Chapter 8 งานบายเนียร์

Chapter 8

งานบายเนียร์

หลายวันต่อมา

เป็นเวลาหลายวันแล้วที่สายใยไม่ได้ติดต่อคุยกับพี่หมอกิตติกรณ์เป็นการส่วนตัว เขาจะติดต่อกับแพรดาวโดยตรง และแพรดาวก็ยังไม่ได้มีท่าทีว่าจะตกหลุมรักพี่หมอกรณ์หรือว่าจะตัดสินใจคบกันอย่างจริงจัง

“สวยจังเลยสายใย” แพรดาวเดินเข้ามาแล้วดูชุดราตรีสีฟ้าของเพื่อนที่สวมใส่อยู่ ทั้งคู่อยู่กันที่ร้านแต่งหน้าทำผมร้านเดิมที่มาเช่าชุด มันรวมอยู่ในแพ็คเกจแล้ว

และคนที่พาสองสาวมาแต่งหน้า ทั้งยังจะพาไปส่งที่งานบายเนียร์ในวันนี้ก็คือพี่หมอกิตติกรณ์

เขายังดูทำท่าทีปกติไม่ให้ใครสังเกตได้

“เดี๋ยวพี่ใส่สร้อยให้นะแพร”

เขาเดินเข้ามาหาแพรดาวพร้อมกับหยิบกล่องสร้อยแบรนด์เนมที่ซื้อมาด้วยกันวันนั้นขึ้นมา

“เกรงใจแย่ค่ะพี่หมอ เดี๋ยวให้สายใยช่วยใส่ก็ได้

“ไม่เป็นไร พี่อยากใส่ให้แพรเอง”

เขาเดินอ้อมมาด้านหลังก่อนที่จะปลดตะขอสร้อยแล้วสวมใส่สร้อยให้กับแพรดาวผู้หญิงอันเป็นที่รัก

สายใยเดินหลบไปยืนอยู่มุมหนึ่งแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอ นี่คือความทุกข์ทรมานที่เธอต้องเจอสินะ ชายที่เธอรักไม่ได้รักเธอเลยสักนิด

“ขอบคุณค่ะพี่หมอ”

“พี่บอกแล้วไงถ้าเพื่อแพร อะไรพี่ก็ทำได้ทั้งนั้น”

หลังจากแต่งตัวที่ร้านกันเสร็จ หมอกิตติกรณ์ก็พาสาว ๆ สองคนไปส่งที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่งซึ่งมีงานบายเนียร์ของรุ่นพี่ปีสี่คณะอักษรศาสตร์เอกภาษาอังกฤษได้จัดขึ้นกันภายในห้องจัดเลี้ยง

“ที่จริงพี่หมอกลับเลยก็ได้นะคะ เห็นว่าพรุ่งนี้ต้องไปเรียนแต่เช้านี่ จะเหนื่อยเอานะคะเพราะน่าจะเลิกดึกน่าดู”

เมื่อลงจากรถได้แพรดาวก็คุยกับคุณหมอกิตติกรณ์

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวพี่รอส่งกลับคอนโดดีกว่า เราสองคนจะได้ดื่มได้เต็มที่ กลับเองอันตราย”

“โอเคค่ะเอางั้นก็ได้ ขอบคุณนะคะพี่หมอ”

แพรดาวเอ่ยยิ้ม ๆ พร้อมกับหันไปมองสายใย

“เป็นอะไรป่ะเนี่ยสายใย วันนี้ทำไมนิ่งจังไม่ค่อยคุยไม่ค่อยพูดอะไรเลย”

แพรดาวถามด้วยความสงสัย สายใยชะงักไปแล้วมองหน้าแพรดาวสลับกับพี่หมอกรณ์

“เปล่าจ้ะ... ไม่ได้เป็นอะไร”

“งั้นเข้าไปในงานกันเถอะ”

แพรดาวจับมือสายใยเข้าไปภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมที่ทางสาขาได้จองไว้เพื่อจัดงานบายเนียร์ให้กับรุ่นพี่ปีสี่

สายตาคู่คมของคุณหมอกิตติกรณ์มองที่แผ่นหลังเล็กในชุดราตรีสีฟ้า...สายใย ผู้ที่เขามองเธอเป็นเพียงแค่น้องสาวเสมอมา แล้วมันจะเป็นอย่างนั้นตลอดไป

อยู่ภายในงานเลี้ยงบายเนียร์ได้สักพักนึงเมื่อถึงเวลาทั้งคู่ก็พากันออกมา พบว่าพี่หมอกิตติกรณ์ยังคงรอรับทั้งสองคนกลับอยู่ สายใยละอายแก่ใจ ไม่อยากมองหน้าเขา แล้วก็ไม่อยากกลับพร้อมกันด้วย

