Chapter 6 คนไข้คนแรก

Chapter 6

คนไข้คนแรก

เช้าวันต่อมา

จิ๊บ จิ๊บ เสียงนกร้องประสานเสียงกันในยามเช้า

สายใยค่อย ๆ พยายามยันตัวลุกจากโซฟา รู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว มีผ้าห่มผืนบางคลุมตัวให้เธออยู่ที่โซฟา พร้อมกับกลิ่นข้าวต้มหอมหวนมาจากครัว

“ตื่นหรือยังสายใย เมาดูไม่ได้เลยนะเมื่อคืนน่ะ”

แพรดาวเดินมาหาสายใยที่โซฟาโซนห้องนั่งเล่น

“มาทานข้าวต้มได้แล้ว ฉันต้มเองกับมือ เผื่อจะแก้แฮงค์ได้บ้าง”

“อื้อ~ จำอะไรไม่ค่อยได้เลยอ่ะ” สายใยพูดพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นใช้มือขยี้ดวงตา

“ฉันเอาผ้าห่มมาคลุมให้เธอเองแหละ เมื่อวานพี่หมอกรณ์โทรตามบอกให้มาดูแลเธอเพราะเธอเมามาก พอเลิกงานพาร์ทไทม์ฉันก็รีบกลับห้องเลย”

“งั้นเหรอ เมื่อวานพี่หมอกรณ์มาส่งเหรอ”

สายใยว่าพร้อมเหลือบมองไปที่นาฬิกา

“ใกล้ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว”

“สภาพนี้ไปเรียนไม่ไหวหรอก หยุดสักวันเถอะ”

แพรดาวว่าอย่างนั้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนยังมีอาการมึน คงเป็นฤทธิ์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์เมื่อวาน

“แล้วแพรดาวจะไปเรียนยังไง ให้เรียกรถในแอพให้ไหม?”

“ไม่เป็นไร เห็นพี่หมอกรณ์ว่าเขาเข้าเรียนช่วงเช้าพอดีเลยจะวนมารับด้วย”

เมื่อได้ยินแบบนั้นสายใยก็รู้สึกจุกไปนิดหน่อย นี่ทั้งสองคนสนิทกันถึงขั้นแวะวนมารับกันแล้วอย่างนั้นหรือ เธอมองโทรศัพท์ หยิบขึ้นมาดูกลับพบเพียงความว่างเปล่าของแชท เขาไม่ได้แชทมาหาเธอ

“เดี๋ยวนี้คุยแชทกันส่วนตัวแล้วเนาะ ไม่ต้องผ่านฉันแล้ว..”

สายใยพูดยิ้ม ๆ แม้ภายในใจจะฝืนก็ตาม

“ก็ตอบบ้าง แต่ไม่ได้ตอบตลอดหรอก...แกก็รู้ว่าฉันยังไม่ค่อยสนใจเรื่องความรัก เรื่องการมีแฟนสักเท่าไหร่”

ภายในใจของแพรดาวยังคงเป็นเรื่องเรียนและการทำงานเพื่อต่อยอดอนาคตของตัวเอง แม้ว่าพี่หมอกรณ์จะเป็นผู้ชายที่น่าไขว่คว้าเอาไว้มากที่สุดก็ตาม เพราะเขาสามารถช่วยอัพเกรดฐานะของแพรดาวได้ แต่แพรดาวก็ไม่คิดทำ...เธอไม่ทรยศหัวใจตัวเอง

“งั้นเหรอ ดีใจด้วยนะ...ก็เหมือนได้คบกับพี่หมอแล้วนี่”

“อะไรกัน...ไม่ได้คบสักหน่อย เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย? อาการแปลก ๆ”

แพรดาวถามพร้อมกับเลื่อนยกมือขึ้น ใช้หลังมืออังเข้าที่หน้าผากของเพื่อน

“ตัวก็ไม่ร้อนนะสายใย”

“ไม่ได้เป็นอะไรจ้ะ ไปเรียนได้แล้วไป เดี๋ยวสายหรอก... เดี๋ยวฉันจะทานข้าวต้มสักหน่อย ปวดหัวมากเลย”

สายใยบอกกับเพื่อน แพรดาวพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเดินจากไป

สายใยแยกมานั่งที่โต๊ะอาหารพร้อมกับตักข้าวต้มมาทาน พยายามนึกว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้นจนในที่สุดก็นึกออก

“บ้าจริง! เราพูดอะไรแบบนั้นออกไปได้ยังไง!”

