บทที่ 1: สัมผัสใต้เงามืด

บทที่ 1: สัมผัสใต้เงามืด

ปลายนิ้วหยาบกร้านของหยางเหวินหลงเกี่ยวเข้าที่ขอบผ้าคลุมหน้าสีแดงเพลิง ในเสี้ยววินาทีที่ผ้าไหมผืนบางกำลังจะถูกเลิกขึ้น จ้าวลี่อินรู้ดีว่าหากดวงตาคมกริบคู่นั้นได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอ ทุกสิ่งที่เพียรสร้างมาตลอดสามปีจะพังพินาศลงในพริบตา!

แทนที่จะเบี่ยงหน้าหลบ สัญชาตญาณเอาตัวรอดและสติปัญญาอันเฉียบแหลมของอดีตนางร้ายก็ทำงานอย่างรวดเร็ว จ้าวลี่อินสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ซัดเข็มเงินเล่มจิ๋วพุ่งทะลวงผ่านอากาศไปดับเปลวเทียนในโคมไฟที่มุมห้อง

พรึ่บ!

แสงสว่างพลันดับวูบลง เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระดาษ ในจังหวะที่หยางเหวินหลงชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีเพราะความมืดที่โรยตัวลงมากะทันหัน จ้าวลี่อินไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ สองแขนเรียวตวัดโอบรอบลำคอแกร่ง กระชากสาบเสื้อของชินอ๋องหนุ่มอย่างแรง รั้งร่างสูงใหญ่ให้โน้มลงมาหา พร้อมกับเขย่งปลายเท้าขึ้นประกบริมฝีปากของตนเข้ากับริมฝีปากหยักลึกของเขาอย่างดุดัน!

ผ้าคลุมหน้าสีแดงหลุดลุ่ยลงไปกองกับพื้น ทว่าความมืดมิดและระยะประชิดที่แนบชิดจนไร้ช่องว่าง ทำให้หยางเหวินหลงไม่อาจมองเห็นใบหน้าของสตรีใต้ร่างได้ชัดเจน

ดวงตาดุดันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึง ตลอดชีวิตที่กรำศึกจับดาบฆ่าฟันผู้คน ไม่เคยมีสตรีใดกล้าจู่โจมและล่วงเกินเขาเช่นนี้มาก่อน ทว่าความตกใจนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ เมื่อสัมผัสนุ่มหยุ่นและกลิ่นหอมหวานแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท สติสัมปชัญญะของบุรุษผู้เยือกเย็นก็แทบจะขาดผึง

จ้าวลี่อินตั้งใจจะใช้จุมพิตนี้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจและหาทางหนี ทว่าเธอกลับประเมินสัญชาตญาณดิบเถื่อนของบุรุษผู้นี้ต่ำเกินไป

เมื่อตั้งสติได้ หยางเหวินหลงไม่คิดจะผลักสตรีที่กล้ากำเริบเสิบสานออก มือหนาที่เคยกดคอเธอไว้เปลี่ยนมาสอดประสานเข้าที่ท้ายทอยเล็ก ออกแรงตรึงให้ใบหน้างามแหงนรับสัมผัสของเขาให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น จากที่ฝ่ายหญิงเป็นคนคุมเกม ชินอ๋องหนุ่มกลับพลิกสถานการณ์และบุกทะลวงกลับอย่างเกรี้ยวกราด

"อื้อ!"

จ้าวลี่อินเผลอหลุดเสียงประท้วงในลำคอเมื่อเขาขบเม้มริมฝีปากล่างของเธออย่างแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนที่เรียวลิ้นร้อนผ่าวจะฉวยโอกาสสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างจาบจ้วงและเอาแต่ใจ ลมหายใจของทั้งคู่พันกันยุ่งเหยิง อุณหภูมิในห้องที่เย็นเฉียบกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างฉับพลัน

ฝ่ามือหยาบกร้านของหยางเหวินหลงเลื่อนลงมาตามแนวแผ่นหลังบาง ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าไหมชั้นดีที่แนบลู่ไปกับสัดส่วนโค้งเว้า ความร้อนจากฝ่ามือของเขาทะลุผ่านเนื้อผ้าจนจ้าวลี่อินรู้สึกแสบร้อนไปทั้งผิวหนัง สัมผัสของเขาไม่ได้อ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะครอบครองและบดขยี้ ร่างกายกำยำเบียดเสียดเข้าหาร่างระหงจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับเสาไม้ ไร้ซึ่งหนทางหลบหนี

หัวใจของอดีตนางร้ายเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกวาบหวามที่ไม่เคยพานพบทำเอาแขนขาของเธออ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่ได้ท่อนแขนแกร่งของเขารวบเอวคอดเอาไว้ เธอคงได้ล้มพับไปแล้ว

อันตราย... ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป!

จ้าวลี่อินพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง อาศัยจังหวะที่หยางเหวินหลงกำลังมัวเมากับรสจูบที่ร้อนแรงราวกับไฟนรก มือเล็กค่อยๆ ล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของตนเอง หยิบผงยาสลบสูตรพิเศษที่ปรุงขึ้นมาเองออกมา

เธอเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสของเขาอย่างยากลำบาก หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด "ทะ... ท่านอ๋อง..."

เสียงหวานที่แหบพร่าและสั่นสะท้านกระตุ้นไฟปรารถนาในตาของหยางเหวินหลงให้ลุกโชน เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง สููดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นอย่างหิวกระหาย ทว่าในวินาทีที่เขากำลังหลงลืมตัว จ้าวลี่อินก็ซัดผงยาสลบไร้สีไร้กลิ่นเข้าใส่หน้าของเขาทันที!

ชินอ๋องหนุ่มชะงักกึก ร่างกายกำยำแข็งทื่อ สติสัมปชัญญะเริ่มพร่ามัว ดวงตาคมกริบพยายามเพ่งมองสตรีในอ้อมกอดผ่านความมืด แต่ภาพตรงหน้ากลับซ้อนทับกันจนแยกไม่ออก

"เจ้า... สตรีแพศยา..." เขากัดฟันกรอด พยายามฝืนยืนหยัด แต่ฤทธิ์ยาที่รุนแรงทำให้แขนที่รัดเอวเธอไว้ร่วงหล่นลงข้างลำตัว

จ้าวลี่อินรีบผลักร่างสูงใหญ่ที่กำลังจะหมดสติออกห่าง เธอหอบหายใจหนักหน่วง ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากที่บวมเจ่อของตนเอง มองร่างของบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นและสลบไสลไปในที่สุด

รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนมุมปากของเถ้าแก่เนี้ยคนงาม เธอใช้ปลายเท้าเขี่ยผ้าคลุมหน้าสีแดงขึ้นมาสวมกลับดังเดิม ก่อนจะย่อตัวลงกระซิบข้างหูคนที่หลับไม่ได้สติ

"รสจูบของหม่อมฉัน... หวังว่าท่านอ๋องจะพอพระทัยนะเพคะ"

จ้าวลี่อินรีบหมุนตัวกลืนหายเข้าไปในกลไกประตูลับหลังชั้นหนังสือ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมรัญจวนของกำยานดอกมู่หลาน และรอยแผลที่ริมฝีปากซึ่งจะกลายเป็นความทรงจำที่หยางเหวินหลงจะไม่มีวันลืม... และเขาจะต้องพลิกแผ่นดินหาตัวสตรีผู้นี้ให้เจอให้จงได้!