“กลับก่อนเลยแพร ไว้เดี๋ยวตามไปนะ”

“หืมม น่าจะกลับพร้อมกันนะสายใย” แพรดาวหันไปจับมือเพื่อน เมื่อกี้ตอนก่อนเดินออกมาด้านหน้าของโรงแรมสายใยบอกกับแพรดาวว่าจะกลับช้าเพราะจะไปดื่มต่อกับเพื่อนในสาขา

“อยากไปดื่มต่อน่ะ เธอกลับกับพี่หมอเถอะ ฝากแพรดาวด้วยนะคะพี่หมอ”

แพรดาวเองก็รู้สึกแปลกใจว่าทำไมวันนี้สองคนนี้คุยกันน้อยจัง ตามปกติพี่หมอกับสายใยน่าจะต้องคุยกันเยอะมากกว่านี้

“ครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งแพรดาวเอง”

หมอกิตติกรณ์ยกมือขึ้นโอบไหล่แพรดาวพาเธอเดินไปขึ้นรถยนต์หรูของเขาก่อนจะเหลือบสายตาหันมามองสายใย

รถคันหรูมุ่งตรงสู่คอนโดของสายใย

“สายใจเค้าไปไหน ทำไมไม่กลับพร้อมกัน?”

“ไปดื่มต่อกับเพื่อนในสาขาน่ะค่ะ เลยให้แพรกลับก่อน...พอดีพรุ่งนี้แพรมีทำงานพาร์ทไทม์ช่วงเช้าด้วย”

“น้องแพรนี่ขยันจังนะ ไม่เห็นต้องทำงานหนักขนาดนี้เลย”

“คนไม่ค่อยมีเงิน...ก็ต้องขยันทำงานสิคะพี่หมอ”

“พี่เคยบอกแล้วไงว่าพี่เลี้ยงแพรได้”

หมอกิตติกรณ์พูดไปพลางใจเต้นตึกตัก เขารู้สึกมีความหวังเหลือเกินว่าสักวันน้องสาวคนนี้จะต้องเปิดใจให้

“พี่หมอ...ขอบคุณนะคะที่หวังดีกับหนูมาโดยตลอดเลย”

“หวังดีกับแพรขนาดนี้ แพรคิดอะไรกับพี่บ้างไหม?” หมอกิตติกรณ์เอ่ยถามเสียงนิ่ง เขาอยากรู้ว่าความดีที่พร่ำทำมามันจะอยู่ในสายตาน้องสาวคนนี้บ้างไหม

“บอกตามตรงนะคะพี่หมอ...ตอนนี้แพรยังไม่มองเรื่องความรักเลย มองไม่ออกเลยว่ามันจะต้องเป็นรูปแบบไหนหรือจะเป็นยังไง แพรโฟกัสแค่เรื่องเรียนกับเรื่องงาน”

แพรดาวพูดออกมาตามตรง เธอเองไม่ได้อยากให้ความหวังใคร แต่ก็ไม่ได้อยากจะปฏิเสธเขาเสียเต็มประตูเพราะพี่หมอกิตติกรณ์ก็เป็นผู้ชายที่ดีและดูแลเธอดีมาก

“ไม่มองเลยเหรอ...” พี่หมอกรณ์ถามย้ำ

“ในตอนนี้ยังค่ะ แต่ในอนาคต...แพรก็ไม่มั่นใจ” แพรดาวเองก็ไม่ได้ปิดใจใส่เต็มประตู แต่ในตอนนี้เธอยังไม่ได้มีความรู้สึกดี ๆ ให้กับพี่หมอกิตติกรณ์จนถึงขั้นที่จะเรียกว่าคบหาเป็นแฟน แค่มีความรู้สึกว่าเขาเป็นพี่ชายที่ดี

“พี่จะรอนะ...รอวันที่แพรรับรักพี่”

หมอกรณ์หันไปมองหน้าแพรดาวแล้วยิ้มก่อนจะเหยียบคันเร่งขับรถพาเธอกลับไปส่งยังคอนโดของสายใย

ขณะที่แพรดาวกำลังจะเข้าไปในคอนโด หมอกรณ์ก็เรียกเธอเอาไว้

“เดี๋ยวสิแพร”

“คะพี่หมอ?”

“สายใยไปดื่มต่อกับเพื่อนในคณะเหรอ เพื่อนคนไหน?”