นึกออกแล้ว เมื่อวานเธอพูดไปว่าเธอรักพี่หมอกรณ์

เพราะเหตุนี้ใช่ไหมเขาจึงหายเงียบไป? เธอมองโทรศัพท์ก็ไม่พบว่าพี่หมอกรณ์ติดต่ออะไรมาอีกเลย เขาคงขยาดและไม่อยากเข้าใกล้เธออีก

พี่หมอกรณ์คงไม่อยากเจอเราอีกแล้วสินะ

คิดแล้วพลางเศร้าใจกับตัวเอง

ช่วงบ่ายของวัน

สายใจนอนแห้งแล้วเผลอหลับโรยรินไป เธอนั่งเฝ้ารอแชทของพี่หมอกรณ์ตั้งแต่เช้า ตามปกติเขาต้องทักมาพูดคุยกับเธอบ้างในเรื่องของแพรดาว แต่รอบนี้กลับไม่มีเลย คงเป็นเพราะเขารังเกียจเธอแน่ ๆ ที่บอกว่ารักออกไป

“สายใยบ้า! ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย!” คนตัวเล็กได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเผลอนอนหลับไป

สักพักโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น ติ๊งง สายใยหยิบมาดูอย่างมีความหวัง แต่พอเห็นว่าคนที่โทรมาหาคือเพื่อนที่สนิทกันแต่อยู่ต่างคณะเธอก็ชะงักไป

เบ็ค สายเรียกเข้าจากเพื่อนชายคนสนิทที่เรียนอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ปีหนึ่ง

“ฮัลโหล มีอะไรหรือเปล่าเบ็ค”

‘ตั้งใจจะไปหาสายใยที่คณะ เจอแต่แพรดาวเพื่อนสนิทเธอ บอกว่าเธอไม่สบายอยู่ที่คอนโด’

“ใช่ ไม่สบายนิดหน่อย เบ็คมีอะไรหรือเปล่า?”

‘ได้กินข้าวกินปลาหรือยัง?’

สายใยลุกขึ้นนั่งพร้อมกับยกมือกุมขมับ ข้าวต้มที่แพรดาวต้มไว้ให้เมื่อเช้าก็หมดแล้ว

“ยังเลย ปวดหัวมาก”

‘ไปทำอะไรมาปวดหัว กินเหล้าอีกแล้วใช่ป่ะ?’

น้ำเสียงของเบ็คไม่ค่อยดีนักเหมือนจะเค้นถาม

“ก็ดื่มนิดหน่อย”

‘ดื่มไม่เก่งแล้วทำไมต้องดื่ม บอกแล้วไงว่าถ้าฉันไม่อยู่ด้วยห้ามดื่มอ่ะสายใย’

“โอ้ยเบ็ค มันก็ต้องมีกันบ้างป่ะ? เข้ามหาลัยแล้วนะ”

‘ไม่รู้แหละ ต่อไปนี้ถ้าฉันไม่อยู่ด้วยเธอก็ต้องห้ามกินเหล้า’

“คิดว่าจะห้ามกันได้?” สายใยเลิกคิ้วคุยกับคนที่อยู่ในสายโทรศัพท์

‘ห้ามไม่ได้ก็จะห้าม’

“คนเอาแต่ใจ”

‘ไปหาได้ไหม เดี๋ยวจะซื้อก๋วยเตี๋ยวเข้าไปให้ ให้แวะซื้อยาที่ร้านด้วยไหม?’

“เบ็คว่างเหรอ”

‘อืม...วันนี้ไม่มีเรียนบ่าย’

“อยากกินก๋วยเตี๋ยวปลาอ่ะ คอแห้งมากเลย”

สายใยบ่นกับเพื่อนชายที่เรียนอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์

‘ได้ เดี๋ยวซื้อเข้าไปให้’

เบ็คตอบพร้อมกับวางสายไป

เพียงไม่นานก็มาถึงหน้าคอนโด สายใยลงไปรับให้เบ็คขึ้นมาบนห้องด้วยกัน ในมือถือถุงก๋วยเตี๋ยวอยู่สามถุง

“ซื้อมาเยอะเชียว”

“ก็ซื้อมากินกับเธอไงยัยบ๊อง แล้วก็เอามาฝากแพรดาวด้วย”

“ทำไมจ๊ะ? อยากมาเจอแพรดาวมากกว่าละมั้ง”

