บทที่ 3 ทำไมกัน 3

“เป็นห่วงคุณชายหรือเจ้าคะ” ซีซวนถาม

“ข้าเปล่าเป็นห่วงเขานะ ใครบ้าถึงขั้นไปนั่งให้หิมะเย็น ๆ แบบนั้นล่ะ” หนิงลี่จูแบะปากมองไปยังนอกหน้าต่างเห็นชายที่ตนเองกล่าวถึง ยังนั่งนิ่ง ๆ อยู่ท่ามกลางความเย็นยะเยือกของเกล็ดหิมะที่ขาวโพลนร่วงโรยจากฟากฟ้าจนศีรษะของหยางเหวินไถผู้ยิ่งใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะ

“นี่มันเกือบสองชั่วยามแล้วนะเจ้าค่ะ คุณชายยังคงนั่งอยู่แบบนั้น ฮูหยินไม่ไป...”

“ซีซวนอย่าเรียกข้าว่าฮูหยินได้ไหม” หนิงลี่จูรู้สึกขัดใจกับคำว่าฮูหยิน ตอนนี้นางไม่ได้อยากเป็นฮูหยินของหยางเหวินไถเลย การกระทำของฮูหยินกลับดูน่าขันในสายตาของซีซวน ปากบอกเช่นนั้น แต่ชะเง้อมองเขาแถมยังกอดผ้าห่มเอาไว้ ดูสถานการณ์ข้างนอกกลับดูไม่ดีเท่าไหร่นัก หิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

“เจ้าค่ะ คุณหนูไม่ไปดูคุณชายเสียหน่อยหรือเจ้าคะ คุณชายแม้จะแข็งแรงขนาดไหนแต่การอยู่ในหิมะคงทรมานไม่น้อยเลยนะเจ้าค่ะ”

คำพูดของซีซวนทำให้หนิงลี่จูฉุกคิดขึ้นมา คราแรกนึกสนุกที่สามารถกลั่นแกล้งเขาได้แล้ว แต่กลับลืมไปเสียสนิทว่าความทรมานจากอาการหนาวเหน็บนางเองก็ยังจำได้เชียวล่ะ

“เห็นแก่ที่เจ้าเป็นห่วงเขา” หนิงลี่จูรีบลุกจากเตียงของตนเอง พร้อมกับผ้าห่มเดินออกไปข้างนอก ซีซวนรีบหยิบร่มเดินตามคุณหนูออกไป ตั้งแต่เลี้ยงคุณหนูมานอกจาก ปากแข็งแล้วยังโกหกไม่เนียนอีก

เสียงฝีเท้าย้ำท่ามกลางหิมะ บุรุษที่นั่งคุกเข่าอยู่เช่นนั้นพยายามลืมตาที่มีเกล็ดสีขาวเกาะอยู่ ความเย็นทำให้เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง แต่รองเท้าสีขาวคุ้นตาทำให้เขาเงยหน้ามอง ก่อนใบหน้าคร่ำเครียดก่อนหน้านี้เผยรอยยิ้มออกมาท่ามกลางความเย็นของหิมะ

หนิงลี่จูคิดผิดหรือคิดถูกเนี่ยที่ออกมาช่วยเขา รอยยิ้มหน้าพริ้มของเขาช่างน่าหมั่นไส้เหสียเหลือเกิน ก่อนนางจะโยนผ้าห่มให้กับเขา

“ลุกขึ้นได้แล้ว ข้าไม่อยากเป็นฆาตกรฆ่าท่านตายด้วยอากาศเย็น ซีซวนประคองเขาหน่อย”

“แล้วทำไมเจ้าไม่ช่วยข้าเล่า” เสียงแหบพร่าดังขึ้น ดูเขาสินอกจากไม่ขอบคุณที่นางอุตส่าห์เห็นใจ เขากลับเรียกร้องให้นางช่วยเขาอีก

“ไม่ ซีซวนทำตามที่ข้าสั่ง” หนิงลี่จูพยายามสั่งอีกครั้ง ยื้อแย่งร่มจากมีของบ่าวรับใช้มาแทน

“ไม่ต้อง ข้าลุกเองได้” หยางเหวินไถรับมา สั่งห้ามเสียงเข้ม ก่อนพยายามลุกเดินตามหนิงลี่จู ในเมื่อนางใจอ่อน เขาก็ถือโอกาสนี้เดินตามนางเข้ามาในห้อง กว่าจะรู้ตัวหนิงลี่จูก็ร้องกรีดออกมา

“อ๊าย.... ใครให้เจ้าตามข้าเข้ามาเนี่ย” หนิงลี่จูโวยวาย เมื่อเห็นคนตัวโตเดินตามเข้ามา นึกว่าเป็นซีซวน พอดีกับการเหลือบไปเห็นซีซวนกำลังปิดประตู

ร้ายนักนะ

“เจ้าให้อภัยข้าแล้วใช่ไหม ลี่จู” หยางเหวินไถถามอีกครั้งนั่งอยู่ในท่าเดิมเกือบสองชั่วยามทำให้เขาเหนื่อยล้า แถมอากาศข้างนอกไม่สู้เท่าไหร่นัก

“ใครว่า...”

“แล้วจะให้ข้า ทำ เช่น... ไร...”

