Chapter 14 : ไม่พอใจ

"บอสปล่อยวายก่อน วายเดินเองได้" เมื่อกี้ที่บอกว่าบอสจูงมือฉัน ฉันพูดผิด ถ้าจะพูดให้ถูกต้องก็คือบอสลากฉันต่างหาก เพราะไม่ทันได้ตั้งตัวในจังหว่ะที่บอสลากฉันมันทำให้ตัวฉันเดินเซไปมาล็กน้อย ชุดราตรีที่ใส่ก็ยาว รองเท้าก็ส้นสูงปี๊ด มันเลยเดินเก้ๆกังๆบวกกับบอสที่กำลังจะลากฉันเดินไปไหนก็ไม่รู้

เมื่อเห็นแสงสว่างตรงทางเดินมากขึ้น ถึงได้ร้องอ้อเพราะบอสลากฉันออกมาด้านนอก

ฉันจะสะบัดข้อมือแรงๆเพื่อให้หลุดจากการถูกกระชากลากฉุดด้วยมือของบอส

เมื่อข้อมือฉันได้เป็นอิสระ ฝีเท้าบอสก็หยุดชะงักแล้วค่ยๆเอี้ยวตัวหันมามองฉันด้วยสายตาอำมหิต นี่เขาโกรธอะไร โกรธที่ฉันยืนคุยกับเพื่อนเนี่ยนะ สงสัยจะเสียสติ ดูเข้าสิมองอย่างกับจะฉีกเนื้อฉันเป็นชิ้นๆ

"บอสโมโหอะไรวาย ไหนบอกทีสิคะ" ฉันพูดพร้อมกับจับข้อมือที่เกิดรอยแดงเพราะการกระทำของบอสที่ฉุดลากฉันออกมา

"เจ็บ?" บอสเอ่ยเสียงเข้มแต่ตามองมาที่ข้อมือของฉัน

"ก็เจ็บค่ะ ไม่งั้นมันจะแดงไหมหล่ะคะ" ฉันเลยยื่นข้อมือให้บอสดูชัดๆว่าเนี่ยมันเป็นเพราะฝีมือเขา

"อืม" แหน่ะ มาองมาอืมอะไร จะขอโทษกันสักนิดก็ไม่มี

"ฝีมือบอสนะคะ" ฉันยื่นข้อมือเข้าไปใกล้ๆลูกตาบอส เอ้านี่ดูซะ

บอสปัดมือฉันออกด้วยความรำคาญ แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"จะไม่รู้สึกผิดสักนิดเลยหรอคะ"

"....."

"แล้วตกลงลากวายออกมาข้างนอกทำไมคะ"

"งานของคุณคือต้องอยู่กับผม แล้วทำไมถึงไปยืนอยู่กับมัน" บอสพูดเสียงแข็งด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"วายเดินตามบอสไม่ทันนี่คะ ก็เลยคลาดกัน แต่วายก็พยายามตามหาบอสนะ ยอร์ชก็ช่วยวายหาเหมือนกัน"

"ยกความดีความชอบให้มันว่างั้น"

"บอสเป็นอะไร"

"ถามไม่ตรงคำตอบ"

"แล้วบอสจะมาหงุดหงิดวายทำไมหล่ะ" บอสยืนเท้าสะเอวแล้วถอนหายใจออกมาหนักๆ ดูท่าจะไม่พอใจฉันเอามากๆ แล้วสรุปฉันผิดอะไร

"กลับเข้างาน แล้วตามผมมา" แล้วบอสจะออกมาทำไมตั้งแต่แรกเล่า แล้วดูดิแค่คำว่าขอโทษมันพูดยากมากนักหรือหง แล้วยังจะมาฟึดฟัดใส่ฉันอีก สรุปฉันโดนทั้งขึ้นทั้งร่อง

ภายในงานแต่ง

"อ่าวคุณคิมกลับมาแล้วหรอครับ จู่ๆคุณก็เล่นเดินออกไปไม่บอกกล่าว" ผู้อาวุโสคนนี้เป็นใครทำไมต้องเรียกบอสว่าคุณหรือเพราะให้เกียรติ อืม...ก็น่าจะเป็นไปได้

"ขอโทษด้วยครับ" พูดจานอบน้อมซะเหลือเกิน โหมดคนโหดจำศีลแล้วงั้นสิ

"แล้วสาวที่ยืนอยู่ข้างๆหล่ะเป็นใครครับ หน้าตาสะสวยไม่ใช่เล่น" ในที่สุดก็มีคนชมฉันตั้งสองคน ยกเว้นไอบอสหน้าโหดนี่

"ผู้ช่วยเลขาของผมครับ" บอสแนะนำตัวฉันให้กับคุณลุงผู้อาวุโส แล้วจึงหันมาพูดกับฉัน "นี่ท่านเจ้าสัว"

"สวัสดีค่ะ" ฉันรีบยกมือไหว้ท่านเจ้าสัวคนที่เพิ่งชมฉันไปเมื่อครู่

"ถ้าคุณคิมไม่บอกว่าเป็นผู้ช่วยเลขา ผมคงคิดว่าเธอคนนี้คือแฟนของคุณนะคุณคิม" ถ้าตัดเรื่องความดุ ความโหด ความหื่นออกไป หนูก็อยากจะเต๊าะบอสอยู่หรอกนะคะ แต่มันทำไม่ลงเนี่ยสิ ประโยคนี้ฉันไม่ได้พูดออกไป มันได้แค่ตะโกนอยู่ในใจ

"ครับ"

"แล้วหนูชื่ออะไรมีแฟนหรือยัง" อึก~ ทำไมอยู่ดีๆมาถามว่าฉันมีแฟนได้หล่ะ

"หนูชื่อ..."

