บทที่ 5: เพลิงหึงหวง

บทที่ 5: เพลิงหึงหวง

ยามจื่อ (23.00 - 24.59 น.) จวนอัครเสนาบดีเงียบสงัด องครักษ์เงาสองนายของชินอ๋องเร้นกายอยู่บนต้นแก้วต้นใหญ่ จับตาดูเงาร่างที่ทอดผ่านหน้าต่างกระดาษของเรือนเหมยฮวา ภาพที่เห็นคือคุณหนูใหญ่จ้าวในชุดเอี๊ยมสีชมพูกำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงโดยไม่ขยับเขยื้อน

ทว่าสิ่งที่พวกมันไม่รู้เลยคือ ร่างนั้นเป็นเพียง ‘อิงเอ๋อร์’ ที่สวมรอย ส่วนตัวจริงของจ้าวลี่อินได้ลอบเร้นกายผ่านอุโมงค์ลับใต้เตียง มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองหลวงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

ณ หอหมื่นบุปผา บรรยากาศคืนนี้คึกคักเป็นพิเศษ

ในห้องรับรองพิเศษชั้นบนสุดหลังม่านมุก เถ้าแก่เนี้ยในชุดไหมสีแดงเพลิงสุดเย้ายวนและผ้าคลุมหน้าครึ่งซีกกำลังนั่งเอนกายพิงอกกว้างของ ‘คุณชายหลี่’ วาณิชหนุ่มรูปงามที่นางจงใจจ้างมาสวมบทบาทคู่ขากำมะลอ เสียงหัวร่อต่อกระซิกและภาพการป้อนสุราท้อแดงปากต่อปาก ถูกจงใจจัดฉากขึ้นเพื่อให้สายสืบที่แฝงตัวอยู่เบื้องล่างนำไปรายงานนายของพวกมัน

และมันก็เป็นไปตามคาด...

ปัง!!

บานประตูไม้แกะสลักถูกถีบจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย! ร่างสูงใหญ่ของหยางเหวินหลงปรากฏขึ้นท่ามกลางฝุ่นไม้ที่คละคลุ้ง รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวชินอ๋องหนุ่มรุนแรงเสียจนอากาศในห้องแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ดุจสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง จ้องเขม็งไปยังมือของคุณชายหลี่ที่กำลังโอบเอวคอดของสตรีชุดแดง

"ไสหัวไป!!" เสียงทุ้มตวาดกร้าวราวกับฟ้าร้อง

คุณชายหลี่ที่รับจ้างมาเพียงเพื่อดื่มสุราถึงกับหน้าซีดเผือด รีบตะเกียกตะกายหนีออกไปทางหน้าต่างโดยไม่คิดชีวิต ทิ้งให้จ้าวลี่อินเผชิญหน้ากับพายุอารมณ์เพียงลำพัง

"แหม... ท่านอ๋องช่างเกรี้ยวกราดนัก ขับไล่แขกคนสำคัญของหม่อมฉันไปเช่นนี้ จะชดใช้ค่าเสียหายอย่างไรดีเพคะ?" จ้าวลี่อินแสร้งถอนหายใจ รินสุราลงจอกอย่างใจเย็น ทว่าในใจกลับลอบยิ้มเยาะ เห็นหรือไม่ว่าข้าอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ที่จวนจ้าว... ท่านถูกหลอกแล้ว หยางเหวินหลง!

ทว่าความหึงหวงที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก ทำให้หยางเหวินหลงไร้ซึ่งเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น!

เขาพุ่งพรวดเดียวเข้าประชิดตัวร่างระหง ปัดจอกสุราในมือเธอทิ้งจนแตกกระจาย ก่อนจะกระชากเอวคอดให้ลุกขึ้นมาปะทะแผงอกกว้าง มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไพล่หลังและตรึงไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว!

"เจ้ากล้าให้มันแตะต้องตัวเจ้า?" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นพร่าไปด้วยแรงโทสะ "ข้าเพิ่งรู้ว่าเถ้าแก่เนี้ยหอหมื่นบุปผา... ร่านสวาทถึงเพียงนี้!"

"หม่อมฉันเปิดสถานเริงรมย์นะเพคะ การปรนนิบัติบุรุษคือหน้าที่... อ๊ะ!"