ฟุบ! ร่างกายใหญ่โตของหยางเหวินไถถลาล้มลงกับโต๊ะ หนิงลี่จูรีบวิ่งไปประคองด้วยความเป็นห่วงในทันที ลืมไปเสียสนิท ถึงเขาจะแข็งแรงขนาดไหนแต่ก็ไม่อาจต้านอากาศที่หนาวเย็นได้เลย แล้วอีตานี่ก็เกิดบ้าจี้ตามนางเสียด้วยในยามปกติ คำสั่งหรือคำพูดของนางไม่เคยเป็นผลต่อเขาเลยสักนิด แล้ววันนี้กลับนั่งคุกเข่าขณะที่หิมะกำลังตก บ้าไปแล้วหรืออย่างไร

“ซีซวน...เข้ามาเร็ว”

หนิงลี่จูประคองใบหน้าหล่อเหลาของผู้เป็นสามีเอาไว้ พร้อมกับร้องเรียกบ่าวคนสนิท

“เจ้าค่ะคุณหนู คุณชาย....” ซีซวนเห็นสภาพของหยางเหวินไถนอนสลบอยู่ในอ้อมกอดของหนิงลี่จู ใบหน้าที่เคยแดงซ่านซีดเซียว

“ไปต้มยามาเร็ว...” ,

หนิงลี่จูรีบเอ่ยปากสั่งบ่าวคนสนิท

“เจ้าค่ะ” ซีซวนรับคำก่อนปิดประตูลง ทิ้งให้หนิงลี่จูอยู่กับคนตัวโตที่สลบไสลบนอ้อมแขนของนาง

“หยางเหวินไถ ท่านจะมานอนเช่นนี้ไม่ได้นะ ข้าจะทำอย่างไร ตัวท่านก็หนักเหลือเกิน” หนิงลี่จูบ่นอุบ ก่อนค่อย ๆ ประคองร่างกายของหยางเหวินไถขึ้นตาม แขนข้างหนึ่งของเขาถูกนางจับมาวางฟาดคอเอาไว้ ค่อยลากคนตัวใหญ่มานอนบนเตียง

“หนิงลี่จู ข้าขอโทษ”

“ขอโทษเป็นคำเชียวนะ” หนิงลี่จูอดไม่ได้ที่จะต่อปากต่อคำคนใจร้าย

“....เจ้าปลอด...ภัย อุ๊บ...” ผ้าห่มผืนใหญ่ถูกห่มคนที่นอนละเมอ ไม่อยากจะเชื่อว่าหยางเหวินไถมีนิสัยส่วนตัว ชอบละเมอด้วยเนี่ย

หนิงลี่จูส่ายหน้านั่งมองคนที่นอนอยู่บนเตียงโดนผ้าห่มคลุมเขาไว้เพราะนางเองก็ไม่อยากเห็นหน้าเขาในเวลานี้ ทำไมกันโชคชะตาถึงให้ข้าย้อนกลับมาในเวลานี้

“ข้าไม่อยากรักท่านแล้ว” หนิงลี่จูหลุดปากออกมา สายตามองเขาด้วยความเป็นห่วง เขาใจร้ายกับนางขนาดนี้ทำไมหัวใจถึงเจ็บแปลบขึ้นมา

ทำไมเขาเปลี่ยนตนเองในขณะที่นางกำลังตัดใจ

ไม่นานซีซวนก็น้ำยาต้มที่นางสั่งเข้ามาพร้อมกับน้ำอุ่น หนิงลี่จูใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดหน้าเขา นี่คือโอกาสไม่กี่ครั้งที่นางเห็นหน้าเขาใกล้ขนาดนี้ ไม่นึกเลยว่าคนที่หยิ่งยโส และรังเกียจนางพอเวลาหลับก็ไร้ฤทธิ์เดช เอาแต่ใจอย่างที่เคย ขณะที่กำลังเช็ดหน้าลามมาถึงลำคอ หนิงลี่จูรับรู้ถึงสายตามองนางด้วยแววตากรุ้มกริ่ม เหลียวมองก็เห็นซีซวนยืนบิดยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“เออ...ข้าขอตัวนะเจ้าค่ะ” ซีซวนเมื่อรู้ว่าแอบมองเจ้านายทั้งสองก็รีบออกไปข้างนอกประตูห้องของนางปิดลง หนิงลี่จูหันกลับมาทางต้นเหตุที่ทำให้นางหย่าไม่ได้สักที

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว...... เห็นว่าอาการของเขาทุเลาลง หนิงลี่จูก็เอาถ้วยยาขมมาจ่อริมฝีปากของเขา มือทั้งสองนึกสนุกบีบปากเขาแรง ๆ โทษฐานที่ทำให้นางเจ็บปวดใจซ้ำ ๆ

เขามีคนที่ชอบอยู่แล้วในใจ ไยนางจะไม่รู้ แต่หญิงผู้นั้นโดนนางกลั่นแกล้งไปเสียแล้ว....ก็ตอนนั้นความริษยาครอบงำนาง โชคดีนางผู้นั้นยอมถอยไปง่าย ๆ นางเลยสามารถตบแต่งกับเขาอย่างไร้กังวล

อากาศหนาวแบบนี้อากาศเหนื่อยล้าทำให้นางง่วงขึ้นมา ขอนอนเอาแรงหน่อยแล้วกัน.... หญิงสาวนอนลงข้างกายของคนที่ใจร้ายกับนางเสมอ หลับไปทั้งที่เป็นแบบนั้นแต่ร่างกายกลับโหยหาความอบอุ่นจากเรือนกายของบุรุษไร้หัวใจ