เขานึกได้ว่ายัยเด็กคนนั้นหากเมาแล้วจะไม่มีสติแถมยังชอบทำอวดเก่งดื่มไปซะเยอะ ถ้าเมากับคนอื่นจะเป็นเช่นไร? สภาพดูไม่ได้...เห็นทีเขาต้องวนกลับไปดูซะหน่อย

“เห็นว่าจะไปต่อที่บาร์ด้านบนโรงแรมกับพวก เฟย นะคะ”

“เฟย?”

“เพื่อนผู้ชายในคณะค่ะ แต่เขาอยู่เอกฝรั่งเศส น่าจะมาจอยในงานด้วยกันเฉย ๆ” แพรดาวตอบไปพร้อมกับยิ้มหวาน

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วแพรขอตัวก่อนนะคะ”

“ครับ ไว้เจอกันนะแพร”

เขาตอบรับและบอกลาเธอ แต่ภายในหัวของหมอกรณ์ตอนนี้เอาแต่คิดถึงผู้ชายที่ชื่อเฟย เพื่อนต่างสาขาอย่างนั้นเหรอ?

หมอกิตติกรณ์วนรถกลับไปยังโรงแรมแห่งนั้น พร้อมกับเดินเข้าไปในตัวโรงแรมและมุ่งตรงไปยังห้องจัดเลี้ยง

“นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเอกชนแอชตันเจเคหรือคะ? ห้องจัดเลี้ยงงานบายเนียร์อยู่ทางด้านโน้นค่ะ”

พนักงานแนะนำ เขารีบสาวเท้าเดินเข้าไปในทันที และเมื่อเข้ามาภายในห้องจัดเลี้ยงกลับพบเพียงความว่างเปล่า

“ไปไหนกันต่อ...” หมอกรณ์พึมพำกับตัวเอง มองไปรอบ ๆ ห้องก็พบว่ามันเงียบสนิท

“ขอโทษนะครับ ทุกคนกลับไปหมดแล้วงั้นเหรอ?”

“ตายจริง! เมื่อกี้ยังอยู่กันครบเลยค่ะ สงสัยจะพากันไปต่อที่บาร์บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรม”

“ช่วยนำผมไปหน่อยได้ไหมครับ”

“ได้เลยค่ะ”

พนักงานหญิงพาหมอกรณ์ขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าของโรงแรมที่มีกว่า 40 ชั้น ขึ้นมาด้านบนพบว่าคนไม่ค่อยเยอะมากในตอนนี้ อาจจะเป็นเพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว

และโต๊ะหนึ่งที่ทำให้เขาสะดุดตา สายใยในชุดราตรีสีฟ้า ชุดของเธอจะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่อยู่แล้ว สายเดี่ยวที่ประคองชุดราตรีเอาไว้ก็หย่อนคล้อยจนเนินอกทะล้นทะลักออกมาเป็นเต้า

“ดื่มอีกสิสายใย”

เฟยที่นั่งอยู่ด้านตรงข้ามยื่นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ให้กับสายใยได้ดื่ม

“ขอบใจนะเฟย พาฉันมาดื่มต่อคิดอะไรหรือเปล่าเนี่ย?”

สายใยยิ้มหยอกตามประสาของเธอ

“ถ้าคิด สายใยจะว่ายังไงล่ะ?”

เฟยถามพลางเลิกคิ้ว

“ไม่ชอบเฟยหรอก...ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว” สายใยพูดแต่ก็ยกขึ้นกระดกดื่มไม่ยั้ง

“ดื่มอีกสิ” เฟยยังคงรินเอารินเอาเพื่อที่จะมอมหญิงสาวตรงหน้า

จนในที่สุดสายใยเริ่มไม่ไหว

“กลับกันเถอะ สภาพเธอไม่ไหวแล้ว”

“อื้อออ~ ไม่อยากกลับ ยังอยากดื่มต่อ” สายใยเริ่มพูดจาลิ้นพันกันพูดไม่รู้เรื่อง ในตอนแรกเธอบอกกับแพรดาวว่าจะกินต่อที่ห้องจัดเลี้ยงและอาจจะมาต่อที่บาร์ แต่ไม่ได้บอกว่าจะมากับเฟยสองต่อสอง ในตอนแรกก็อยู่กันเป็นกลุ่มนี่แหละ ไป ๆ มา ๆ เหลือเธอกับเฟยแค่สองคนซะงั้น

เขาประคองพาสายใยลุกขึ้น ในมืออีกข้างถือควงกุญแจห้องของโรงแรม หมายจะพาเธอออกจากโซนบาร์

ทางเดินของโรงแรม ในขณะกำลังประคองสายใยเดินไปที่ห้อง แต่แล้วเฟยก็ล้มทั้งยืนเมื่อโดนหมัดหนัก ๆ ของหมอกรณ์กระแทกเข้าที่ใบหน้า ผัวะ!!!