สายใยยิ้ม ผู้ชายเข้ามากี่คนต่างก็ต้องชอบแพรดาว ไม่แปลกใจเลยเพราะเพื่อนของเธอคนนี้ทั้งสวยและน่ารัก

“ถ้าอยากเจอแพรฉันอยู่คุยกับแพรที่คณะก็ได้ป่ะ ไม่เห็นต้องขับรถวนมาที่คอนโดเธอเลย”

เบ็คพูดพร้อมกับทำสีหน้าเข้ม

“เดี๋ยวเทให้” เบ็คบอกแล้วเดินไปหยิบชามในครัวแล้วจัดการเทก๋วยเตี๋ยวปลาเส้นหมี่ซึ่งเป็นเส้นโปรดที่สุดของสายใย

“ขอบคุณนะ รู้ใจจริง ๆ ไม่ต้องสั่งว่าเส้นอะไรก็ซื้อมาถูก”

“เป็นเพื่อนกันมากี่ปีแล้วล่ะครับ?” เบ็คพูดพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวของสายใยแผ่วเบา

ร่างสูงโปร่งของเบ็ค ใบหน้าหล่อเหลา เขาดูมีเสน่ห์ในสายตาของผู้หญิงหลายคน แต่คงไม่ใช่กับสายใยผู้ซึ่งไม่เคยคิดอะไรกับเขาเกินเพื่อนเลย

ทั้งคู่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวและชวนคุยเกี่ยวกับเรื่องที่มหาวิทยาลัย หลังจากคุยเสร็จสายใยตั้งใจจะเก็บจานชามไปล้าง

“คนป่วยไปนอนได้แล้วครับเดี๋ยวล้างเอง”

“ไม่เอาอ่า เกรงใจ แขกมาห้องจะให้ล้างจานได้ไง”

สายใยพยายามยื้อหยุดฉุดกระชากจาน แต่แล้วเขามัวแต่แย่งกันไปกันมาจานเลยหลุดมือหล่นลงไปกระแทกเข้ากับพื้นดังเพล้ง

“ว้ายย!”

เบ็ครีบดึงตัวสายใยเอาไว้แล้วดันตัวเธอเข้ากอด ใบหน้าสวยซุกกับแผงอกกำยำของเพื่อนชายคนสนิท เบ็คหรี่สายตามองคนใต้อ้อมแขนที่เขาประคองกอดเอาไว้

“นี่ไง ฉันบอกเธอแล้ว ซุ่มซ่ามจริง”

เขาบ่นในทันทีเมื่อสายใยซุ่มซ่ามจนเกือบล้มทับจานที่แตกทั้งที่กำลังป่วยอยู่

ติ๊ด แต่แล้วเสียงประตูห้องของคอนโดกลับดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ปรากฏตัว

“สายใย...ทำอะไรน่ะ” พี่หมอกรณ์ปรากฏอยู่ตรงหน้าของทั้งคู่พร้อมกับในมือที่ถือถุงก๋วยเตี๋ยวเอาไว้พร้อมกับถุงยา

เขามองสองคนนั้นที่ยืนกอดกันอยู่บริเวณหน้าโซฟา

“เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะพี่หมอ”

“ไม่มีอะไร? แต่ยืนกอดกันกลางห้อง” หมอกรณ์ทวนคำแล้วเดินเข้ามาใกล้ จ้องหน้าเบ็ค หนุ่มวิศวะตัวสูงที่อยู่ในชุดนักศึกษา

“นายเป็นใคร?”

“เป็นใครงั้นอ่อ? สายใยไม่เคยเล่าให้ฟังเหรอ?”

“แล้วทำไมสายใยต้องเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟัง”

เบ็คเลิกคิ้วถามไม่เข้าใจ

“เอ่อ เบ็ค นี่พี่หมอกรณ์นะ เป็นพี่ชายที่สนิทด้วย แล้วก็นี่เบ็คค่ะ...เพื่อนหนูเอง”

สายใยประหม่า ไม่ค่อยอยากคุยกับเขาสักเท่าไหร่

“อยู่ในห้องกันสองต่อสอง? คิดว่าเหมาะไหม?” พี่หมอกรณ์ถามสายใยด้วยน้ำเสียงไม่ดีนัก

“แล้วพี่มาเสือกอะไรล่ะครับ?” เบ็คถามด้วยความไม่พอใจ แต่คำว่าเสือกก็ทำให้หมอกรณ์โมโห เขาถลาตัวหมายจะคว้าตัวของเบ็คเข้ามาปล่อยหมัดหนัก ๆ แต่สายใยก็ห้ามไว้เสียก่อน

“เบ็ค...กลับไปก่อนนะ”

เธอว่าแกมขอร้องพร้อมทำตาปิ๊ง ๆ ใส่เพื่อน เบ็คไม่ได้อยากไปจากตรงนี้

“แล้วเธอจะอยู่กับไอ้พี่หมออะไรนี่สองต่อสองหรือไง?”

