Chapter 5 หนูรักพี่หมอกรณ์ค่ะ

Chapter 5

หนูรักพี่หมอกรณ์ค่ะ

ที่ร้านเช่าชุดแห่งหนึ่ง

สายใยและแพรดาวช่วยกันเลือกชุดที่สวยพอจะเข้าไปร่วมงานได้ แต่ก็ต้องไม่อลังการดาวล้านดวงจนเกินหน้าเกินตารุ่นพี่ปีสี่

“ชุดนี้สวยหรือเปล่าสายใย?” แพรดาวหมุนตัวรอบ ๆ ให้เพื่อนดู เธออยู่ในชุดราตรีสีชมพูสายเดี่ยวดูน่ารัก กระโปรงยาวกรอมเท้า

“สวยมากเลยค่ะคุณลูกค้า ถ้าเพิ่มรองเท้าส้นสูงกับสร้อยเส้นเล็ก ๆ จะดูน่ารักมากเลยนะคะ”

พนักงานกล่าวยิ้ม ๆ สายใยมองเพื่อนแล้วตะลึงไปเล็กน้อย

“สวยมากเลยแพรดาว อย่างกับเจ้าหญิงดิสนีย์”

อดชมเพื่อนไม่ได้เพราะแพรดาวนั้นทั้งน่ารักและสวยมากจริง ๆ

“เธอก็ชมเกินไปสายใย เธอเองก็สวยมากนะชุดนี้”

แพรดาวมองสายใยที่อยู่ในชุดราตรีเกาะอกสีฟ้ากระโปรงยาวลากพื้น

“ชุดสีฟ้าก็เข้ากับคุณมากเลยค่ะ ใส่รองเท้าและสวมเครื่องประดับอีกนิดหน่อย เดินคู่กันน่ารักมากเลยค่ะ”

พนักงานในร้านเช่าชุดต่างเชียร์

ส่วนหมอกรณ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา เขานั่งรอด้านข้าง

“สวยเหมาะกับชุดทั้งสองคนเลย”

สายใยและแพรดาวยิ้มเขิน ๆ

“เอาเป็นชุดนี้เลยไหมคะ?” พี่ที่ดูแลเสื้อผ้าถามทั้งสองคน ทั้งสายใยและแพรดาวพยักหน้าแผ่ว ๆ

“ให้พี่รวมบิลเลยไหม?” พี่คนสวยอีกคนที่ดูท่าจะเป็นเจ้าของร้านเอ่ยถามขึ้น

“เอ่อ แยกค่ะ เดี๋ยวชุดสีฟ้าหนูจ่ายเอง...” สายใยยิ้มน้อย ๆ ให้กับพนักงาน

“รวมบิลไปเลยครับ เดี๋ยวผมจ่ายเอง” หมอกรณ์ยิ้ม สายใยดูแลเขามาเยอะแล้ว รวมทั้งยังช่วยเรื่องของแพรดาวอยู่มาก จะจ่ายให้น้องสักหน่อยคงไม่เป็นไร

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่หมอ...หนู หนูจ่ายเองดีกว่า หนูเกรงใจ”

สายใยรีบหันไปโบกมือปฏิเสธ

“ถ้าสายใยจ่ายเอง หนูก็จะจ่ายเองค่ะ...หนูไม่อยากรบกวนพี่หมอกรณ์”

แพรดาวละอายแก่ใจที่จะต้องให้ผู้ชายมาเปย์ เธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น

พี่หมอกรณ์รีบรวบรัดพูด

“พี่เป็นคนพามาพี่จะจ่ายให้ เคลียร์บิลมาเลยครับแล้วเอามาให้ผม”

หมอกรณ์หันไปบอกกับคนดูแลชุด คนดูแลชุดและพนักงานในร้านรีบพยักหน้าและรีบไปเคลียร์บิลมาให้กับผู้ชายเพียงคนเดียวที่พาหญิงสาวสองคนมาลองชุด

ระหว่างทางขากลับ

หมอกรณ์ได้พาทั้งคู่แวะห้างเพื่อซื้อเครื่องประดับที่เข้ากับตัวเอง

“เอาสร้อยเส้นนั้นครับ”

เขาชี้ไปที่ด้านหลัง ทั้งคู่อยู่กันในช็อปของแบรนด์ดังแบรนด์หนึ่ง สายใยเองก็ได้แต่ยิ้ม ๆ ให้เพื่อน บ้านเธอก็พอมีฐานะอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเอามาละลายเล่นซื้อของแบรนด์เนมพวกนี้ได้

“ค่ะคุณผู้ชาย”

“ชอบไหมแพรดาว?”

