ย้อนกลับไปหมื่นปีแค้นนี้ข้ามิอาจลืม

เฟยหรงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในความฝันเมื่อรู้สึกตัวดีขึ้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งเเล้วเอามือกุมขมับตัวเองก่อนจะยกมือขึ้นเคาะกะโหลกตนเองเล็กน้อยให้หายจากอาการมึนงง

ไม่นานนักเฟยหรงรวบรวมสติตัวเองกลับมาครุ่นคิดทบทวนเหตุการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้น เเล้วก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองนั่นถูกเครื่องย้อนเวลาดูดเข้าไปหลังจากนั้นก็ไม่รู้อะไรอีกเลย

เฟยหรงที่ยังอยู่ในความสะลึมสะลือจึงค่อยๆ เพ่งเล็งมองไปรอบๆ ด้วยความสงสัยพบว่าตนเองได้มาอยู่ในห้องที่ไหนสักแห่ง ดูแล้วเหมือนบ้านไม้หลังใหญ่มีแต่ของตกแต่งประดับประดาสวยงามอย่างดอกไม้ข้าวของใช้เต็มไปหมดเมื่อเห็นอย่างนี้ตนถึงกับตาตื่นหายมึนงงในทันที

ตนรีบลุกขึ้นวิ่งออกไปดูข้างนอกด้วยความตื่นตระหนกไม่รู้เลยว่าเครื่องย้อนเวลาพาตนมาที่ใด ได้เพียงหนึ่งก้าวถึงกับต้องชะงักฝีเท้าทันทีเพราะรู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกายตน

ร่างกายมีความเเปลกไปจากเดิมจึงหันมายืนก้มมองสำรวจตั้งแต่เท้าขึ้นแล้วก็พบว่าตนนั้นมีนิ้วเท้ากับนิ้วมือที่เล็กเรียวยาวผิวนวลขาว เสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็ดูแปลกตา กระโปรงลายดอกไม้เป็นสีสันเสื้อผ้าเหมือนชุดสตรี ร่างกายที่ผอมบางเอวคอดยิ่งไปกว่านั้นคือตนยังมีหน้าอกที่ขยายใหญ่ขึ้นรูปร่างราวกับหน้าอกของสตรี

เฟยหรงถึงกับเบิกตากว้างเขาเลยหันไปรอบๆ ห้องจนไปสะดุดกับเเผ่นทองเหลืองบานขนาดใหญ่คล้ายกระจกพิงเอนอยู่ข้างฝา

ไม่รอช้าเขาก็รีบวิ่งไปยังตรงนั้นทันทีเพื่อส่องดูตัวเองแทนกระจกเพื่อความแน่ใจ จึงรีบยืนส่องตัวเองจนพบว่าตนนั้นมีใบหน้าหน้าตาสวยมากราวหญิงสาวผมยาวเกือบถึงบั้นท้ายสวมใส่ชุดราวกับจีนโบราณ

เฟยหรงมาอยู่ในร่างสตีซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้ถึงกับตกใจหน้าชาเดินถอยหลังอย่างไม่ระวังเผลอเหยียบเข้ากับชายกระโปรงที่เขาสวมอยู่จนล้มลงเผลอเปล่งเสียงร้องกรี๊ดออกมาเสียงดังลั่นตกใจในรูปร่างของตนเองในครานี้

"คุณหนูเจ้าคะ! "

"คุณหนูขอรับ! "

ไม่นานนักมีสตรีนางหนึ่งสวมชุดแต่งตัวคล้ายกับตนและชายร่างถึกใหญ่ใส่ชุดเกราะพร้อมอาวุธดาบหลายคนวิ่งเข้ามาห้อมล้อมตนเป็นวงกลมชี้ดาบหันไปมาอย่างตาตื่นแสดงท่าทีปกป้อง

เฟยหรงที่กำลังตกใจกับตนเองอยู่นั้นเห็นคนพวกนั้นวิ่งเข้ามากลับกลายเป็นว่าเปลี่ยนเป็นสับสนปนสงสัยเหตุการณ์ตรงหน้าแทนคนเหล่านี้เป็นผู้ใดกัน

สตรีนางนั้นได้พุ่งเข้ามาอย่างตื่นท่าทีตระหนกแล้วพูดจาแปลกๆ เรียกตนว่าคุณหนูราวกับเจ้านายกับลูกน้อง

"คุณหนูมีโจรหรือเจ้าคะ!"

