Chapter 9 นอนกับหนู

Chapter 9

นอนกับหนู

“นอนกับหนูนะคะคืนนี้”

หญิงสาวรั้งแขนของเขาเอาไว้ให้โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ทั้งที่เธอนั้นนอนอยู่บนเตียง แถมเต้าอวบยังทะลักทะล้นออกมาจากชุดราตรีสีฟ้า

ดวงใจของหมอกรณ์วูบไหวไปชั่วขณะก่อนที่จะพยายามดึงแขนตัวเองออก

“สายใย ตัดใจจากพี่ซะ”

“ทำไม...” ดวงตาของเธอปรือเปรยจ้องมองพี่หมอกิตติกรณ์ เธอยันตัวลุกขึ้นจากเตียงเดินเข้ามาหาเขาช้า ๆ ใช้หลังมือลูบไล้เข้าที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นแล้วจ้องดวงตาคู่คมราวกับมีแรงเสน่หาดึงดูด

“ทั้งที่หนูก็สวยขนาดนี้ ผู้ชายคนอื่นต่างก็หวังในตัวหนู...เห็นจะมีแต่พี่หมอกรณ์ที่ปฏิเสธอยู่ร่ำไป”

“เธอก็รู้ว่าเพราะอะไร”

หมอกรณ์กล่าวเสียงนิ่ง จับมือของสายใยที่หลังมือกำลังลูบไล้ใบหน้าหล่อนั้นออกซะ เขาถอยตัวออกห่าง...สายใยลุกขึ้นจากเตียง เดินต้อนเข้าไปหาพี่หมอกรณ์

“ทั้งที่พี่หมอก็รู้ว่าแพรดาวไม่เคยรักพี่หมอเลย”

สายใยถามเสียงสั่น เธอเป็นเพื่อนสนิทของแพรดาวทำไมจะมองไม่ออกว่าเพื่อนรักไม่ได้มีใจ

“ถึงพี่จะไม่สมหวังกับแพรดาว แต่ให้พี่คบกับเพื่อนสนิทของแพรดาว มันไม่ตลกไปหน่อยหรือไง?”

“พี่หมอกรณ์แคร์แพรดาวขนาดนั้นเชียวเหรอคะ”

“แคร์มาก...พี่ยังยืนยันคำเดิม ถ้าพี่รักใครแล้วพี่รักจริง”

หมอกิตติกรณ์ยืนยัน สายใยเดินขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้น ใช้แขนคล้องคอแกร่งนั้นเอาไว้แล้วเขย่งปลายเท้าจ้องมองใบหน้านั้นใกล้ ๆ

“ก็ทั้งหล่อ ทั้งรักจริง ไม่เจ้าชู้...ก็เพราะพี่หมอกรณ์เป็นแบบนี้ แล้วจะไม่ให้หนูหลงได้ยังไง”

สายใยไม่ได้ถามเขา แต่มันเหมือนกับเป็นการตอบตัวเองว่าเหตุใดจึงรักเขา

“สายใย! ปล่อยพี่” เขาแกะมือของเธอออกจากต้นคอพยายามผลักสายใยให้ห่าง แต่คนตัวเล็กกลับรวบรวมแรงที่มีทั้งหมดเฮือกสุดท้ายผลักหมอกิตติกรณ์ลงบนเตียงก่อนที่เธอจะขึ้นมาคร่อมเอาไว้

“เฮ้ย!! สายใย” เขาตกใจมากเมื่อน้องสาวคนนี้ผลักเขาลงบนเตียงนุ่ม ๆ ของโรงแรมระดับห้าดาวที่เฟยเปิดห้องทิ้งเอาไว้ ร่างเล็กคืบคลานเข้ามาคร่อมเขาแล้วจ้องมองพี่หมอกรณ์

เต้าอวบใหญ่ทะลักทะล้นออกมาโชว์ปรากฏในสายตาของคุณหมอ

“คืนนี้นอนกับหนูนะคะ”

“สายใย! พี่บอกแล้วไง....พี่ไม่ได้รักเธอ”