“พี่หมอกรณ์...นี่มันมากเกินไป”

“ไม่หรอก...” หมอกรณ์รับสร้อยเส้นนั้นมาถือไว้ในมือ

“หันหลังสิพี่จะสวมให้”

แพรดาวทำตัวไม่ถูกหันไปมองหน้าสายใย สายใยพยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณให้เพื่อนทำตามที่พี่หมอพูด

เธอยอมหันหลังให้กับเขา สร้อยเพชรจี้เล็ก ๆ ถูกสวมใส่ที่ลำคอสวยระหงของแพรดาว

“สวยมากเลยเลยนะแพร เข้าสุด ๆ” สายใยชม

“จริงเหรอ...” แพรดาวมองตัวเองในกระจกด้านหน้า มันสวยเข้ากับเธอจริง ๆ

“เอาเส้นนี้ครับ” ไม่ทันที่แพรดาวจะตอบรับหรือปฏิเสธ หมอกรณ์ก็หันไปจ่ายเงินให้กับพนักงานเป็นที่เรียบร้อย

ส่วนสายใยทำได้เพียงยืนตัวเล็กตัวอยู่ในช็อปแบรนด์เนมแห่งนี้

“พี่หมอไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลย แบบนี้หนูก็เกรงใจสิคะ”

แพรดาวหันไปบอกหมอกรณ์ด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

“พี่อยากซื้อให้แพร”

เขาตอบแล้วยกมือขึ้นลูบหัวแพรดาวเบา ๆ แพรดาวยิ้มอ่อน แม้จะยังไม่ได้ปักใจรักผู้ชายคนนี้ แต่เขาก็ดีกับเธอมากจริง ๆ

สายใยยืนตัวลีบอยู่อีกด้านหนึ่งเหมือนเป็นส่วนเกินของเรื่องนี้อย่างไรก็ไม่รู้

“สายใยอยากได้ด้วยไหม?” หมอกรณ์นึกขึ้นได้ว่าสายใยเองก็มาด้วยจึงหันไปถาม

“ไม่ค่ะ...หนูไม่ได้อยากได้สร้อย หนูพอจะมีอยู่บ้างแล้ว”

เธอปฏิเสธ เป็นแค่ตัวแถมของเพื่อน สายใยไม่ต้องการ อยากออกไปจากสถานะนี้ให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้จัง

แพรดาวให้หมอกรณ์แวะส่งที่ร้านน้ำปั่นแห่งหนึ่งเพราะเธอจะไปทำงานพาร์ทไทม์ต่อ ดังนั้นหมอกรณ์จึงต้องไปส่งสายใยที่ห้องสองต่อสอง สายใยได้ขยับมานั่งเบาะด้านหน้าแล้ว

ทั้งที่ปกติมันเป็นตำแหน่งประจำของเธอ แต่เมื่อวันใดวันนึงที่แพรดาวขึ้นมา เธอก็ต้องตกไปนั่งด้านหลังแทน... ช่างน่าเศร้าที่เป็นแค่เสมือนตัวสำรองของเพื่อนสนิท

“โชคดีจังที่มีงานบายเนียร์เข้ามา พี่เลยได้มีโอกาสซื้อของให้แพร”

ในขณะที่กำลังจะขับรถไปส่งแพรดาวหมอกรณ์ก็ยิ้มอ่อน ตามปกติแพรดาวไม่รับของจากเขาง่ายหรอก

“นั่นสินะคะ...แพรเองก็ไม่ได้ปิดใจเท่าแต่ก่อนแล้วด้วย”

สายใยยิ้มพลางฝืนตอบทั้งที่รู้สึกว่าน้ำลายในคอมันเหนียวหนืดเสียเหลือเกิน

“แค่แพรเปิดใจให้พี่อีกนิดเดียว พี่ก็ดีใจแล้ว”

“พี่นี่รักแพรดาวมานานมากจริง ๆ นะคะ”

“อืม...พี่เป็นผู้ชายรักเดียวใจเดียวนะ ถ้ารักใครแล้วไม่ตัดใจง่ายหรอก”

หันไปยิ้มให้กับสายใยที่นั่งอยู่ด้านข้าง สายใยเองก็ยิ้มตอบแต่ภายในใจช่างขมขื่น

“ขอบคุณสายใยมากนะที่ช่วยพี่ให้ได้ใกล้ชิดกับแพรดาว”

“ไม่เป็นไรค่ะ แพรดาวคือเพื่อนสนิทของหนู และพี่หมอกรณ์ก็เป็นพี่ชายที่หนูสนิทด้วยมากที่สุด”

สนิทกันมาตั้งแต่ยังเล็ก ไปมาหาสู่กันจนบ้านสองฝ่ายคิดว่าคบหากัน แม้แต่สายใจน้องสาวแท้ ๆ ของสายใยก็ยังเข้าใจผิดคิดว่าเธอคบกับพี่หมอกรณ์

“สายใยดีกับพี่มากจริง ๆ พี่ไม่รู้จะตอบแทนยังไงเลย”

สายใยนั่งคิดกับตัวเองในใจ

ตอบแทนด้วยการรักรับหนูตอบ พี่จะทำไหมล่ะคะ

แต่ก็ทำเพียงแค่คิดในใจไม่พูดออกไปหรอก

“ไปทานอาหารที่ร้านด้านหน้ากันหน่อยไหมพี่เลี้ยงเอง”