"จะ...โจร? "

ตนที่นั่งอยู่กับพื้นมีสีหน้าที่สุดจะบรรยายเงยมองพวกคนเหล่านี้อย่างสับสน ว่ามันเกิดอันใดขึ้นเครื่องย้อนเวลาพาตนมาที่ใดกันแน่คำถามในหัวเริ่มเต็มไปหมด

เฟยหรงมีท่าทีสับสนมึนงงก่อนจะค่อยๆ ตั้งสติหันหน้าไปถามกับสตรีที่กำลังนั่งจ้องหน้าตนอย่างใจจดใจจ่ออยู่นั้น

"ที่นี่...คือที่ไหนแล้วเธอคือใคร"

นางได้ยินเช่นนั้นถึงกับเบิกตากว้างแสดงสีหน้าดูงงงวยยิ่งกว่าตนไปเสียอีก ดูท่าว่าสตรีผู้นี้จะดูสับสนกับคำถามเอามากๆ ก่อนยกมือขึ้นชี้หน้าตนเองแล้วกล่าวถามอย่างสงสัย

"คุณหนูจำบ่าวมิได้หรือเจ้าคะ ลี่อินเป็นบ่าวรับใช้ของคุณหนูแล้วที่นี่คือจวนลู่เหลียนของคุณหนูอย่างไรล่ะเจ้าคะ"

"บ่าว?...จวน? "

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ คุณหนูพลาดท่าตกม้าสลบไปเสียหลายวันฟื้นขึ้นมาก็จำอันใดมิได้หรือเจ้าคะ?"

เฟยหรงถึงกลับก้มหน้าลงเล็กน้อยแล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงพอจะจับใจความได้ว่าตนนั้นอยู่ในยุคจีนโบราณ

ตนในยุคนี้เกิดเป็นสตรีที่มียศถาบรรดาศักดิ์เป็นคุณหนูของที่นี่แต่ประเด็นหลักก็คือเครื่องย้อนเวลาได้พามาถูกยุคหรือไม่ ถ้าหากว่าเครื่องย้อนเวลาเกิดการผิดพลาดพามาผิดยุคที่ตนได้โปรแกรมไว้ละก็ต้องแย่แน่ๆ

มีบางอย่างผิดพลาดตนแค่อยากทดลองประสิทธิภาพของมันแต่ไม่คิดเลยว่าเครื่องย้อนเวลาจะดูดเข้ามาสะได้ แล้วอีกอย่างตนก็ยังไม่ได้คิดวิธีกลับสู่โลกปัจจุบันเอาไว้เลย ถ้าหากถูกย้อนมาผิดยุคไม่ตรงตามที่โปรแกรมเอาไว้จะทำอย่างไร

เฟยหรงครุ่นคิดไม่ตกสีหน้าเคร่งเครียดมากก่อนจะตั้งสติตัวเองอีกครั้งตัดสินใจเล่นละครตามน้ำไปก่อนอย่างไม่มีทางเลือก คิดว่าสตรีสาวใช้ผู้นี้อาจให้คำตอบทุกอย่างที่สงสัยได้แล้วค่อยคิดหาวิธีแก้ปัญหาต่อไป

ตนจึงเงยหน้ามองสตรีสาวใช้ผู้นี้ที่ยังคงทำหน้าสงสัยก่อนจะยิ้มตอบพลางกล่าวกลับไป

"อะ...เอ่อ คือ ผมจำไม่ค่อยได้ "