คำพูดยั่วยวนถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อมือหนาที่ว่างอยู่ออกแรงกะซวกคอเสื้อไหมสีแดงของเธอจนขาดวิ่น! แควก! เนื้อผ้าหลุดลุ่ยร่วงลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มขาวผ่องที่ถูกดันทรงด้วยเอี๊ยมตัวจิ๋วสีดำสนิท ตัดกับผิวขาวราวหิมะและรอยแดงจางๆ ที่เขาเป็นคนฝากไว้เมื่อคืน

ดวงตาของหยางเหวินหลงวาววับไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจควบคุม เขาก้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มและดูดดึงผิวเนื้ออ่อนนุ่มอย่างป่าเถื่อนเพื่อประทับรอยแสดงความเป็นเจ้าของ

"อื้อ... ทะ ท่านอ๋อง ปล่อย!" จ้าวลี่อินเบิกตากว้าง สัมผัสที่รุนแรงและร้อนระอุทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ความเจ็บแปลบปนซ่านสยิวแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย

"มันสัมผัสเจ้าตรงไหน? ตรงนี้ใช่หรือไม่!" เขาคำรามต่ำ ปลายนิ้วหยาบกร้านสอดเข้าไปใต้เอี๊ยมสีดำ กอบกุมยอดปทุมถันสีระเรื่อที่กำลังชูชันท้าทายสายตา ออกแรงบีบคลึงและสะกิดติ่งไตนั้นอย่างหนักหน่วงจนจ้าวลี่อินต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปลาบขึ้นมาตามไขสันหลัง

"อ๊า... มะ ไม่..." ร่างกายที่ถูกดัดแปลงด้วยยาพิษและวิชาแพทย์ของเธอไวต่อสัมผัสมากกว่าปกติ เสียงครางหวานหูหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากที่เผยออ้า

หยางเหวินหลงไม่รอช้า ประกบริมฝีปากลงไปบดขยี้ความหวานล้ำนั้นทันที เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กอย่างตะกละตะกลาม สูบเอาลมหายใจและสติสัมปชัญญะของนางไปจนหมดสิ้น ในขณะที่มือเบื้องล่างกลับเลื่อนต่ำลงไปตามหน้าท้องแบนราบ ลูบไล้ผ่านสะดือบุ๋ม ก่อนจะสอดล้วงเข้าไปใต้กระโปรงไหมที่ผ่าข้างสูง!

ฝ่ามือร้อนผ่าวสัมผัสกับโคนขาอ่อนด้านใน บีบเคล้นเนื้อนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะลากไล้ไปหยุดอยู่ที่ใจกลางความเป็นหญิงที่บัดนี้เปียกชื้นและชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานแห่งความปรารถนาผ่านเนื้อผ้าบางเบา

"ปากบอกให้ปล่อย แต่ตรงนี้ของเจ้า... กลับแฉะเยิ้มรอรับข้าถึงเพียงนี้" เขากระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเย้ยหยันแต่แฝงไปด้วยความพอใจสุดขีด

จ้าวลี่อินหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่น เธอพยายามดิ้นรน แต่เขากลับแทรกหน้าขาแกร่งเข้ามาระหว่างเรียวขาทั้งสองข้างของเธอ แยกมันออกกว้าง ก่อนที่นิ้วเรียวยาวและสากระคายจะกรีดผ่านร่องกุหลาบที่ชุ่มฉ่ำ ถูไถติ่งเนื้อที่ไวต่อความรู้สึกอย่างรัวเร็ว!

"อ๊ะ! อ๊า! ทะ... ท่านอ๋อง! ยะ หยุดนะ!" จ้าวลี่อินหวีดร้อง ร่างกายบิดเร่าดั่งจวนเจียนจะขาดใจ ความเสียวซ่านรุนแรงโจมตีจนสมองขาวโพลน สองขาสั่นระริกแทบจะทรงตัวไม่อยู่ หากเขาไม่จับเอวเธอไว้คงทรุดลงไปแล้ว

"จำไว้... ร่างกายนี้ เสียงครางนี้ เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว!"

เขาตวาดกร้าว ก่อนจะกดนิ้วสองนิ้วสอดพรวดเข้าไปในช่องทางที่คับแคบและตอดรัดอย่างรุนแรง จ้าวลี่อินผวาเฮือก เล็บจิกเข้าที่แผ่นหลังกว้างผ่านเสื้อผ้าของเขาจนขาด หยางเหวินหลงเริ่มขยับข้อมือ ชักนำเรียวนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะที่ดุดันและล้ำลึก เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงน้ำหวานเฉอะแฉะดังก้องไปทั่วห้องลับ ประสานกับเสียงครางหวานหูที่สั่นเทาของเถ้าแก่เนี้ยคนงาม

ทุกครั้งที่เขาตอกอัดเรียวนิ้วเข้าไป จ้าวลี่อินรู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดออกจากร่าง เธอกัดริมฝีปากล่างจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียงน่าอาย แต่ความเร่าร้อนที่บุรุษผู้นี้มอบให้มันรุนแรงจนเธอมิอาจต้านทาน ร่างกายของศัตรูที่เธอควรจะเกลียดชัง กลับกำลังหลอมละลายสติปัญญาของนางร้ายสายแซ่บให้กลายเป็นเพียงเถ้าถ่านใต้เพลิงปรารถนาของเขา!