บทที่ 2: ร่องรอยแห่งความปรารถนา

บทที่ 2: ร่องรอยแห่งความปรารถนา

ความมืดมิดภายในห้องลับชั้นบนสุดของหอหมื่นบุปผายังคงเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงที่เจือไปด้วยโทสะและแรงอารมณ์ที่ยังไม่ดับมอดของบุรุษผู้สูงศักดิ์

สติสัมปชัญญะของหยางเหวินหลงค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาพร้อมกับความปวดหนึบที่ขมับ ฤทธิ์ยาสลบของสตรีผู้นั้นรุนแรงจนทำให้ร่างกำยำที่เคยต้านทานพิษมานับไม่ถ้วนถึงกับทรุดลงไปได้ ชินอ๋องหนุ่มยันกายลุกขึ้นนั่งในความมืด ฝ่ามือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

เขายกนิ้วโป้งขึ้นแตะริมฝีปากของตนเอง ความเจ็บแปลบจากรอยฟันที่ขบกัดยังคงอยู่ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมผสานกับความหวานล้ำของสุราท้อแดงและกลิ่นกำยานดอกมู่หลานยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูก... และที่เลวร้ายที่สุดคือ ร่างกายเบื้องล่างของเขากำลังปวดร้าวและตื่นตัวอย่างหนักหน่วงเพียงแค่หวนนึกถึงเรือนร่างนุ่มหยุ่นที่แนบชิดติดกับแผงอกเมื่อครู่นี้

"สตรีแพศยา..." หยางเหวินหลงเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาคมกริบดั่งมัจจุราชวาวโรจน์ในความมืด

เขาไม่เคยถูกสตรีใดลูบคมเช่นนี้มาก่อน จุมพิตที่เร่าร้อน ดุดัน และเต็มไปด้วยการท้าทายนั้น ราวกับเปลวเพลิงที่จุดประกายสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ลุกโชน ความโกรธที่ถูกหยามเกียรติผสมปนเปไปกับความปรารถนาอันดำมืดที่อยากจะกระชากร่างบางนั้นมากระแทกกระทั้น บดขยี้ให้จมเขี้ยวและสั่งสอนให้รู้สำนึกว่าการยั่วโมโหพญาราชสีห์เช่นเขามีจุดจบเช่นไร

"เงาหนึ่ง! เงาสอง!" เสียงทุ้มตวาดก้อง

เพียงชั่วพริบตา บุรุษชุดดำสองคนก็ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าและคุกเข่าลงด้วยความหวาดหวั่น เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากผู้เป็นนาย

"ค้นหาตัวเถ้าแก่เนี้ยของหอหมื่นบุปผาให้พบ ปิดประตูเมืองทุกบาน ค้นทุกซอกทุกมุม!" หยางเหวินหลงสั่งการเสียงกร้าว ขยับเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ แม้จะพยายามข่มอารมณ์พลุ่งพล่านในกาย ทว่าลมหายใจยังคงติดขัด "หากใครกล้าขัดขวาง... ฆ่าทิ้งให้หมด ข้าต้องการตัวนางแบบเป็นๆ!"

"พ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์เงารับคำสั่งก่อนจะเร้นกายหายไปในความมืด

หยางเหวินหลงก้มลงเก็บผ้าคลุมหน้าสีแดงเพลิงที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาบีบไว้ในมือแน่น กลิ่นหอมประจำตัวของนางยังคงติดอยู่บนเนื้อผ้า เขาหลับตาลงสูดดมกลิ่นนั้นอย่างลืมตัว ความหิวกระหายบางอย่างที่แฝงลึกอยู่ในสายเลือดกำลังเรียกร้องหาเจ้าของผ้าผืนนี้อย่างบ้าคลั่ง

ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร... หากข้าจับตัวเจ้าได้ ข้าจะทำให้เจ้าต้องร้องขอความเมตตาอยู่ใต้ร่างข้าทั้งคืน!