คำว่า ไม่ได้รัก ออกจากปากของพี่หมอเป็นรอบที่ล้าน สายใยหลับตาพริ้ม ปล่อยให้น้ำตามันขังอยู่ในดวงตา อย่าให้ไหลรินออกมาจนเขาสมเพช

“ก็ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย ขอแค่ได้นอนกอดพี่คืนนี้.. เท่านี้หนูก็ดีใจมากแล้ว”

สายใยล้มตัวลงนอนเคียงข้างเขา แล้วซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกกำยำ เธอนอนบนแขนของเขาที่อ้าออก

“อย่าพยายามเลยสายใย พี่ไม่เคยรักเธอ และถ้าแพรดาวรู้ แพรจะเข้าใจผิด”

หมอกรณ์ยังคงกังวลเรื่องของแพรดาว เขาไม่ได้คิดอะไรกับสายใยเกินไปกว่าคำว่าน้องสาว

“แพรไม่รู้หรอกค่ะ ที่สำคัญเราไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย พี่หมอกรณ์ก็แค่ดูแลหนูที่กำลังเมาอยู่ในห้องแค่นั้น”

เพราะสำหรับสายใยแล้วเรื่องนี้มันไม่มีอะไรเลย เธอก็แค่เมา ส่วนเขาก็แค่อยู่เป็นเพื่อนคนเมา

“ไม่ว่าสายใยจะคิดอะไรก็แล้วแต่ จากนี้ไปพี่ขอให้เลิกคิด... เพราะคนที่พี่รักคือแพรดาวคนเดียวเท่านั้น”

คำว่าไม่รักพูดเบา ๆ ก็เจ็บ แต่ยิ่งได้ยินคำว่า คนที่เขารักคือเพื่อนสนิทของเธอคนเดียว มันยิ่งโคตรเจ็บ

สายใยไม่มีทางเข้าไปอยู่ในใจของพี่หมอกิตติกรณ์ได้เลย...ไม่มีวัน

หลายวันต่อมา

ที่คณะอักษรศาสตร์ สองสาวเข้าเรียนตามปกติ เมื่อแพรดาวถามว่าคืนนั้นสายใยไปนอนที่ไหน เธอจึงตอบว่าไปนอนกับเพื่อนคนอื่น ๆ

แพรดาวไม่คิดสงสัยอะไร ใช้ชีวิตตามปกติและโฟกัสงานพาร์ทไทม์รวมถึงเรื่องการเรียนและรักษาระดับผลการเรียนเพื่อที่จะได้ทุนเรื่อย ๆ

“เผลอแป๊บ ๆ จะจบปีหนึ่งกันแล้วเนาะ”

แพรดาวพูดขณะนั่งทานข้าวกันอยู่ที่โรงอาหาร

“นั่นสิ เวลาผ่านไปเร็วมาก”

“อืมม...จริง แทบไม่ได้กลับบ้านเลยเรา”

แพรดาวพูดพลางนึกไปถึงบ้านที่ภาคใต้

“อยากกลับบ้านเหรอ กลับด้วยกันไหมเดี๋ยวให้พ่อส่งรถมารับ ไม่ก็กลับเครื่องบิน”

“กลับบ้านทีนึงค่าใช้จ่ายตั้งเยอะสายใย” แพรดาวพูดพลางก้มหน้ากินก๋วยเตี๋ยวในชามของตัวเอง

“ไม่เป็นไร เธอเป็นเพื่อนสนิทฉันนะ...พ่อยินดีออกค่าใช้จ่ายให้อยู่แล้ว”

“ไม่เป็นไรหรอก เกรงใจคุณลุงเพิ่มสุขแย่”

แม้จะรู้ว่าเพื่อนเต็มใจแค่ไหนแต่แพรดาวรู้สึกเกรงอกเกรงใจมากอยู่ดี

“จะว่าไปช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าพี่หมอกรณ์เลยนะ สงสัยเรียนแพทย์ปีสามจะยุ่งมาก ยิ่งขึ้นปีสี่คงจะยิ่งยุ่งน่าดู”