"เธอชื่อวาย มีแฟนแล้วครับ" ฉันแหงนหน้าขึ้นไปมองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉันไปมีตอนไหน นึกแล้วก็สงสัย บอสวันนี้ทำตัวแปลกๆหลายทีละ จะมารู้ชีวิตดีกว่าฉันได้ยังไง

"งั้นหรอ น่าเสียดาย" ท่านเจ้าสัวก็อีกคนพูดจาแปลกๆ ตั้งแต่ถามฉันว่ามีแฟนหรือยัง แล้วนี่มาบอกอีกว่าน่าเสียดาย สรุปท่านจะสื่ออะไรกับฉัน

ฉันจึงกระตุกแขนเสื้อบอสให้ก้มลงมาหาฉัน เพราะว่ามีเรื่องจะถามแต่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าสัวถามฉันหรอกนะ

"ก้มหน่อยสิคะ" ก่อนจะก้มลงยังจะถอนหายใจอีก อยากหยุดหายใจไหมบอส จะให้ฉันเขย่งเท้าหรือไงหล่ะ จะพูดเสียงดังตรงนี้ก็ไม่ได้ด้วย

บอสจึงจำใจก้มลงมา ฉันเลยพูดกระซิบที่ใบหูของบอส

"บอสคะ ทำไมวายต้องมางานนี้ด้วย"

"จะถามทำไม ก็มาถึงนี่แล้ว"

"ก็สงสัย"

"ถ้าไม่หยุดถามผมจะลากคุณกลับขึ้นห้องมันตอนนี้เลย เอาไหม" ฉันทำท่ารูดซิปปาก ชอบมาขู่อะไรแบบนี้ทุกทีเลยสิ

"อ่าวยอร์ชมาหาลุงหน่อย" ท่านเจ้าสัวพูดชื่อเพื่อนของฉัน ใช่คนเดียวกันหรือเปล่า อยากรู้ก็หันไปดูสิคะว่าใช่ไหม

ใช่จริงด้วย ยอร์ชเป็นหลานของท่านเจ้าสัวงั้นหรอ

"อ่าววาย" เมื่อเดินมาถึงกลุ่มที่ฉันยืนอยู่ยอร์ชก็ยืนฉีกยิ้มให้กับฉัน ฉันเลยยิ้มตอบกลับ

"อย่าแรดให้มาก" บอสก้มลงมาพูดข้างๆหูฉันแล้วกัดฟันพูดประโยคเมื่อครู่

"บอสคะ แค่ยิ้มก็หาว่าแรดแล้วหรอคะ แล้วอย่างบอสนี่เขาเรียกว่าร่า..." ฉันรีบดึงสติกลับมาว่าห้ามพูดคำคำนั้นออกไป เกือบหลุดไปเต็มๆแล้วไหมหล่ะยัยวายเอ้ย ฉันจึงหันหน้าไปอีกทางแล้วตบปากตัวเองเบาๆ

"วายเป็นไร" เสียงของยอร์ชทำให้ฉันรีบหันกลับมาทันที แล้วยิ้มตอบกลับไปเหมือนเดิม

"เราถามว่าเป็นอะไรเห็นหันหน้าไปทางอื่น" ยอร์ชทำท่าดูเป็นห่วงฉันจังเลยหล่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย

"หึ"

"บอสเป็นอะไร" ฉันหันไปแหงนหน้าขึ้นมองบอส บอสกำลังปลายหางตามามองในขณะที่ฉันเอ่ยถาม มาหึอะไรข้างๆ แต่คำตอบที่ได้คือกระตุกยิ้มที่มุมปาก อยากให้ฉันเล่นใบ้คำบนหน้าว่างั้น

"นี่เราสองคนรู้จักกันด้วยรึ" ท่านเจ้าสัวเอ่ยถามยอร์ช

"ครับ เป็นเพื่อนที่มหาวิทยาลัย"

"ใช่ค่ะ บังเอิญมากเลยที่มาเจอกันในงาน ไม่ได้เจอมาเกือบปีนึงได้ ตั้งแต่เรียนจบไป" ฉันพูดเสริมต่อ

"ดีๆๆ แต่น่าเสียดาย ยัยหนูดันมีแฟนเสียแล้ว" จะมาเสียดายอะไรฉัน

"วายมีแฟนแล้วหรอ" ยอร์จดูหน้าเสียไปทันที ที่ท่านเจ้าสัวบอกว่าฉันมีแฟนแล้ว

ฉันจึงส่ายหัวเล็กๆเป็นการบอกว่าไม่มี ไม่มีเลยจริงๆ แต่เจ้ากรรมยอร์ชก็ไม่มองฉันกลับก้มหน้าลงสลด

อึก อึก อึก อึก ~ ฉันแหงนหน้ามองคนตัวสูงที่กำลังยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียว ไม่พอใจอะไรอีกหล่ะ

บอสวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะแล้วพูดกับทุกคนที่อยู่ในกลุ่มเดียวกัน "ผมขอตัวก่อน" แล้วหันมาพูดกับฉัน "ตามฉันมา" มาทำหน้าตึงใส่แล้วก้าวเท้ายาวๆเดินออกไปจากกลุ่ม ฉันจึงหันไปมองทุกคนที่ทำหน้าสงสัยว่าทำไมบอสจู่ๆถึงได้ออกอาการไม่พอใจอะไรขนาดนี้ อย่าว่าแต่ทุกคนเลย ฉันก็ด้วย