บทที่ 2 ตามล่าหาตัว (2)

“มารยาเหลือเกินนะแม่คุณ...” แม้ปากจะกล่าวออกมาร้ายๆ แต่เขาก็ไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำที่จะเอาเปรียบผู้หญิงที่กำลังอ่อนแอแบบนี้

“ขอบคุณค่ะ...” นีรดาร้องขอบคุณเมื่อชายหนุ่มช่วยเธอเอาไว้

“ไม่ต้องมาขอบคุณฉันหรอก เก็บมันคืนไปซะ เพราะคนอย่างฉันไม่อยากได้คำขอบคุณจากคนหลอกลวงอย่างเธอ!” ชายหนุ่มพูดเหน็บจนทำให้นีรดารู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาเพราะเธอรู้ตัวดีว่าตนเองไปทำร้ายเขาก่อน

“ค่ะ...”

ชายหนุ่มว่าจบก็ตวัดร่างเล็กที่เบาราวกับปุยนุ่นขึ้นมาอุ้ม ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำแบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยปฏิบัติแบบนี้ต่อผู้หญิงคนไหนมาก่อน

เสียงฝีเท้าก้าวเข้าไปในคอนโดฯ หรูจนเหล่าลูกน้องมองผู้หญิงในอ้อมกอดของเจ้านายหนุ่มด้วยความสนใจ เพราะอยากรู้นักว่าเธอเป็นคนพิเศษของเอนิวาลฟ์หรือไม่

“ใครวะ...”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็เห็นพร้อมๆ นายนั่นแหละ” ลูกน้องต่างซุบซิบกันด้วยความสนใจ จนเวทเดินเข้ามาห้ามปรามเพราะไม่อยากให้ใครมานินทาเจ้านายของตัวเอง

“พวกนายคุยอะไรกัน!!”

“สวัสดีครับพี่เวท แหะๆ”

“อย่ามานินทาเจ้านายเจ้านายไม่อย่างนั้นพวกนายเองจะกระเด็นออกจากที่นี่จำเอาไว้!!”

“ครับ”

ทางด้านของเอนิวาลฟ์ที่พาร่างบอบบางขึ้นมายังห้องนอนหรูที่ครั้งหนึ่งนีรดาเคยเข้ามาแล้ว

“มองอะไร!!” คนที่ถูกแอบมองก้มหาสาวร่างเล็กในอ้อมกอด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความเครียด จนนีรดาอยากจะถามเขานักว่าทำไมต้องทำหน้าแบบนี้ตลอด ไม่เหนื่อยบ้างหรืออย่างไร

“เอ่อ...ปะ...เปล่าค่ะ” นีรดาเบนหน้าไปทางอื่นด้วยความตกใจ ในขณะที่มือน้อยเกี่ยวต้นคอแกร่งของเอนิวาลฟ์เอาไว้เพราะกลัวตก ทำให้เธอรับรู้เลยว่าผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งแค่ไหน กล้ามเนื้ออุดมไปด้วยมัดกล้าม ผิวสีแทนสุขภาพดีจนเธออยากจะถามเขาออกกำลังกายทุกวันหรือไม่

ร่างสูงใหญ่ไม่ยอมพูดอีกก่อนจะแบกร่างสวยของนีรดาเข้าไปในห้องจนเธอร้องท้วงขึ้นมาทันที ด้วยความที่กลัวว่าต้องอยู่กับชายหนุ่มเพียงลำพังอีก

“จะพาน้ำหวานไปไหน” หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหวาดๆ

“ทำไม...ผู้หญิงอย่างเธอกลัวเป็นด้วยเหรอ” เอนิวาลฟ์ตอบกลับด้วยความยียวนจนนีรดาถึงกับหุบปากของตัวเองเพราะรู้ว่าถ้าพูดต่อไปคงไม่จบง่ายๆ

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเงียบเพื่อเล่นสงครามประสาทกับเขาทำให้คนเจ้าอารมณ์เปิดประตูออกด้วยมือเดียวก่อนจะปิดจนมันดังปัง ทำเอาคนร่างเล็กสะดุ้งด้วยความตกใจ

มาเฟียหนุ่มทุ่มร่างเล็กลงบนเตียงนอนอย่างแรง จนคนตัวเล็กกลิ้งไปนอนราบกับที่นอนหนานุ่มทันที

“โอ๊ย!!”