จู่ ๆ แพรดาวก็พูดถึงเรื่องพี่หมอกรณ์ มือที่กำลังตักข้าวมันไก่ของสายใยชะงักไป

“ทำไม? เดี๋ยวนี้หัดสนใจพี่หมอกรณ์แล้วเหรอ”

“เปล่า แค่ปกติพี่หมอกรณ์มักมาตามติดพวกเราอยู่บ่อย ๆ นี่ แต่ช่วงนี้เห็นไม่มาก็เลยสงสัยน่ะว่าเขาไม่สบายเป็นอะไรหรือเปล่า”

“พี่หมอกรณ์เป็นหมอ คงไม่ป่วยง่ายหรอกมั้ง” สายใยว่าพลางตักข้าวมันไก่ขึ้นมากิน เธอทำทีไม่สนใจ ควรถอนตัวถอนใจออกมาให้ห่างจากเขาอย่างถึงที่สุด

“แหม แต่แกสนิทกับพี่หมอกรณ์ที่สุดนะสายใย ไม่ห่วงพี่หมอหน่อยเหรอ?”

“เอ๋...” สายใยเงยหน้าจ้องแพรดาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“ฉันไม่ได้ชอบพี่หมอกรณ์หรอกนะ แต่แค่คิดว่าเขาอาจป่วยหรือเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่เห็นหน้ามาหลายวันแล้ว”

แพรดาวพูดออกมาจากใจจริง

“ป่วยงั้นเหรอ...”

“ลองไปหาพี่หมอกรณ์ที่คณะแพทย์กันดูไหม”

แพรดาวเสนอความคิด หลังจากทานอาหารกันเสร็จไม่มีเรียนต่อสองสาวก็พากันเรียกรถไปที่คณะแพทย์ในทันที แต่แพรดาวคงอยู่ได้ไม่นานนักเพราะเธอจะต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านชานมไข่มุกต่อ

ได้เจอกับนักศึกษาแพทย์ตัวสูงสุดเนิร์ดคนหนึ่ง

“อ๋อ น้อง ๆ สองคนที่สนิทกับไอ้กรณ์ใช่ไหม ไอ้กรณ์มันไม่ได้มาเรียนวันนึงแล้วเพิ่งลาป่วยไป เห็นว่าไข้ขึ้นอยู่ห้องคนเดียว”

“เอ๋...” แพรดาวและสายใยหันมองหน้ากัน

“มันมาเรียนไกลบ้านนี่ มาเรียนกรุงเทพคนเดียวพอป่วยก็ลำบากหน่อยกว่าจะฟื้นตัว พี่เองก็ไม่ได้ไปเยี่ยมเลย”

“แล้ว...พี่หมอกรณ์อยู่คอนโดตรงไหนเหรอคะ”

เป็นแพรดาวที่ถามขึ้น แม้ว่าเขาจะมาหาพวกเธอสองคนอยู่บ่อยนัก แต่ก็ไม่รู้พิกัดคอนโดของพี่หมอกรณ์ชัดเจน

“จะไปเยี่ยมไอ้กรณ์เหรอ ไปกับพี่มั้ย พี่ก็ว่าจะไปหามันพอดีเย็นนี้”

พี่หมอสุดเนิร์ดยิ้มให้กับสองสาว แพรดาวหันมองหน้าสายใย

“ไปเยี่ยมพี่หมอกรณ์หน่อยไหมสายใย แต่ฉันต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ต่อนะ น่าจะไปไม่ได้”

“ให้ฉันไปคนเดียวเหรอ” สายใยกระซิบถามกับแพรดาว

“ไม่ได้ไปคนเดียวสักหน่อย ไปกับพี่หมอคนนี้ไง”

“พี่ชื่อแดนครับ” พี่หมอเนิร์ดตัวสูงโย่งแนะนำตัวพร้อมกับคลี่ยิ้ม

“ไม่รู้ป่านนี้พี่หมอกรณ์เป็นยังไงบ้าง เข้าไปเยี่ยมเขาหน่อยเถอะ ปกติเขาตามดูแลเราสองคนมาโดยตลอด”