"ผม? ผมคืออันใดเจ้าคะ "

สตรีสาวใช้ยิ่งทำหน้าสงสัยเข้าไปใหญ่กับคำถาม เฟยหรงลืมไปว่าที่แห่งนี้คือยุคโบราณคนในยุคนี้เลยไม่เข้าใจศัพท์คำกล่าวของคนยุคปัจจุบัน ตนจึงแสร้งยิ้มกล่าวแก้ต่างเปลี่ยนศัพท์ใหม่ให้เข้ากับยุคสมัยนี้แทน

"อะ...เอ่อขะ...ข้าจำมิได้คือเจ้าช่วยไล่คนพวกนี้ออกไปก่อนได้หรือไม่ "

เฟยหรงพูดพลางชี้ไปทางผู้ชายร่างใหญ่หลายคนที่ยังยืนนิ่งไม่ขยับอย่างกับหุ่นเชิดจนรู้สึกจะเกร็งตามไปด้วยให้ออกจากห้องไปเพื่อที่ตนจะได้คลายข้อข้องใจได้มากขึ้น

"จะ...เจ้าค่ะ พวกเจ้าออกไปก่อน"

"ขอรับ!"

สตรีสาวใช้หันไปออกคำสั่งชายร่างถึกใหญ่เหล่านั้น เมื่อพวกเขาก็ตอบรับคำสั่งเดินออกจากห้องไปอย่างเป็นระเบียบจากนั้นตนจึงหันกลับมาหาสตรีสาวใช้ผู้นี้แล้วตั้งคำถามในเรื่องที่ตนสงสัยต่อทันที

"เจ้าช่วยเล่าเรื่องราวเหตุการณ์ที่นี่ให้ผมฟังจะได้มั้ย...เอ่อไม่ใช่สิ ให้ข้าได้หรือไม่"

"คุณหนูของบ่าวตกม้าจนความจำเลอะเลือนไปแล้วหรือเจ้าคะ! บ่าวจะรีบไปตามหมอหลวงมาตรวจอาการบัดเดี๋ยวนี้ คุณหนูรอข้าอยู่ตรงนี้ก่อน!

ลี่อินสตรีสาวใช้กล่าวอย่างตกใจทำท่าจะวิ่งออกไปตามผู้ใดสักคน ตนจึงรีบคว้าแขนห้ามปรามนางเอาไว้ได้ทัน

"อย่าไปนะ! มิต้องไปตาม!"

"ทะ...ทำไมล่ะเจ้าคะต้องให้หมอหลวงมาตรวจอาการสิถึงจะถูก"

"มิต้องๆ ข้ามิเป็นไรจริงๆ"

"เช่นนั้นกะ...ก็ได้เจ้าค่ะ"

นางจึงนั่งลงอย่างสงบเสงี่ยมใจอย่างเชื่อฟัง เมื่อทุกอย่างลงตัวแล้วเฟยหรงจึงกล่าวลี่อินสตรีสาวใช้ต่ออย่างร้อนใจเพื่อคลายความสงสัยในใจทั้งหมดให้กระจ่าง

"ดีมาก ทีนี้เจ้าจงตอบคำถามของข้ามาได้แล้ว"

"ได้เจ้าค่ะ"

"เจ้าเล่าให้ข้าฟังอย่างละเอียดเลยนะอย่าให้ขาดตอนเด็ดขาด"

"เจ้าค่ะคุณหนู"

ลี่อินสตรีสาวใช้พยักหน้าอย่างจริงจังก่อนรับปากจากนั้นได้กระเถิบเข้ามาใกล้ตั้งหน้าตั้งตาเล่าเรื่องเหตุการณ์ทุกอย่างเกี่ยวกับที่นี่ให้ฟังอย่างตั้งใจ