“ร้องทำไม...เดินก็ไม่ได้เดินเอง ยังสะเออะมาร้องโอดครวญ” เอนิวาลฟ์เบะปากใส่คนที่นอนอยู่เตียง

“แล้วคุณพาฉันมาทำไม ขอร้องปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ฉันสัญญาว่าจะหาเงินมาคืนคุณทุกบาททุกสตางค์” ตอนนี้หญิงสาวไม่รู้ว่าชายหนุ่มจะทำอะไรเธอ ทำให้เธอพยายามหาทางหนีออกไปจากที่นี่ก่อนที่ตัวเองจะเป็นอันตราย

“เอาเงินมาคืนฉัน หรือจะกลับไปอ่อยผู้ชายที่ผับนั่นอีกล่ะ ถามจริง...มีผู้ชายหน้าโง่มาหลงเธอกี่คนแล้วห๊ะ...ฉันว่าข้างในคงพรุนไปหมดแล้วล่ะสิ...” สายตาดุจเหยี่ยวมองสำรวจร่างกายสาวด้วยความเหยียดหยาม จนนีรดาอดใจไม่ไหวเอามือของตัวเองฟาดไปที่ใบหน้าคร้ามครันด้วยความโมโหทันที

เพียะ!!

ใบหน้าคมสันหันไปตามแรงตบก่อนจะมองใบหน้าหวานด้วยความเหี้ยมเกรียม จนสาวร่างเล็กถึงกับด่าตัวเองในใจกับการทำอะไรไม่คิดอีกแล้ว

“สองครั้งแล้วนะที่เธอตบฉันนีรดา!!!” เอนิวาลฟ์พูดด้วยน้ำเสียงอาฆาตแค้น จนหญิงสาวกระถดถอยให้ห่างจากเขาให้มากที่สุดเพราะเริ่มรับรู้ถึงภัยที่กำลังคืบคลานเข้ามา

ดวงตาสีฟ้าวาวโรจน์ราวกับมีเพลิงบรรลัยกัลป์จนสาวร่างเล็กขยับไปจนชิดหัวเตียง ขณะที่ชายร่างสูงกระโดดขึ้นเตียงแล้วขยับเข้ามาใกล้นีรดาอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นท่าไม่ดีนีรดาก็จะก้าวลงจากเตียงแม้จะเจ็บขาอยู่มาก แต่เพราะความเอาตัวรอดทำให้เธอหลงลืมความเจ็บปวดที่มี แต่ยังไม่ทันที่ขาเรียวจะพ้นขอบเตียงมือใหญ่ที่ราวกับคีมขนาดยักษ์กระชากขางามเข้าหาอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้สาวร่างเล็กเซล้มลงจากเตียงก่อนจะถูกมือใหญ่กระชากเข้าหาอย่างรวดเร็ว

“กรี๊ด!!!”

“คิดจะหนีฉันเหรอยัยตัวดี” กรามแกร่งกัดเข้าหากันเวลาที่เขาพูด ทำให้นีรดาพยายามดีดดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการของเขา

“ปล่อยนะ!” ขาสวยขยับไปมา แต่ยังไม่สามารถสู้แรงที่มากกว่าของเอนิวาลฟ์ได้ เพราะทั้งสรีระและกำลังถือว่าชายหนุ่มชนะขาด

“คิดว่าฉันจะปล่อยนางโจรอย่างเธอเหรอ ฝันไปเถอะน้ำหวาน!!” เสียงทุ้มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกระชาก

“อื้อ...ปล่อยฉันนะ! กรี๊ด!” เมื่อแรงบีบที่ข้อเท้ามากขึ้นทำให้นีรดากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บในความป่าเถื่อนของชายหนุ่มที่ไม่มีเค้าว่าจะผ่อนปรนลงเลยแม้แต่น้อย

“หุบปากนะยัยตัวแสบ!!” ตั้งแต่เป็นหนุ่มวัยฉกรรจ์มาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาปวดหัวเท่านี้มาก่อน ตัวก็เล็กแล้วยังริอ่านมาต่อกรกับความอย่างเอนิวาลฟ์

“ไม่ๆ น้ำหวานจะตะโกนให้คนมาช่วย กรี๊ด!!!”

