Chapter 7 แพรดาวคนเดียวเท่านั้น

Chapter 7

แพรดาวคนเดียวเท่านั้น

หลังจากเก็บกวาดพื้นที่เปื้อนไปด้วยน้ำก๋วยเตี๋ยวและเส้นก๋วยเตี๋ยวจนเสร็จหมอกรณ์ก็ไล่ให้สายใยไปอาบน้ำเพื่อที่จะมากินยาและนอนพัก

เมื่ออาบน้ำเสร็จ สายใยสวมชุดนอนชุดใหม่แล้วเผลอเดินออกมาโดยที่ลืมไปว่าชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวของตัวเองนั้นมันไม่มีบราในตัว เพราะตั้งใจว่าจะนอนเลยและลืมไปว่าพี่หมอกรณ์อยู่ด้วยจึงเผลอไป

เดินออกมาหน้าตั้งพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่ถือไว้ในมือ

พี่หมอกรณ์นั่งรออยู่ที่โซฟา เขาหันไปสบตาเธอ

ก่อนที่ใบหน้าหล่อตี๋ขาวใสของหนุ่มรุ่นพี่จะแดงแปร๊ดขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็น

สายใยเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ยกมือขึ้นอังหน้าผากพี่หมอกรณ์

“เป็นอะไรคะ? มาหาหนูแป๊บเดียวเป็นไข้แทนแล้วเหรอ หน้าผากก็อุ่น ๆ นะเนี่ย”

สายใยยกมือขึ้นพยายามอังหน้าผากของเขา เธอนั่งอยู่ที่โซฟาข้างเขาใกล้แค่คืบเท่านั้นเอง แต่หมอกรณ์กลับยกมือจับเข้าที่ข้อมือเล็กของสายใยแล้วดึงลง

“ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่สายใย?”

น้ำเสียงของเขาดูไม่พอใจและเข้มขึ้น

“เอ๋...แค่จะดูว่าพี่หมอมีไข้หรือเปล่า ถ้าทำให้พี่หมอไม่พอใจหนูต้องขอโทษด้วยนะคะ”

“ตั้งใจจะยั่วพี่งั้นเหรอ?”

“ฮะ? หนูเนี่ยนะจะยั่วพี่หมอ”

สายใยไม่อยากจะเชื่อว่านั่นคือคำพูดที่ออกมาจากปากของพี่หมอที่เธอเคยสนิทด้วยมากที่สุด

“เมื่อวานเธอบอกรักพี่...ตอนเมา”

สิ้นคำพูดของเขา ตัวของสายใหญ่แข็งทื่อในขณะที่นั่งอยู่บนโซฟา ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่น เขาจะมองเธอเป็นผู้หญิงเช่นไร? เธอสารภาพรักกับผู้ชายที่กำลังดูใจกันอยู่กับเพื่อนสนิทของตัวเอง

“คือ... คงเป็นเพราะเมาเลยพูดอะไรไปเรื่อยไปเปื่อยค่ะ พี่หมอไม่ต้องสนใจคำพูดของหนูก็ได้นะ”

“แต่แววตาเธอไม่ได้บ่งบอกแบบนั้นเลยนะสายใย”

หมอกรณ์พูดพร้อมกับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของสายใยผู้ให้สถานะเป็นเหมือนน้องสาว

“งั้นพี่หมอก็คงคิดไปเอง”

“พี่มั่นใจว่าไม่ได้คิดไปเอง”

สายใยเงียบ มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นราวกับคนทำตัวไม่ถูก ควรทำเช่นไรดีเมื่อโดนเขาจับโป๊ะได้ว่าเธอแอบรักเขา

“แล้วถ้าหนูชอบพี่หมอขึ้นมาจริง ๆ พี่จะว่าอย่างไรล่ะคะ?”