ในขณะเดียวกัน ณ จวนอัครเสนาบดีที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้

เงาร่างบอบบางในชุดกระโปรงสีแดงเพลิงลอบเร้นกายผ่านกำแพงจวนเข้าสู่อาณาเขตเรือนเหมยฮวาอย่างเงียบเชียบ จ้าวลี่อินปิดประตูห้องลงกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพิงบานประตู หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดราวกับคนจมน้ำ

หัวใจของเธอยังคงเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุอก มือเรียวที่เคยจับเข็มเงินอย่างมั่นคงบัดนี้กลับสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม เธอรีบปลดเปลื้องชุดไหมสีแดงที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบออก โยนมันทิ้งลงในเตาผิงเพื่อทำลายหลักฐาน

เมื่อเดินมาหยุดอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง ภาพสะท้อนที่ปรากฏคือสตรีผู้มีใบหน้างดงามหยดย้อย ทว่าริมฝีปากอวบอิ่มกลับบวมเจ่อและมีรอยแตกปริซึมเลือด แผงคอขาวผ่องมีรอยแดงจางๆ จากฝ่ามือหยาบกร้านที่บีบรัด

จ้าวลี่อินยกมือขึ้นลูบไล้ริมฝีปากของตนเอง สัมผัสร้อนระอุและรสชาติคาวเลือดของหยางเหวินหลงราวกับยังคงประทับอยู่ ร่างกายของเธอร้อนวูบวาบอย่างประหลาดเมื่อนึกถึงตอนที่ท่อนแขนแกร่งรัดเอวคอดของเธอเอาไว้แน่นจนร่างกายทุกสัดส่วนเบียดเสียดกัน

"เกือบไปแล้ว..." เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามสงบสติอารมณ์ที่ยังคงเตลิดเปิดเปิง

หากเมื่อครู่นี้เธอลงมือช้าไปเพียงเสี้ยววินาที ชินอ๋องจอมโหดนั่นคงได้เห็นใบหน้านี้... ใบหน้าของ ‘จ้าวลี่อิน’ สตรีร้ายกาจที่เขาเคยประกาศกร้าวว่าต่อให้เหลือสตรีเพียงคนเดียวในแคว้น เขาก็ไม่มีวันชายตามอง!

ในความทรงจำของร่างเดิม หยางเหวินหลงคือบุรุษที่เกลียดชังจ้าวลี่อินเข้ากระดูกดำ เพราะนางเคยใช้วิธีสกปรกวางยาปลุกกำหนัดเพื่อหวังจะปีนเตียงเขา ทว่าเขากลับรู้ทันและสั่งโบยนางปางตาย ทิ้งความอัปยศอดสูไว้ให้นางจนต้องกลายเป็นที่รังเกียจของคนทั้งเมืองหลวง

แต่จ้าวลี่อินคนนี้ไม่ใช่สตรีโง่งมผู้นั้นอีกต่อไป เธอคือผู้กุมบังเหียนของหอหมื่นบุปผา ขุมข่ายข่าวกรองที่ทรงอำนาจที่สุดในแคว้น และเมื่อครู่นี้... เธอก็เพิ่งจะยั่วโมโหพญาราชสีห์และลูบคมเขาจนถึงที่สุด

ริมฝีปากที่บวมเจ่อค่อยๆ เหยียดยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตากลมโตทอประกายวาววับอย่างท้าทาย

หยางเหวินหลง... ท่านเกลียดชังจ้าวลี่อิน แต่กลับมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรุนแรงต่อเถ้าแก่เนี้ยผู้ลึกลับ ข้าชักอยากจะรู้เสียแล้วว่า หากวันหนึ่งท่านค้นพบความจริงว่าสตรีที่ท่านปรารถนาแทบคลั่งกับสตรีที่ท่านรังเกียจเดียดฉันท์คือคนๆ เดียวกัน... สีหน้าของท่านอ๋องผู้สูงส่งจะน่าดูชมเพียงใด!