“เฮ้ย!! มึงต่อยกูเหรอวะ!” สายใยล้มไปซบอยู่กับพื้น ส่วนเฟยก็ล้มกระแทกก้นจ้ำเบ้าพร้อมกับหมัดที่ถูกปล่อยลงบนหน้า

“มึงจะทำอะไรน้องกู?”

“น้องมึง? ได้ข่าวว่าสายใยไม่มีพี่ชาย”

“สายใยเป็นน้องที่กูสนิทด้วย”

“แล้วมึงเสือกอะไรครับ...สายใยเต็มใจมากับกู” เฟยยันตัวลุกขึ้นพร้อมกับโชว์กุญแจห้องโรงแรมให้ดูสายตาคู่คมของหมอกรณ์เหลือบมองคนที่ล้มพับอยู่กับพื้นไม่ได้สติ

“จะเต็มใจมากับมึงได้ไง สายใยไม่มีสติด้วยซ้ำ” หมอกรณ์พูดพร้อมกับเดินย่างสามขุมเข้ามา ต้อนผู้ชายที่ชื่อเฟยคนนี้จนมันจนมุม

“โถ่เว้ยยยย!!” เฟยโยนกุญแจและคีย์การ์ดลงกับพื้นก่อนที่จะเตะผนังโรงแรมแล้วเดินจากออกไปเมื่อแผนการมอมเหล้าพาเพื่อนเข้าโรงแรมไม่เป็นผล

“สายใย ตั้งสติสิ!” หมอกรณ์ก้มลงประคองสายใยให้ยืนขึ้น สายใยมองหน้าพี่หมอที่ประคองโอบไหล่เธอเอาไว้

“พี่หมอ...มาได้ยังไงคะเนี่ย หรือว่าหนูฝันอยู่”

“ทำไมเมาเละขนาดนี้”

“ไม่ได้เมา~” สายใยส่ายหน้าไปมาแล้วยกมือขึ้นลูบไล้แผงอกกำยำ

“พี่หมอกรณ์ตัวหอมจัง”

“สายใย ตั้งสติหน่อย! เมาจนพูดไม่รู้เรื่องแล้ว”

“รู้เรื่องสิ...ทำไมจะไม่รู้เรื่อง ไม่ได้เมาด้วย~”

พูดทั้งที่ตายังเยิ้ม มองจากระยะร้อยเมตรก็ยังมองออกว่า เมา!

“พี่จะกลับคอนโด ไป!”

เขาพยายามประคองสายใย

“อุ๊ย!!” สายใยตกใจ สายเดี่ยวของชุดราตรีของเธอมันขาดเนื่องจากเหนียวรั้งมากเกินไปทั้งยังเดินเหยียบย่ำชายกระโปรงจนมันรั้งลงเรื่อย ๆ อาจจะเพราะเธอผอมลงนิดหน่อยจากวันไปลองชุดทำให้ชุดค่อนข้างหลวมกว่าปกติ

“เฮ้ย!!” หมอกรณ์ตกใจเมื่อเห็นว่าเต้าอวบแทบจะทะลักออกมา

“บ้าฉิบ!” เขาสบถกับตัวเอง สภาพของสายใยตอนนี้คงจะพากลับคอนโดไม่ได้

ท้ายที่สุดเขาจึงต้องจำใจหยิบคีย์การ์ดที่หล่นที่พื้นมาไขเข้าห้องและพาสายใยเข้าไปด้านใน ห้องของโรงแรมหรูอยู่ที่ชั้น 27 กุญแจที่เฟยทิ้งเอาไว้เมื่อครู่นั่นแหละ เฟยยังไม่ทันได้พาสายใยเข้ามาหมอกรณ์ก็มาเจอเสียก่อนจึงห้ามทัน เขาวางสายใยลงบนเตียงจากที่ตอนแรกประคองยืนอยู่

แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมให้เขาเดินหนีไปไหน มือเหนียวหนึบดึงตัวหมอกรณ์เอาไว้ จนเขาล้มตัวลงมาบนเตียงคร่อมร่างของสายใย

“หน้าพี่หมอนี่ มองใกล้ ๆ แล้วหล่อจังเลยนะคะ”

สายใยพูดทั้งที่ตัวเองไม่มีสติ

“สายใย...ปล่อยพี่”

“นอนกับหนูนะคะคืนนี้”