“คิดว่าไอ้อีหน้าไหนมันจะช่วยผู้หญิงอย่างเธอห๊ะ แหกปากให้ตายก็ไม่มีหรอก มานี่!!!” ว่าจบก็ดึงสาวร่างเล็กขึ้นก่อนจะทำการปิดปากสวยด้วยปากหนาของเขาทันที

“อื้อ...” เพราะแรงกระแทกทำเอานีรดารับรู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดของตัวเอง แต่เหมือนคนโหดร้ายจะไม่สนใจ เพราะเมื่อได้ลิ้มรสปากอวบอิ่มอีกครั้งมันก็ทำให้เขาไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป

“อื้อ...อ่อย” กำปั้นน้อยๆ ทุบที่อกแกร่งแรงๆ เพื่อหวังให้ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บแล้วปล่อยเธอไป แต่เปล่าเลย นอกจากเอนิวาลฟ์จะไม่เจ็บแล้วเขากลับมีอารมณ์อย่างว่าขึ้นมาทันที ด้วยความที่เป็นคนอารมณ์รุนแรงทำให้เขาชื่นชอบความเจ็บปวดเช่นเดียวกัน แต่ไม่ถึงขั้นซาดิสม์เท่าใด

“ชอบความรุนแรงก็ไม่บอกนะคนสวย ได้...รับรองผมจัดหนักจัดเต็มให้คุณครางไม่หยุดเลย” ปากหนักถอนออกมาเพื่อพูดกับสาวในอ้อมกอด ก่อนจะโน้มไปกระแทกจูบอีกครั้งซึ่งมีความรุนแรงไม่ต่างจากตอนแรก จนนีรดาพยายามปิดปากของตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้ลิ้นใหญ่ชื้นของเอนิวาลฟ์แทรกลึกเข้าไปในโพรงปากของเธอ

เมื่อเห็นอาการขัดขืนของแม่โจรสาว มือใหญ่อีกข้างที่ว่างก็ทำการบีบแก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวอย่างแรงเพื่อให้เธอเปิดปากออก และมันก็ได้ผลเมื่อนีรดาเจ็บเธอจึงอ้าปากออกจนเป็นทีของเอนิวาลฟ์ที่จะเข้าสำรวจโพรงปากอย่างถือวิสาสะ

“อื้อ...” เรียวลิ้นใหญ่กวาดไปทั่วโพรงปากของคนร่างเล็ก ก่อนจะเอาลิ้นของตัวเองดูดดึงลิ้นอ่อนของนีรดาอย่างหยอกเย้า

เพราะคนไม่เคยทำแบบนี้ทำให้นีรดาปราชัยต่อชายหนุ่มจนหลงเคลิบเคลิ้มกับสัมผัสที่เขาปรนเปรอให้ ร่างทั้งร่างเกร็งไปหมดจนทำให้ไม่สามารถขยับหรือขัดขืนต่อไปได้

“หึหึ...” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเพราะรู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงก็เหมือนกันหมด ร่าน และต้องการเรื่องอย่างว่า ไม่เคยมีใครปฏิเสธเขาได้ลง

เมื่อเห็นว่านีรดาหลงมัวเมากับรสจูบของเขา เขาจึงถอนปากของตัวเองก่อนจะทำการปลดเสื้อเชิ้ตสีกรมของตัวเองออกเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีไรขนสีอ่อนประปรายอยู่ตรงหน้าอกแกร่ง

นีรดาพยายามหายใจเข้าปอดให้มากที่สุดเมื่อเขาได้สูดเอาลมหายใจของเธอไป ในขณะที่เห็นคนตัวใหญ่กำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเอง นักต้มตุ๋นสาวจึงเห็นโอกาสที่จะหนี ทำให้ไม่รอช้าที่จะก้าวลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แต่มีหรือที่คนอ่อนประสบการณ์จะสู้คนแข็งแกร่งได้

เอนิวาลฟ์เห็นนีรดากำลังจะหนีเขาจึงลากเธอกลับมาบนเตียงอีกครั้ง ก่อนจะกักตัวของเธอเอาไว้ด้วยร่างกายหนาแน่นของตัวเอง

“คิดจะหนีอย่างนั้นเหรอยัยตัวแสบ...” ลมหายใจเป่ารดที่หน้าของนีรดาทำเอาใจของเธอสั่นด้วยความหวาดผวา กลิ่นบุหรี่ปนแอลกอฮอล์อ่อนๆ ทำให้เบนหน้าหนีด้วยความไม่ชอบใจ

