Chapter 10 ไม่ใช่หมอก็ดูแลได้

Chapter 10

ไม่ใช่หมอก็ดูแลได้

“มึงก็รู้...กูรักแพรดาว”

คำบอกรักเบา ๆ ที่ได้ยินเพียงนิดเดียวมันก็เจ็บ

หมอแดนเดินมานั่งตรงข้ามกับหมอกรณ์โดยมีสายใยเดินไปเทข้าวต้มปลามาเสิร์ฟให้กับทุกคน

เธอนั่งลงเคียงข้างหมอแดน ตรงข้ามกับหมอกรณ์ ที่ไม่เลือกนั่งข้างหมอกรณ์เป็นเพราะสายใยรู้แล้วว่าควรรักษาระยะห่าง

“เป็นยังไงบ้างไม่ไปเรียนวันนึง ปกติคนอย่างมึงถ้าไม่ป่วยหนักจริงไม่หยุดหรอก”

“เจ็บคอแล้วก็มีไข้ แต่กินยาเดี๋ยวก็ดีขึ้น”

“เป็นหมอก็ดูแลตัวเองไปนะครับ ส่วนน้องที่มึงชอบเขาไม่ว่างมา”

หมอแดนแซว

“แพรดาวเป็นเด็กขยัน งานพาร์ทไทม์เยอะ ไม่ใช่ว่าจะหยุดได้ตามใจตัวเอง”

“รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับน้องเขาเลยนะ มึงนี่คลั่งรักไม่ไหวเลยว่ะพ่อหนุ่มแสนดี”

หมอแดนพูดพลางหัวเราะในขณะที่ตักข้าวต้มปลาเข้าปาก ส่วนคนที่ห่อเหี่ยวและนั่งเงียบงันก็คงจะเป็นสายใยที่นั่งอยู่ด้านข้าง

“แล้วน้องสายใยล่ะครับมีแฟนหรือยัง? สวยไม่แพ้แพรดาวเลยนะ สนิทกับแพรดาวมากเลยเหรอ”

สายใยหันไปมองหน้าพี่หมอแดนที่นั่งอยู่เคียงข้าง

“ไม่มีหรอกค่ะ หนูสวยไม่เท่าแพรหรอก...แพรดาวเขาตัวท็อป”

“ไม่จริงอ่ะ เดินมาคู่กันพี่ว่าสวยพอ ๆ กัน ไม่ได้ดรอปไปกว่าแพรดาวเลย”

หมอแดนพูดออกมาตามจริง ไม่รู้หรอกนะว่าใครทำให้สายใยเสียความมั่นใจ แต่สำหรับเขาความสวยของทั้งคู่กินกันไม่ลง

“ขอบคุณนะคะ” สายใยไม่เถียงอะไรต่อ ทำได้เพียงยอมรับคำชม

“ถ้ายังโสดพี่ขอจีบได้ไหม?” หมอแดนแซวเล่น ๆ แต่คิดว่าตัวเองก็เหงา และมั่นใจว่าหน้าตาตัวเองก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหล่อะไร หมอเนิร์ดหน้าตี๋ที่มีผู้หญิงเข้ามาจีบบ้าง แต่เขาไม่ได้ถูกใจใครเป็นพิเศษ

ปักกก เสียงวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะดังลั่นทำเอาทั้งพี่หมอแดนและสายใยหันไปมอง

“น้องกูครับ”

“หวงน้อง? หวงทำไมวะ ไม่ใช่น้องแท้ ๆ สักหน่อย..”

หมอแดนยกมือเกาหัวแกรก ๆ

“บ้านกูสนิทกับบ้านพ่อแม่ของสายใย ไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ ก็เหมือนแท้”

หมอกรณ์กล่าวเสียงเรียบ ไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าที่ทำไปเนี่ยเพราะห่วงแพ้ดาวจริงๆ หรือหวงเธอเอาไว้กับตัวเองกันแน่

“แต่น้องสายใยนี่น่ารักนะครับ สรุปยังไม่มีแฟนเหรอ?”