ก็ในเมื่อมันเลี่ยงไม่ได้แล้ว เขารู้ความจริงแล้ว สายใยก็ส่งสายตาปรือเปรยมองหน้าเขาไปเลยสิ อยากรู้เหมือนกันว่า ผู้ชายที่แสนคลั่งรักแพรดาวเพื่อนสนิทของเธอจะว่าอย่างไร

“เลิกคิดเถอะ”

คำตอบของเขาทั้งสั้นและห้วนจนคนตัวเล็กจุกไปทั้งใจ กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ

“เพราะไม่ว่าสายใยจะพยายามบอกรักพี่หรือทำดีกับพี่แค่ไหน คนที่พี่รักก็จะยังเป็นแพรดาวคนเดียว”

“ทำไมพี่หมอกรณ์ถึงรักแพรดาวมากขนาดนั้น บอกเหตุผลหนูมาได้ไหมคะ?”

สายใยเองตอนนี้เริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เธอเริ่มรู้สึกแย่...แย่ลงทุกที เขาตัดรอนความหวังเธอจนไม่เหลือชิ้นดี มันย่อยยับพังทลายไปหมด

แอบรักก็ว่าทรมานแล้ว แต่เขารู้ว่าเรารักแต่กลับปฏิเสธผลักไสแล้วบอกว่าไม่มีทางเป็นไปได้และให้เลิกคิด มันยิ่งเจ็บเสียกว่า

“คำว่า รัก มันต้องมีเหตุผลด้วยเหรอสายใย แล้วการที่เธอบอกว่ารักพี่ เธอมีเหตุผลแอบแฝงหรือเปล่าล่ะ?”

“ไม่มีค่ะ...หนูรักพี่หมอกรณ์ก็เพราะว่าหนูรัก”

“นั่นคงเป็นคำตอบเดียวกัน”

“ต่างกัน! แพรดาวไม่เคยรัก ไม่เคยสนใจพี่หมอเลย พี่หมอตามจีบเพื่อนหนูมาหลายปีก็น่าจะรู้ดี แล้วทำไมถึงไม่หันมามองคนที่รักพี่บ้าง?”

สายใยพูดเสียงสั่น ขยับตัวเข้าไปใกล้หมอกรณ์มากขึ้น มือทั้งสองข้างวางลงบนต้นขาของหมอกรณ์ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วสบตากับดวงตาคู่คม

“หนูไม่ดีตรงไหนพี่ถึงไม่รัก?”

หมอกิตติกรณ์มองหน้าคนที่ตนเองคิดเป็นเพียงแค่น้องสาวอย่างลำบากใจ ไหนจะเต้านมอวบที่ทะลักทะล้นออกมาจากชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวนั่นอีก ไม่รู้ว่าแม่คุณรู้ตัวหรือเปล่าว่ามันทั้งใหญ่และน่าดูดมากแค่ไหน

“ไม่ใช่ไม่ดี แต่พี่แค่ไม่รักเธอ”

เขาปฏิเสธออกมาตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม คนตัวเล็กหลับตาพริ้ม ปล่อยให้น้ำตาซึมอยู่ภายในดวงตากลมโต

“เหตุผลของคนไม่รัก ก็คือไม่รักสินะคะ”

“สายใย... นั่งดี ๆ”

เขาดุพร้อมกับมองหน้าเธอ เต้าหนองโพอวบอัดมันล้นทะลักออกมาจากชุดนอนบาง ๆ เห็นหมดไปจนถึงไส้ใน รวมถึงเม็ดยอดสวยน่าดูดดึงนั้นด้วย

“พี่หมอกรณ์ไม่เคยหันมามองคนที่รักพี่บ้างเลย...”

สายใยพูดพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของเธอเหมือนจะร้องไห้

“ไปนอนได้แล้วสายใย”

หมอกรณ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วจะเดินนำไปที่ห้องนอน แต่สายใยกลับคว้ากอดเอวเขาแน่นจากทางด้านหลัง

“พี่หมอ...อย่าใจร้ายกับหนูเลยนะ ให้โอกาสแพรดาวได้...ก็ให้โอกาสหนูด้วยได้ไหม? มองหนูเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ใช่น้องสาว มองกันในสถานะอื่นดูบ้างจะได้ไหมคะ?”

