บทที่ 3: กลิ่นหอมที่ไม่อาจลบเลือน

บทที่ 3: กลิ่นหอมที่ไม่อาจลบเลือน

เช้าวันรุ่งขึ้น เมืองหลวงที่เคยสงบร่มเย็นกลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อม กองทหารเกราะดำใต้สังกัดของชินอ๋องพลิกแผ่นดินค้นหา ‘สายลับแคว้นเยี่ยน’ ทั่วทุกตรอกซอกซอย หอคณิกาทุกแห่งถูกปิดล้อมตรวจค้นอย่างอุกอาจ ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงซึ่งมีเพียงหยางเหวินหลงและองครักษ์เงาที่รู้ คือการตามล่า ‘เถ้าแก่เนี้ยชุดแดง’ แห่งหอหมื่นบุปผา

บรรยากาศตึงเครียดแผ่ซ่านไปถึงจวนอัครเสนาบดีจ้าว

ภายในห้องนอนลึกสุดของเรือนเหมยฮวา จ้าวลี่อินนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง ปลายนิ้วเรียวลูบไล้ริมฝีปากล่างที่ยังคงบวมช้ำและมีรอยแตกจางๆ จากความป่าเถื่อนของบุรุษผู้นั้นเมื่อคืน แม้จะผ่านมาหลายชั่วยาม แต่ร่างกายของเธอยังคงจดจำความร้อนผ่าวและความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อที่เบียดเสียดแนบชิดได้เป็นอย่างดี... สัมผัสที่ทำเอาช่องท้องของเธอวูบโหวงอย่างประหลาดทุกครั้งที่นึกถึง

“คุณหนู เจ้าค่ะ ทหารของชินอ๋องบุกเข้ามาถึงหน้าเรือนหลักแล้วเจ้าค่ะ!”

‘อิงเอ๋อร์’ สาวใช้คนสนิทควบตำแหน่งองครักษ์เงาที่รู้ความลับของเธอวิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้อง

จ้าวลี่อินปรายตามองเล็กน้อย เธอยกตลับชาดสีแดงสดขึ้นมา แต้มลงบนริมฝีปากอย่างจงใจทาให้หนาและเข้มกว่าปกติเพื่อปกปิดรอยช้ำ “ปล่อยให้พวกเขาค้นไป จวนอัครเสนาบดีใหญ่โตปานนี้ ทหารเลวพวกนั้นคงไม่กล้าล่วงเกินมากนักหรอก”

“แต่... ชินอ๋องเสด็จมาด้วยพระองค์เองเลยนะเจ้าคะ!”

มือที่กำลังถือตลับชาดชะงักกึก จ้าวลี่อินหรี่ตาลง... หยางเหวินหลงมาที่นี่ด้วยตัวเอง? ดูเหมือนว่าเถ้าแก่เนี้ยหอหมื่นบุปผาจะกระตุกหนวดเสือเข้าอย่างจังเสียแล้ว

“ไปกันเถอะ ไปต้อนรับ ‘แขกผู้มีเกียรติ’ ของท่านพ่อกันเสียหน่อย”

จ้าวลี่อินปรับเปลี่ยนสีหน้าและแววตาให้กลายเป็น ‘คุณหนูใหญ่จ้าว’ ผู้หยิ่งยโส ไร้สมอง และเป็นที่น่ารังเกียจของทุกคน เธอสวมชุดกระโปรงสีชมพูบานเย็นที่ดูฉูดฉาดเกินงาม ตั้งใจแต่งกายให้ดูไร้รสนิยมที่สุดเพื่อตบตาคนทั้งโลก

ณ ลานกว้างหน้าเรือนหลัก อัครเสนาบดีจ้าวกำลังยืนเหงื่อตกซิกๆ ขนาบข้างด้วยเหล่าฮูหยินและบุตรสาวคนอื่นๆ ที่เอาแต่ก้มหน้าตัวสั่น ตรงหน้าของพวกเขาคือร่างสูงใหญ่ตระหง่านของหยางเหวินหลงในชุดจินฝูสีดำสนิทปักลายพยัคฆ์ นัยน์ตาคมกริบดั่งมัจจุราชกวาดมองทุกคนอย่างเย็นชา

ชินอ๋องหนุ่มไม่ได้นอนทั้งคืน ร่างกายของเขายังคงตื่นตัวและรุ่มร้อนด้วยไฟปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นแล้วไม่ได้รับการปลดปล่อย ความหงุดหงิดงุ่นง่านทำให้รังสีสังหารรอบตัวเขารุนแรงกว่าปกติเป็นเท่าตัว

