บทที่ 3 ทำไมกัน 1

สุดท้ายแล้วผู้อาวุโสทั้งสองก็ออกไปจากห้องรับรองปล่อยให้หยางเหวินไถและหนิงลี่จูอยู่เพียงลำพังสองคน หญิงสาวถอนหายใจออกมาดังเฮือกจนคนข้างกายอย่างหยางเหวินไถขมวดคิ้ว สงสัยเพราะเหตุใดกันนางถึงทำหน้าเบื่อหน่ายขนาดนั้นเวลาอยู่กับเขา เมื่อก่อนนางชอบอยู่ใกล้เขามากขนาดไหน เขารู้ดีแก่ใจแล้ววันนี้ไยนางทำตัวห่างเหิน แถมขอหย่าเขาอีกต่างหาก

“ท่านต้องการอะไรหยางเหวินไถ ท่านควรพอใจไม่ใช่หรือที่ข้าขอหย่ากับท่าน” น้ำเสียงเรียบราบหลุดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของนาง หนิงลี่จูพยายามข่มใจเอาไว้ นางไม่อยากใจอ่อนกลับไปอยู่จุดเดิม ที่ต้องจบแบบเดิมอีก ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างมันควรจบลงแค่นี้จริง ๆ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมง่ายดายเพียงนั้น

“ข้าต้องการเจ้า หนิงลี่จู”

คำตอบของเขาทำให้หัวใจนางสั่นไหว

“ทำไมกัน” เสียงที่ดังขึ้นแผ่วเบา หนิงลี่จูไม่เข้าใจจริง การที่ฟ้าลิขิตให้นางย้อนกลับมาเพียงเพราะว่าต้องการให้โอกาสบุรุษไร้หัวใจผู้นี้จริง ๆ หรือ

“ข้าไม่หย่า”

“ไม่หย่าเพราะเหตุใดกัน ในเมื่อท่านเองที่ผ่านมาท่านก็ไม่เคยเหลียวแลข้าเลยสักนิด อย่าถามหาความรักที่ท่านมีต่อข้าเลย ท่านทั้งรังเกียจข้า”

หยางเหวินไถทนฟังคำพูดตัดพ้อมากมายที่หลุดออกมาจากปากของหนิงลี่จูไม่ได้อีกแล้ว พุ่งตัวเข้ามาสวมกอดร่างบางเอาไว้แน่น

“ข้าผิดไปแล้วหนิงลี่จู เจ้าให้อภัยข้าได้ไหม น้องหญิงของข้า”

เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย หัวใจของนางก็มีปฏิกิริยาฉับพลันต่อมธุรสวาจาของเขา เมื่อหยางเหวินไถไม่เคยพูดจาหวานหูกับนางเลยสักครั้ง ครั้งนี้จะมาหว่านล้อมนางเพียงแค่คำพูดนางไม่เชื่ออีกแล้ว

“....”

หนิงลี่จูยังคงนิ่งเฉยต่อคำพูดของเขา ไม่ไหวติงต่อการกอดรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ หยางเหวินไถเจ้าต้องการสิ่งใดจากข้าอีก หัวใจของข้าก็ให้เจ้าหมดไปแล้ว จนมันไม่เหลือชิ้นดีเลย แล้วครานี้ข้าพยายามจะตัดใจจากเจ้าแล้วแท้ ๆ

หนิงลี่จูพยายามขยับตัวออกจากอ้อมแขนแสนแข็งแกร่งของเขา ใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้ามองนางด้วยความฉงน นางพยายามดิ้นในอ้อมกอดของเขา

ทำราวกับรังเกียจเขานักหนา นี่หรือความรู้สึกเวลาเขาทำท่าทางรังเกียจนางในอดีต

“ปล่อยข้า”

“หนิงลี่จู ข้าผิดไปแล้ว จากนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องน้อยใจข้าอีก ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่แต่งงานกับใครอีกนอกจากเจ้า ข้าจะไม่....”

“หยุดพูดเถอะ เพราะอย่างไรข้าไม่เชื่อท่านอีกแล้ว” หนิงลี่จูพูดแทรกทันควัน นางไม่อยากฟังคำพูดของเขาอีกแล้ว คนที่ปล่อยให้นางตาย ก่อนตายนางก็คิดถึงเขาแทบขาดใจ

หนิงลี่จูพูดจบก็เดินออกไปทันที อากาศที่เริ่มหนาวเนื่องจากหิมะตกจนพื้นดินขาวโพลนแบบนี้ หนิงลี่จูอยากหนีให้พ้นหน้าเขาไปสักที

“หนิงลี่จู ข้าผิดไปแล้ว”

เสียงที่เคยเหี้ยมโหดกับนางบัดนี้อ่อนลงอย่างมาก หนิงลี่จูอยากให้เขารับรู้ความเจ็บปวดของนางที่มี อยากให้เขารอคอยความรักจากนางบ้าง เขาจะได้สำนึก

“ถ้าท่านรู้สึกผิดนักล่ะก็ ท่านก็ลองไปนั่งคุกเข่าอยู่กลางหิมะ เผื่อว่าข้าจะได้รับรู้ว่าท่านนั้นรู้สึกผิดต่อข้าจริง ๆ มากกว่าคำพูดที่เบาหวิวของท่าน”

หนิงลี่จูพูดจบก็รีบเดินไปยังเรือนของตนเองปล่อยทิ้งคนตัวโตเอาไว้ตรงนั้น นางไม่อยากเหลียวมองกลับไปด้วยซ้ำ แม้ในใจลึก ๆ จะโหยหาเขาเพียงใด แต่พอลองนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา เขาใจร้ายกับนางร้อยเท่าพันเท่า