เธอซบหน้าเข้ากับแผ่นหลังนั้น หมอกรณ์ชะงักขาที่จะเดินไปทางห้องนอน ใบหน้าของเขาเรียบนิ่ง เต้านมอวบมันบดเบียดอยู่ที่แผ่นหลังกำยำผ่านเนื้อผ้าสาก แต่ก็คงไม่หนาพอเท่าบราเซียที่จะปกป้องยอดปทุมถันไม่ให้ชนเบียดกับแผ่นหลังได้

“สายใย เป็นผู้หญิงทำไมทำแบบนี้?”

เขาแกะมือของเธอออก แล้วหันไปมองหน้าเธอในทันที

“ทำไมคะ หนูทำแบบไหน?”

สายใยยังไม่เข้าใจตัวเอง เธอยังคงโฟกัสแต่เรื่องที่เขาบอกว่าไม่รัก ไม่ได้ดูสภาพตัวเองว่าตอนนี้เป็นยังไง ใบหน้าแดงเพราะฤทธิ์ไข้ ตัวร้อนฉ่า

“ทะลักขนาดนี้ เธอคิดจะยั่วพี่เหรอ?”

หมอกรณ์ถามตรง ๆ แล้วเหลือบสายตามองอย่างไม่คิดปกปิด

สายใยมองตามก็เห็นว่าหนองโพอวบใหญ่ทะลักออกมาครึ่งเต้าได้

“กรี๊ด! คนบ้า!” เธอยกมือขึ้นปิดป้องอกทั้งสองข้างของตน ไม่ได้จงใจจะยั่วอย่างที่เขาเข้าใจ เธอเพียงแค่ลืมใส่บราก็เท่านั้น เพราะปกติเธอก็ไม่ค่อยใส่อยู่แล้วตอนนอน

“ว่าพี่บ้าได้ไง เธอยั่วพี่เอง”

เขาเดินต้อนเธอ สายใยหลังชิดกำแพง จับข้อมือของเธอขึ้นมาแล้วบีบ

“อย่าพยายามยั่วพี่ด้วยวิธีบ้า ๆ แบบนี้สายใย”

“พี่หมอกรณ์...”

“เพราะพี่ไม่มีทางเอากับเธอ” เขาพูดเสียงมั่นใจพร้อมกับกดสายตามองน้องสาวที่ตัวเองต้อนจนมุมให้หลังเธอชิดกำแพง

“เพราะคนที่พี่รักมีอยู่เพียงคนเดียว...คือแพรดาว”

คนตัวเล็กกลืนน้ำลายลงคอ ไม่ว่าเธอจะพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน หรือแม้แต่เรือนร่างสวยอวบอัดที่มีแต่ผู้ชายจ้องถวิลหา มันกลับไม่เป็นผลสำหรับพี่หมอกรณ์เลย

เธอไม่ได้ตั้งใจจะยั่วอย่างที่เขาเข้าใจ

แต่ยังไม่ทันต้องยั่ว...ผลลัพธ์ก็ชัดเจน

ว่าต่อให้พยายามจะยั่วยวนอย่างไร ใจของพี่หมอกรณ์ก็จะมีแค่แพรดาวเพียงคนเดียวเท่านั้น

“อย่าพยายามยั่วพี่ด้วยวิธีโง่ ๆ เพราะมันไม่ได้ผลสายใย”

“พี่หมอ...”

“พี่ไม่เคยคิดอะไรกับเธอ!”

เขาพูดพร้อมกับสะบัดข้อมือของเธอลงจนคนตัวเล็กเซไปเล็กน้อย

“เข้าไปนอนในห้องได้แล้ว พี่มาที่นี่ก็เพราะแพรดาวขอร้องให้มาดูอาการเธอ”

“ไม่ใช่เพราะพี่หมอห่วงหนูใช่ไหมคะ...” เธอถามเสียงสั่น เขาไม่เคยสนใจเธอเลย

“พี่ไม่เคยห่วงเธอ พี่มาเพราะแพรดาวขอก็เท่านั้น”

นี่คือความจริงที่ตอกหน้าสายใยรอบที่ล้าน

ตอกหน้าว่าเขานั้นไม่เคยรักเธอเลย และผู้หญิงที่เขาจะเทิดทูนเชื่อฟังมีเพียงแค่แพรดาว...คนเดียวเท่านั้น