แพรดาวพูดกับสายใย สายใยพยักหน้าแผ่วเบา ถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับพี่หมอกรณ์ทั้งที่ไม่อยากไปอีกแล้วสินะ เธออับอายขายขี้หน้าที่เผลอหลุดความในใจไป ตอนเมาจากงานบายเนียร์ครั้งนั้น และเหตุการณ์นั้นก็ทำให้เธอเลิกคบกับเฟยที่เป็นเพื่อนในทันทีจนแพรดาวยังสงสัยว่าสายใยเลิกคบกับเฟยทำไม

“ก็ได้...งั้นเย็นนี้หนูขอติดรถไปด้วยนะคะพี่หมอแดน”

“ได้เลยครับ”

เวลาต่อมา

คอนโดสูงหรูหรา

เธอเดินตามหลังพี่หมอแดนไป โดยพี่แดนติดต่อกับหมอกรณ์ว่าจะมาเยี่ยมไข้ในวันนี้ ในมือของแดนถือถุงข้าวต้มปลา

“ขอบคุณนะคะที่ให้หนูติดรถมาด้วย”

ระหว่างทางขึ้นลิฟท์สายใยก็พูดคุยกับแดน

“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่น้องชื่ออะไรนะ สายใยเหรอ?”

พี่หมอแดนหันมาเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มน้อย ๆ ให้เธอ

“ใช่ค่ะ”

“น่ารักจัง ไม่เห็นรู้เลยว่าไอ้กรณ์มีน้องน่ารักแบบนี้ด้วย เห็นพูดถึงแต่...เอ่อ น้องคนนั้นชื่ออะไรนะ แพรดาว?”

พอได้ยินว่าพี่หมอกรณ์พูดถึงแต่แพรดาว ใจดวงน้อยมันก็เจ็บจี๊ด

“งั้นเหรอคะ พี่หมอกรณ์พูดถึงแต่แพรดาวตลอดเลยอย่างนั้นเหรอ”

“ครับ น่าจะเป็นผู้หญิงที่มันชอบอยู่มั้ง เห็นเพ้ออยู่บ่อย ๆ ตอนเมา”

“อ๋อ...” ตอบรับไปอย่างงั้น แต่ในใจเศร้ามาก

“น้องแพรดาวถ้าจำไม่ผิดก็คนเมื่อกี้สินะ ไอ้กรณ์ชอบเอารูปให้เพื่อน ๆ ดูบ่อย ๆ สเปคมัน”

“ใช่ค่ะ แพรดาวเพื่อนสนิทหนูเอง”

เดินกันมาสักพักก็ถึงหน้าห้องของหมอกรณ์ เขาได้แจ้งกับพนักงานด้านล่างว่าอนุญาตให้เพื่อนขึ้นมาที่ชั้นที่เขาอาศัยอยู่ได้ พี่หมอแดนกดกริ่งหน้าห้อง

สักพักพี่หมอกรณ์ก็เดินออกมา เขารู้ข่าวว่าเพื่อนจะมามาเยี่ยมแต่ก็ไม่คิดว่าจะเจอเธอ...

“สายใย”

“เป็นยังไงบ้างคะพี่หมอ...”

เธอเอ่ยถามเขาในขณะที่ยืนอยู่ด้านหลังพี่หมอแดน

“น้องมึงมาหาที่คณะ กูเลยพามาเยี่ยมด้วยกัน”

“แล้วแพรดาวล่ะ...มาด้วยไหม?”

คำถามของเขาทำเอาสายใยจุกไปอีกครั้ง

“ผู้หญิงที่มึงชอบไม่ได้มาครับ เห็นว่าติดทำงานพาร์ทไทม์ จะต้องถามถึงน้องแพรดาวทุกรอบเลยนะมึงเนี่ย เป็นอะไรกับน้องเขามากป่ะวะ เพ้อฉิบหาย”

พี่หมอแดนพูดขำ ๆ และเดินเข้าไปในห้องโดยมีสายใยเดินตามไปด้วย

หมอกรณ์มองหน้าสายใยนิ่ง ๆ ก่อนจะพูด

“มึงก็รู้...กูรักแพรดาว”