หันไปคุยกับสายใยต่อและไม่สนใจหมอกิตติกรณ์อีก

“หนูยังไม่มีหรอกค่ะแฟน โสดสนิท จีบได้”

สายใยพูดหยอกกับหมอแดนที่สวมแว่นและดูคงแก่เรียน จะว่าไปเขาก็ไม่แย่ คล้ายพี่หมอกิตติกรณ์แต่จะมีความเนิร์ดกว่า

“พี่ก็ยังโสดครับ ไม่มีเวลาไปหาแฟนเลย เรียนหมอวัน ๆ ก็อยู่แต่กับตำราแล้วก็เพื่อนในคณะ”

“แบบนี้ถ้าไม่รังเกียจ...พี่นัดสายใยไปทานข้าวด้วยกันข้างนอกจะได้ไหมถ้าว่าง ๆ”

สายใยกำลังจะอ้าปากตอบ แต่เจอคนตัวใหญ่กว่าวางช้อนกระแทกลงกับชาม ปั้กก

“กลับไปได้แล้วไป”

เมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มลามปาม หมอกรณ์ก็ไม่อาจทนดูได้อีกต่อไป

“อะไรของมึงวะกูคุยกับน้องสายใยอยู่”

“กูบอกให้มึงกลับไปได้แล้ว”

แดนหันไปมองหน้าสายใย

“เอ่อ...เดี๋ยวหนูเก็บชามไปล้างก่อนนะคะ พี่แดนรอสักครู่นะ”

เพราะสายใยเดินทางมาที่นี่กับแดน เธอต้องกลับกับเขา

“ไม่ต้อง!” แต่เสียงคำสั่งของหมอกรณ์ก็ทำให้เธอชะงักลง

“พี่หมอกรณ์ล้างไม่ไหวหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูล้างให้ดีกว่า”

สายใยลุกขึ้นแล้วพยายามเก็บชามทั้งที่ข้าวต้มยังไม่หมดเลย แดนเองก็มองหน้ากิตติกรณ์งง ๆ

“บอกว่าไม่ต้อง” เขาลั่นพร้อมกับมองหน้าสายใย

“อะไรของมึงวะ กูกับน้องเขาอุตส่าห์มาเยี่ยม ทำไมต้องโมโหขนาดนั้นด้วยหรือเพราะน้องแพรดาวไม่มาเลยอารมณ์ไม่ดีครับคุณเพื่อน หืม?”

แดนถามด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า แต่กลับทำให้หมอกรณ์ไม่สบอารมณ์หนักกว่าเดิม

“มึงกลับไปคนเดียว สายใยอยู่นี่ต่อ”

“อะไรมึง? ไล่กูกลับคนเดียวอ่ะนะ?” หมอแดนยกมือเกาหัวแกรก ๆ สายใยเองก็มองหน้าเขาด้วยความไม่เข้าใจ

ท้ายที่สุดแล้วพี่หมอแดนเพื่อนสนิทของหมอกรณ์ก็ถูกไล่กลับไปก่อน เหลือเพียงสายใยที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับหมอกิตติกรณ์

“ไล่พี่หมอแดนไปทำไมคะ แล้วหนูจะกลับยังไง...รถก็ไม่มี” สายใยพูดพึมพำพลางมองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า เขาดูเอาแต่ใจ

“แพรดาวไปไหน?”

“ก็บอกพี่ไปแล้วไงคะว่าแพรไปทำงาน”

สายใยเองก็ชักหงุดหงิด ไม่รู้ว่าหัวสมองของเขาเป็นอะไรถึงไม่รู้จักจำ ต้องให้เธอย้ำซ้ำ ๆ ว่าแพรดาวไปไหน เขาเอาแต่พูดชื่อแพรดาวจนหัวใจเธอมันเจ็บไปหมดแล้ว

“แล้วเธอมาที่นี่ทำไม แพรดาวก็ไม่ได้มาด้วย”

“มาเยี่ยมพี่หมอไง หนูกับแพรเราไปหาพี่หมอที่คณะเลยเจอกับพี่หมอแดนแทน เขาบอกว่าพี่ไม่สบาย”

“มาหาพี่ถึงห้อง? เธอต้องการอะไรกันแน่สายใย?”

สายใยลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเจอเขาเค้นถาม

“หนูไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น ก็แค่เป็นห่วง”

“เป็นห่วงในสถานะพี่น้อง?” หมอกรณ์เลิกคิ้วถาม

“ก็คงต้องแบบนั้นแหละค่ะ เพราะคงห่วงพี่ในสถานะคู่รักไม่ได้หรอก”

“อืม รู้ตัวก็ดี”

เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนพูดต่อ

“อย่าพยายามเลยสายใย ไม่ว่าเธอจะพูดยังไงพี่ก็ไม่รักเธอ”

เธอเจ็บจนเผลอกำมือเอาไว้แน่น สายใยเจ็บจนด้านชาไปหมด เธอตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปหาหมอกรณ์พร้อมกับแตะไหล่ของเขาเบา ๆ