“ปล่อยน้ำหวานได้ น้ำหวานไม่เต็มใจ”

“แต่คราวที่แล้วฉันก็ทำกับเธอมากกว่านี้นะ ครั้งนี้ใส่ยาอะไรลงไปบนร่างกายตัวเองอีกหรือเปล่าคนสวย แต่ขอบอกนะต่อให้ไอ้ยานั่นจะแรงแค่ไหนมันก็ไม่ได้ผลกับฉันอีกแล้ว...” ด้วยความที่เป็นคนออกกำลังกายเป็นประจำ บวกกับทานเครื่องดื่มชูกำลังมาก่อน ทำให้เขาไม่กังวลว่ายานอนหลับของเธอจะทำอะไรเขาได้อีกแล้ว

“ไม่...ปล่อยน้ำหวานไป” เมื่อเห็นว่าไม่มีทางรอดนีรดาจึงคิดว่าการขอร้องอ่อนวอนคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้

“คิดว่าฉันจะปล่อยเธอเป็นครั้งที่สองอย่างนั้นเหรอ” เสียงทุ้มลากยาวพร้อมกับเอามือหยาบของตัวเองลูบที่แขนสวยของนีรดาจนเธออดขนลุกซู่ไม่ได้

“น้ำหวานขอโทษไปแล้วไงคะ ขอร้องคุณเองก็ไม่ได้ขาดแคลนผู้หญิง อย่าทำอะไรโดยที่คนอื่นเขาไม่เต็มใจเลย”

“คราวที่แล้วไม่เห็นจะพูดอย่างนี้ ยอมให้ฉันเค้น ยอมให้ฉันคลึง เท่านั้นไม่พอยอมให้ฉันดูดจนน้ำเธอไหลออกมา ตอนนั้นไม่เห็นเธอจะห้ามอะไรเลยนี่” คำพูดหยาบโลนของชายตรงหน้าทำเอาใบหน้าหวานเห่อแดงขึ้นมาทันที

“แต่ตอนนี้น้ำหวานไม่เต็มใจแล้ว”

“หุบปากสวย แล้วเอาไปครางได้แล้วคนสวย ฉันขี้เกียจฟัง!” ว่าจบชายร่างสูงก็ยื่นมือมากระชากเสื้อเกาะอกรัดรูปอย่างแรงจนมันขาดวิ่นติดมือหนาไปทันที

แควก!!!

เมื่อไร้เสื้อตัวนอกทำให้ตอนนี้เหลือเพียงชั้นในไร้สาย จนเอนิวาลฟ์กระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“อยากชดใช้เธอก็เอาตัวเธอมาชดใช้ รับรองฉันจะปล่อยเธอไป ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะกักตัวเธอไว้หรอก เพราะฉันไม่ชอบอยู่กับอะไรซ้ำๆ เดิมๆ” คำพูดดูถูกจนนีรดาคิดว่าตัวเองไม่ต่างจากโสเภณี

“ไม่!”

“อย่ามาดื้อก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนไปมากกว่านี้” จากคนที่ไม่ค่อยพูดอย่างเอนิวาลฟ์ แต่เมื่อต้องมาอยู่กับนีรดาทำให้เขาต้องกลายเป็นคนพูดมากโดยปริยาย

“ไม่!” เธอจะไม่ยอมเสียความบริสุทธิ์ของตัวเองเด็ดขาด ยิ่งต้องมามอบให้กับคนที่ไม่รู้คุณค่าอย่างเอนิวาลฟ์เธอจะไม่ยอม!

“ดี...ในเมื่อดื้อด้านนักก็อย่าหาว่าฉันรุนแรงไม่ได้นะ!!” เจ้าของร่างสูงไม่รอช้าจับไหล่บอบบางกดลงบนเตียงทันที ก่อนที่ร่างหนาจะคร่อมหญิงสาวเอาไว้ทั้งตัว

“ในเมื่อเธอเลือกที่จะมาล่อเสืออย่างฉัน ก็อย่าหวังว่าจะกลับออกไปโดยไม่เสียอะไรหรอกนะ ของแบบนี้มันต้องแลก วินวินกันทั้งคู่ เธอได้เงิน ฉันได้เซ็กซ์ร้อนๆ”