ตอนที่3: เสแสร้ง

นางมีใบหน้าที่งดงามดั่งดอกไม้เเรกเเย้มบานเดินเข้ามาหาตนด้วยท่าทีเป็นห่วง เเต่ทว่าหน้าตาที่งดงามแล้วกิริยาถนอมตนเช่นนั้นมันคือการเสแสร้งทั้งสิ้น

นางที่มีนิสัยความโอบอ้อมอารีแสร้งทำเป็นแสนดีเป็นแม่พระแต่กลับปกปิดซ่อนความอำมหิตเอาไว้ภายในใจ เฟยหรงได้ยืนจ้องมองนางด้วยสายตาที่โกธรแค้นราวกับว่าร่างกายพาไปอย่างไม่มีสาเหตุ

"น้องหญิงเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง พี่เป็นห่วงเจ้ามากจึงมาเยี่ยม"

นางเข้ามาจับมือตนด้วยท่าทีร้อนใจเป็นห่วงเป็นใย เฟยหรงที่ยืนมองนางอย่างนิ่งเฉยกำลังคิดในใจว่าคำกล่าวของนางนั้นมันดูหลอกลวงเหลือเกิน ตนจึงพยายามข่มระงับอารมณ์เก็บความแค้นที่ไร้สาเหตุนี้เอาไว้ภายในใจเพราะตนยังไม่รู้สถานการณ์มากนัก

ถึงอย่างไรนางคงไม่รู้ว่าน้องหญิงที่นางกำลังตีสองหน้าแกล้งเป็นห่วงเป็นใยอยู่นั้น ไม่ใช่น้องสาวที่อ่อนแอหลงเชื่อพี่สาวที่แสร้งแสนดีอีกต่อไป ตนจึงแสร้งตามน้ำดัดจริตท่าทางเลียนแบบให้ดูราวกับสตรีให้มากที่สุดแล้วยิ้มแห้งก่อนจะกล่าวตอบกลับนางไป

"อะ...เอ่อ ข้ามิเป็นอันใดแล้วพี่หญิง"

"พี่ค่อยโล่งใจหน่อย เจ้ารู้หรือไม่ว่าพี่กินไม่ได้นอนไม่หลับเลยเอาแต่กังวลอาการบาดเจ็บของเจ้า"

นางคั้นน้ำตาออกมาพลางยกมือขึ้นปาดราวกับว่าตนนั้นกำลังห่วงใยเป็นกังวลรักน้องของตนมากอยู่จริงๆ ทำให้เฟยหรงถึงกับต้องมองใบหน้าของนางอย่างตะลึงพลางครุ่นคิดในใจว่าไม่เคยพบเห็นสตรีผู้ใดที่ช่างมารยาแสดงได้แนบเนียนขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิตสตรีเช่นนี้ช่างอันตรายน่ากลัวยิ่งนัก

"อะ...เอ่อ พี่หญิงอย่าได้กังวลไปเลยข้าหายดีแล้ว”

"จะให้พี่มิกังวลได้เช่นไร เจ้าเป็นน้องสาวของพี่ นะ พี่เคยบอกกับเจ้าหลายคราแล้วใช่หรือไม่ว่าอย่าไปหัดขี่ม้าอีก ยิ่งร่างกายเจ้าบอบบางอ่อนแอเช่นนี้หากท่านพ่อรู้ว่าเจ้าบาดเจ็บขึ้นมาท่านพ่ออาจจะเสียใจเอาได้เหตุใดเจ้าถึงดื้อรั้นมิยอมฟังพี่สาวเจ้าผู้นี้เลยนะ"

"ข้ามิได้ขี้โรคแล้วก็มิได้อ่อนแอขนาดนั้นนะ!"

เฟยหรงกล่าวทักท้วงกลับไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวอย่างไม่พอใจกับคำกล่าวของนางเช่นนั้น กล่าวหาว่าตนดูอ่อนแอปวกเปียกไม่มีทางจะสู้ในสายตาของนางและคนอื่นๆ นางจึงรีบทำทีกล่าวปลอบประโลมถนอมน้ำใจตนทันที

"น้องหญิงอย่าถือสาพี่เพียงกล่าวเปรียบเปรยเจ้าอย่าได้น้อยใจไปเลย"

เยว่จินพี่สาวของเฟยหรงในยุคนี้ นางเป็นคนร้ายลึกขี้อิจฉาริษยาน้องสาวแท้ๆ ของตนเองไม่ว่าตนในยุคนี้มีสิ่งใดครอบครองนางก็ย่อมต้องมีสิ่งนั้นมาครอบครองเช่นกัน