“พี่หมอเข้าไปพักในห้องนะคะ เดี๋ยวป่วยไปมากกว่านี้แล้วจะแย่เอา”

“เป็นหมอเหรอ?” หมอกรณ์ถามอย่างไม่สบอารมณ์ แต่เขาก็ไม่ยอมให้สายใยกลับไปพร้อมกับแดนเพื่อนของตัวเอง

“ไม่ใช่หมอก็ดูแลได้ค่ะ”

“จะบอกว่าเก่งกว่าหมอ?” หมอกรณ์เลิกคิ้วถาม เขาเรียนแพทย์ปีสามต้องรู้ดีที่สุดสิว่าตัวเองเป็นอะไร

“อย่าต่อล้อต่อเถียงกับหนูนานเลยค่ะ พี่รีบไปพักเถอะ เดี๋ยวหนูจะนั่งรถเมย์กลับเอง”

สายใยประคองพาหมอกรณ์เดินเข้าไปภายในห้องนอน และผลักตัวเขาใหันอนลงเบา ๆ ส่วนตัวเธอก็เตรียมไปเก็บจานชามข้าวต้มเทเศษอาหารทิ้งพร้อมกับล้างให้อย่างเรียบร้อย

ทำนั่นทำนี่เสร็จ เธอจะเข้าไปบอกลาพี่หมอกรณ์อีกทีก็เห็นว่าเขาเผลอหลับไปแล้ว

สายตาคู่สวยเหลือบไปมองซองยาพาราที่ถูกฉีกเอาไว้ เขาคงจะกินยาแล้ว

“ทำไมหน้าแดงจัง” เธอสงสัยแล้วเดินเข้าไปพร้อมกับยกหลังมืออังเข้าที่หน้าผากก็พบว่าหมอกรณ์ตัวร้อนมาก

“ตายจริง! ทำไมตัวร้อนขนาดนี้ พี่หมอคะ!” สายใยพยายามเขย่าตัวเรียกเขาเบา ๆ แต่หมอกรณ์ก็ดูเหมือนจะยังอยู่ในห้วงพิษไข้

“แย่จริง... เดี๋ยวหนูเช็ดตัวให้ดีกว่า”

สายใยที่สวมชุดนักศึกษารีบเดินไปหาผ้าขนหนูที่ตู้เสื้อผ้าของเขา พบกับผ้าขนหนูผืนเล็กผืนนึงจึงรีบไปหากะละมังมาชุบน้ำเพื่อที่จะเช็ดตัว

เธอถือกะละมังมาวางไว้ด้านข้าง นั่งลงบนเตียงพร้อมกับบิดผ้าให้หมาแล้วเช็ดทั่วหน้าผากของพี่หมอกรณ์

“เดี๋ยวหนูช่วยเช็ดให้นะคะ” ดูท่าพี่หมอจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ใบหน้าแดงซ่านพร้อมกับพิษไข้

สายใยเช็ดหน้าผากให้เขาลามมาถึงคอ แต่ตัวก็ยังไม่หายร้อน

“พี่หมอกรณ์ ฟังหนูรู้เรื่องมั้ยเนี่ย?”

แต่ดูเหมือนเขาจะไม่มีสติเลย สายใยจึงเหลือบมองที่กระดุมเสื้อของเขา

“ขออนุญาตนะคะ ถ้าหนูไม่เช็ดตัวให้พี่พี่คงไข้ไม่ลด”

สายใยตัดสินใจถอดกระดุมชุดนอนของพี่หมอกิตติกรณ์ออก แล้วบิดผ้าขนหนูให้หมาดเพื่อเช็ดตัวอีกครั้ง เธอยกแขนกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อขึ้นมาแล้วเช็ดไล้ขึ้นรูขุมขน เช็ดไปก็หน้าแดงซ่านไป

พี่หมอกรณ์นี่หุ่นดีกว่าที่เราคิดไว้อีก เธอคิดกับตัวเองในใจพลางใบหน้าก็แดง ไม่ได้อยากฉวยโอกาสทำแบบนี้แต่เพราะเห็นว่าเขากำลังป่วยหนัก

“ดีขึ้นไหมคะพี่หมอ?” ถามแต่ยังไร้เสียงตอบรับ

สายใยจึงเช็ดตัวเขาหนักขึ้น เธอหย่อนผ้าลงไปในกะละมังที่วางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะยกหลังมือขึ้นอังหน้าผากเขาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้พี่หมอกรณ์กลับรวบเอวเธอเอามากอดไว้ให้นอนลงด้านข้าง

