำคาญให้เขาไม่น้อย เขาเบื่อหน้านาง รำคาญเหลือเกิน สุดท้ายยังต้องมาแต่งงานกับสตรีเช่นหนิงลี่จูอีกต่างหาก

“เฮ้อ......” หนิงลี่จูนึกถึงเรื่องราวในอดีต หญิงสาวก็ถอนหายใจยาวเหยียดจนซีซวนที่เพิ่งนำผ้าห่มมาให้รีบนำมาคลุมให้นางด้วยความเป็นห่วง

“เป็นห่วงคุณชายหรือเจ้าคะ” ซีซวนถาม