แม้แต่ตำแหน่งภรรยาที่ตนในยุคนี้เคยได้ครอบครองเพราะความอิจฉาริษยาหลังจากฮ่องเต้ได้เลิกรากับน้องสาวนางแล้ว นางจึงได้ไปมาหาสู่กับเสนาบดีขุนนางชั่วร่วมมือกันวางแผนชั่วอย่างลับๆ 

เพื่อจะแย่งชิงตำแหน่งฮองฮามาไว้ในกำมือแล้วเสนาบดีขุนนางชั่วเหล่านั้นก็จะได้ผลประโยชน์พลอยได้ไปด้วยในภายภาคหน้าหลังจากที่นางได้ขึ้นครองตำแหน่งในสิ่งที่นางปรารถนาอย่างสมบูรณ์แล้ว

ตนในยุคนี้ที่มีนิสัยไม่ทันคนมองโลกในแง่ดีมาตลอดแม้แต่พี่สาวที่แสนจะชั่วช้าท่าทีไร้พิษสงยังคงคิดว่าเย่วจินนางผู้นี้เป็นพี่สาวที่แสนดีในสายตามาเสมอ

นางวางแผนหลอกให้ตนตายใจจนได้ทำให้แผนการชั่วสำเร็จไปกว่าครึ่งยิ่งไปกว่านั้นจากการสอบถามจากลี่อินที่ได้เล่าเรื่องเหตุการณ์ให้ฟังได้ความว่า 

หลังจากที่ตนนั้นได้หย่าร้างกับฮ่องเต้ไปเพียงไม่นาน เยว่จินนางผู้นี้ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ซึ่งเป็นสามีเก่าของตนบ่อยจนครั้ง แสร้งนำของมีค่าไปถวายพระพรหรือไม่ก็เข้าพบเสวนาเรื่องราชการกับฮ่องเต้ในฐานะลูกสาวของแม่ทัพใหญ่จนกระทั่งทั้งสองมีความสนิทชิดเชื้อนางจึงได้ใช้โอกาสหว่านเสน่ห์เล่ห์มารยาหญิงเกี้ยวพาราสีจนฮ่องเต้หลงรักอย่างปักใจ

แล้วในที่สุดนางก็ได้อภิเษกกับฮ่องเต้ดั่งหวังขึ้นเป็นสนมเอกเป็นอันแย่งชิงสามีเก่าของน้องสาวมาได้สำเร็จ

ตนในยุคนนี้กับนางจึงได้มีสามีคนเดียวกันแต่ทว่าเป้าหมายนางยังคงไม่บรรลุอย่างแท้จริง นางยังคงไม่พอใจให้สิ่งที่ได้มาเพราะความโลภที่อยากครอบครองตำแหน่งสูงสุดให้ได้แล้วคิดว่าฮ่องเต้ทรงไม่ยุติธรรมที่ไม่ยอมแต่งตั้งนางให้เป็นฮองเฮาเหมือนกับน้องสาวตน เพราะเช่นนี้นางจึงมีความรู้สึกเกลียดน้องสาวแท้ๆ เข้าไส้จนถึงกับต้องฆ่าแกงอย่างในความฝัน 

เฟยหรงเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างแจ่มแจ้งขึ้นจึงทำทีสวมรอยเป็นสตรีในร่างนี้ให้กลมกลืนไปก่อน แล้วมีความคิดอยากจะแก้เผ็ดนางจึงได้กล่าวตอบโต้ด้วยคำที่ยอกย้อนแทงใจดำนางกลับไป

"ข้าจะถือสาท่านพี่ได้เช่นไร ท่านพี่เป็นถึงสนมของฝ่าบาทที่เคยเป็นอดีตสามีข้า ข้ามิบังอาจถือสาเอาความท่านได้หรอกเจ้าค่ะ"

"นะ...น้องหญิงไยเจ้ากล่าวเช่นนี้"

"หามิได้ท่านพี่ ข้าเพียงพูดเปรียบเปรยท่านพี่อย่าได้ถือสาข้าเช่นกัน"

นางถึงกับหน้านิ่งอึ้งไปชั่วขณะไม่คิดว่าเฟยหรงจะตอบกลับนางด้วยคำกล่าวแทงใจเช่นนี้ได้ เพราะ เฟยหรงได้จงใจกล่าวยั่วโทสะนางให้แสดงตัวตนที่แท้จริงของนางออกมา นางจึงได้รีบกล่าวเบี่ยงเบนเปลี่ยนเรื่องทันทีทำเป็นหยิบขนมที่เตรียมมาให้ตนชิม

"อะ...เอ่อ น้องหญิงพี่ว่าเลิกพูดเรื่องเช่นนี้ดีกว่า พี่นำหมั่นโถวของโปรดเจ้ามาให้ด้วย เจ้าลองชิมดู"