“ว๊าย! จะทำอะไรคะพี่หมอ!” สายใยตกใจสุดแรงเมื่อเขารั้งตัวเธอมากอด คนตัวใหญ่มีแรงมากกว่าทำให้คนตัวเล็กอย่างเธอไม่สามารถดิ้นหนีไปไหนได้เลย

เขากอดรัดเธอไว้แน่นเนื้อตัวร้อนผ่าว

“ปล่อย หนูนะคะพี่หมอกรณ์ เดี๋ยวก็ติดไข้กันหรอก” สายใยคิดว่าพี่หมอกรณ์กำลังแกล้งเธอ ...เสียงครางในลำคอคงเป็นเพราะฤทธิ์ยาบวกกับอาการไข้หนัก

ดันตัวเธอให้เข้ามาชิดมากขึ้น ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่คืบ เขากอดรัดตัวเธอเอาไว้แน่น

“พี่หมอกรณ์...” สายใยเรียกเขาเสียงสั่นเครือ

ใบหน้าหล่อคมอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว หน้าขาว ๆ กับฝีปากหยัก เขานอนหลับตาพริ้มไม่ลืมขึ้นมาแม้แต่นิด ดูเหมือนเขาจะไร้สติอย่างไรก็ไม่รู้

“พี่หมอกรณ์คะ อย่าค่ะ....เดี๋ยวจะติดไข้” ความจริงคืออยากให้เขารีบปล่อยเพราะเธอกลัวหักห้ามใจตัวเองไว้ไม่ได้

ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มชิดเข้ามาใกล้มากขึ้น จมูกโด่งชิดเข้ากับหน้าผากนวลของเธอ สายใยใจเต้นตึกตัก นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอใกล้ชิดกับพี่หมอกรณ์ขนาดนี้

“อืม..” เขายังครวญครางในลำคอ ไล้ปลายจมูกเข้าที่จมูกของเธอก่อนที่จะเลื่อนปากหนาประกบเข้ากับริมฝีปากอวบ

“อ อื้อ~ พี่หมอกรณ์...”

สายใยพยายามดันแผงอกกำยำของเขาออก แต่ก็สายไป...

ริมฝีปากหยักหนาของความเป็นชายประกบปากจูบเข้าที่ริมฝีปากอวบอุ่นของเธอ สายใยยกมือขึ้นยันแผงอกของเขาเอาไว้แต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะผลักออก ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบจูบกันอย่างเร่าร้อน ลิ้นร้อนของพี่หมอกิตติกรณ์เข้ามาตักตวงหาความหวานภายในอุ้งปากเล็ก กลีบปากถูกดูดดึง มือแกร่งยกขึ้นลูบไล้แผ่นหลังบางเพิ่มความซ่านเสียว

“อื้อ~” มีเพียงเสียงครวญครางในลำคอของคนทั้งคู่ และเสียงน้ำลายที่แลกลิ้นดังแจ๊ะ ลิ้นร้อนพัลวัลตักตวงหาความหวานให้กันและกัน ใบหน้าของสายใยร้อนผ่าว

“อืมม...” เธอหลับตาพริ้ม ปล่อยตัวปล่อยใจจูบอย่างดูดดื่มกับพี่หมอกรณ์ ชายผู้เป็นที่รักของเธอเอง

จูบอยู่เนิ่นนานจนในที่สุดริมฝีปากหยักหนาก็ยอมถอนออกไป เขายังคงหลับตาพริ้ม มีเพียงหลักฐานคือริมฝีปากอวบที่บวมเจ่อขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับคราบน้ำลายใสติดอยู่ที่มุมปากเป็นหลักฐานบ่งบอกว่าเขาจูบกับผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขน

เขายังคงไม่รู้ตัวก่อนจะพึมพำออกมาด้วยฤทธิ์ไข้

“แพรดาว...”

ใจของสายใยเหมือนโดนเขาทำร้ายกระทืบขยี้ให้แหลกซ้ำๆ หลังจากจูบกับเธอเสร็จชื่อแรกที่เขาเพ้อออกมาจากปากคือ...แพรดาว

นี่พี่หมอกรณ์คิดว่าจูบอยู่กับแพรดาวอย่างนั้นเหรอ... คงเป็นจูบที่ดีมากสำหรับเขาสินะ

แต่กลับเป็นฝันร้ายที่ไม่สามารถลบออกจากใจของสายใยได้เลย

จูบแรกของสายใยมอบให้กับชายอันเป็นที่รัก ชายที่รักแต่เพื่อนสนิทของเธอ...

เธอหลับตาพริ้มปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม...

“อือ แพรดาว...”