“มันไม่มีอะไรหรอกน่าเบ็ค ฉันกับพี่หมอกรณ์เราสนิทกันมาก เป็นพี่น้องกัน”

สายใยรีบดันหลังเพื่อนผลักให้ออกไปก่อน

“เห็นบอกกันมากี่รายแล้วพี่น้อง สุดท้ายก็พี่น้องท้องชนกันอ่ะดิ”

“เบ็ค!!!”

สายใยตะโกนเรียกชื่อเพื่อนเสียงดังด้วยความโกรธเมื่อเพื่อนพูดจาไม่ดี

“โอเค ไปก็ไป! งั้นไว้เจอกัน...แต่ห้ามอยู่กับมันสองต่อสองนานนะ”

เบ็ครู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์จึงทำให้แค่หรี่ตามองคนตัวใหญ่กว่า

“ไปได้แล้ว!”

ผลักหลังเพื่อนแล้วปิดประตูในทันที

เธอหันไปมองพี่หมอกรณ์ที่วางถุงก๋วยเตี๋ยวลงบนโต๊ะด้านหน้าพร้อมกับย่อตัวลงเก็บเศษจานที่หล่นแตก

“อย่าเดินเข้ามา เดี๋ยวจะเหยียบเศษจาน”

“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่หมอ หนูทำเองดีกว่า”

เพราะเธอเป็นคนทำตกแตก จะให้คนอื่นมารับผิดชอบได้อย่างไร

“บอกว่าอย่าเข้ามา”

ว่าพร้อมตวัดสายตาดุ เธอแทบไม่เคยเห็นพี่หมอคนนี้ทำแววตาดุเข้มอย่างนั้นใส่เธอเลย

“ว๊าย...” สายใยเดินเข้ามา แต่เธอกลับเหยียบน้ำก๋วยเตี๋ยวจนเกือบลื่นหัวกระแทก โชคดีที่หมอกรณ์รีบปรี่เข้ามาประคองตัวเธอเอาไว้

“บอกแล้วไงว่าอย่าเดินเพ่นพ่านไปมา”

เขาดุ สายใยกลืนน้ำลายลงคอ

“ข ขอโทษค่ะ แต่ว่า...พี่หมอกรณ์มาที่นี่ได้ยังไง มีคีย์การ์ดได้ยังไง?”

“แวะไปหาแพรดาวที่คณะมา แพรดาวบอกว่าเธอไม่สบาย วานให้ช่วยซื้อก๋วยเตี๋ยวเข้ามาให้เพราะกลัวว่าเธอจะไม่มีอะไรกิน แล้วก็ให้พี่ซื้อยาเข้ามาด้วย”

“อ๋อ...ขอบคุณนะคะ แพรดาวนี่น่ารักจริง ๆ เลย” เธอยิ้มให้กับพี่หมอกรณ์

“งั้นพี่หมอกลับเลยก็ได้นะคะ หนูเพิ่งกินข้าวกับเพื่อนไปยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่” เธอแช่ตู้เย็นเอาไว้

“ขอบคุณสำหรับยานะคะ เดี๋ยวหนูจะกินค่ะ”

“พี่ไม่ไป”

“เอ๋...”

“อย่าลืมสิพี่เรียนหมอ เป็นหมอก็ต้องดูแลคนไข้”

“แต่หนูไม่ใช่คนไข้ของพี่”

“ก็กำลังจะได้เป็นตอนนี้แหละ”

“เรียนหมอปีสามยังไม่จบหลักสูตร” เธอพยายามเถียงเพื่อให้เขากลับไป กลัวจะแพ้ใจตัวเองหากได้อยู่กับเขาใกล้ชิดสองต่อสอง

“แต่ดูแลคนป่วยขั้นพื้นฐานได้แล้ว...กับอีแค่ไข้หวัดธรรมดา”

“พี่หมอกรณ์...” สายใยเรียกชื่อเขาอย่างอ่อนใจ

“พี่จะไม่กลับจนกว่าจะส่งเธอเข้านอนเสร็จ”