“ถวายบังคมชินอ๋องเพคะ”

เสียงหวานหยดย้อยที่ดัดจนแหลมปรี๊ดดังขึ้น ทำเอาทุกคนในลานหันไปมอง จ้าวลี่อินย่อกายทำความเคารพด้วยท่าทีที่จงใจให้ดูยั่วยวนแบบไร้ชั้นเชิง ชายเสื้อร่นลงจนเห็นหัวไหล่ขาวเนียน

หยางเหวินหลงปรายตามองสตรีตรงหน้า แววตารังเกียจและขยะแขยงฉายชัดขึ้นมาทันที “เก็บกิริยาชั้นต่ำของเจ้าซะ จ้าวลี่อิน หากไม่อยากให้เปิ่นอ๋องสั่งควักตาเจ้าทิ้ง”

“หม่อมฉันเพียงแต่ดีใจที่ได้พบพระองค์ ไม่คิดว่าท่านอ๋องจะรังเกียจกันถึงเพียงนี้” เธอแสร้งทำหน้าน้อยใจ ก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มเยาะเย้ย

หยางเหวินหลงแค่นเสียงหึในลำคอ เขาเกลียดสตรีผู้นี้ เกลียดกลิ่นแป้งราคาแพงที่ฉุนกึกจนน่าเวียนหัว เกลียดท่าทางไร้ยางอายที่พยายามจะทอดสะพานให้เขา ต่างจาก ‘สตรีชุดแดง’ เมื่อคืนลิบลับ... สตรีผู้นั้นเพียงแค่ปลายเล็บสัมผัสก็ทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั้งกาย

ทว่าในจังหวะที่หยางเหวินหลงกำลังจะหมุนตัวเดินผ่านร่างของนางไป สายลมวูบหนึ่งก็พัดโชยมา...

กึก!

ฝีเท้าของชินอ๋องหนุ่มชะงักงัน ร่างกายสูงใหญ่แข็งทื่อไปชั่วขณะ ภายใต้กลิ่นแป้งชาดฉุนกึกที่เตะจมูก เขากลับได้กลิ่นหอมจางๆ ... กลิ่น กำยานดอกมู่หลานผสมกับสุราท้อแดง!

หยางเหวินหลงตวัดสายตากลับมามองจ้าวลี่อินทันที เขาก้าวประชิดตัวนางด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้า มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปบีบปลายคางมนอย่างแรงจนจ้าวลี่อินต้องเงยหน้าขึ้นสบตา!

“อ๊ะ! ท่านอ๋อง หม่อมฉันเจ็บนะเพคะ!” จ้าวลี่อินแสร้งร้องอุทาน แต่ในใจกลับเต้นระทึก เขาสังเกตเห็นอะไร?

นิ้วโป้งสากของเขากดลงบนริมฝีปากที่ถูกทาด้วยชาดสีแดงสดจนหนาเตอะ สัมผัสนั้นทำให้เธอนึกถึงตอนที่เขาบดขยี้ริมฝีปากเธอในห้องลับ ร่างกายของจ้าวลี่อินตอบสนองต่อสัมผัสของเขาด้วยการสั่นสะท้านเบาๆ อย่างลืมตัว

หยางเหวินหลงหรี่ตาลงแคบ สัมผัสจากริมฝีปากนุ่มหยุ่นนี้... ความสั่นสะท้านนี้... ทำไมมันถึงทำให้เขารู้สึก ‘คุ้นเคย’ อย่างประหลาด? ราวกับไฟปรารถนาที่คุกรุ่นอยู่ในท้องน้อยเมื่อคืนถูกเติมเชื้อเพลิงขึ้นมาอีกครั้งเพียงแค่สัมผัสสตรีที่เขาเกลียดชังที่สุด!

เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน จ้าวลี่อินต้องกลั้นหายใจสุดฤทธิ์ พยายามเบิกตา กว้างทำทีเป็นหวาดกลัว ทว่าสายตาของหยางเหวินหลงกลับจับจ้องไปที่ริมฝีปากของเธอ... รอยชาดสีแดงที่เปรอะเปื้อนปลายนิ้วของเขา เผยให้เห็นรอยบวมช้ำบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง!

“ปากของเจ้า... ไปโดนอะไรมา?” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเค้นถาม แฝงไปด้วยรังสีคุกคามและความอันตรายขั้นสุด!