เขามองไปด้านหน้า มีทั้งร้านอาหารและห้างหรูติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา

“เกรงใจพี่หมอค่ะ ไม่เป็นไรหรอก”

“พี่สิต้องเกรงใจสายใย ช่วยพี่ขนาดนี้ ให้พี่เลี้ยงนะครับ พี่จะได้ไม่รู้สึกว่าติดค้างหรือใช้งานสายใยฟรี”

สายใยอึกอักเล็กน้อยแต่แล้วก็พยักหน้าแผ่วเบา ได้ใช้เวลาร่วมกับเขาอีกสักนิดก็ยังดี...ก่อนที่ผู้ชายคนนี้จะคบหากับเพื่อนสนิทของเธอ

ร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยา

สายใยนั่งทานสเต็กอยู่ริมน้ำกับพี่หมอกรณ์ คนที่เธอแอบรักมาเนิ่นนาน

และในวันนี้พิเศษกว่าวันไหน ทั้งคู่สั่งไวน์มาดื่มร่วมด้วย

สายใยค่อย ๆ จิบเบา ๆ

“ไม่เห็นรู้ว่าสายใยดื่มแอลกอฮอล์ได้”

“ได้นิดหน่อยค่ะ พ่อสอนอยู่เรื่องนี้...ลูกสาวท่านสส. ก็ต้องเข้าสังคมสิคะ”

สายใยตอบยิ้ม ๆ พร้อมวางแก้วไวน์ลง

“ว่าไปสายใยนี่ก็สวยเหมือนกันนะ”

หมอกรณ์ยกมือเท้าคางแล้วพิจารณาใบหน้าของน้องสาวที่เขาสนิทด้วยที่สุด

“ไม่หรอกค่ะ....จะไปสวยเท่าแพรดาวได้ไง คนนั้นเขาตัวท็อป”

สายใยส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่นะ พี่ว่าสายใยก็สวยไม่แพ้แพรดาว เข้าเรียนมหาวิทยาลัยไกลหูไกลตาพ่อแม่มีคนมาจีบบ้างหรือเปล่า?”

หมอกิตติกรณ์เอ่ยถามแล้วหรี่ตามอง น้องสาวตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมา

“ไม่มีหรอกค่ะ ใครจะมาจีบหนูล่ะ...”

ที่จริงต้องบอกว่ายังไม่เปิดโอกาสให้ใครได้เข้ามาจีบมากกว่า สายใยปิดโอกาสผู้ชายทุกคน

นั่งดื่มกันไปได้สักพัก เพราะติดลมจนเกินเบอร์สายใยเริ่มดื่มไวน์เข้าไปหลายแก้วจนเธอเริ่มมึนเมาขึ้นมาจริงๆ

“อึกกก...”

หมอกรณ์พยายามประคองพาสายใยออกจากร้าน

“ไหนบอกดื่มได้ ทำไมร่วงซะแล้วล่ะ?”

“อึกกก...ก็ดื่มได้ แต่ได้ไม่เยอะนี่คะ”

คนตัวเล็กพูดพึมพำทั้งที่ยังยืนเซไปเซมา

“แบบนี้เขาเรียกดื่มไม่ได้ครับ”

พี่หมอกรณ์ว่าแล้วพยายามประคองสายใยยืนขึ้นเดินให้ตรงทาง

คอนโดของสายใย

เพราะความเมาของเธอทำให้หมอกรณ์ต้องประคองสายใยมาส่งจนถึงหน้าห้อง คีย์การ์ดก็ต้องล้วงออกมาจากกระเป๋าผ้าของสายใย

ติ๊ดด เขาเปิดประตูห้องเข้ามาพร้อมกับประคองสายใยพาไปที่โซฟา

“สายใย ตั้งสติได้แล้วถึงห้องแล้ว เดี๋ยวพี่ต้องกลับแล้วนะ...อยู่กันสองต่อสองมันดูไม่ดี”

หมอกรณ์กล่าวพลางมองสายใยที่นอนกึ่งนั่งอยู่บนโซฟาอย่างหมดสภาพ ก็ใช่ว่าอยากจะปล่อยน้องให้เมาอยู่ตรงนี้ แต่มันไม่เหมาะสมเพราะอย่างไรสายใยก็เป็นผู้หญิง

เขาตั้งท่าจะเดินหันหลังกลับไปพร้อมกับวางกระเป๋าผ้าไว้บนโซฟา แต่แล้วสายใยก็เดินเข้ามากอดเอวพี่หมอกรณ์เอาไว้พร้อมกับใบหน้าสวยที่ซบลงกับแผ่นหลังกำยำนั้น

“อย่าพึ่งไปสิพี่หมอ...อยู่กับหนูก่อน”

“สายใย ไม่กอดเอวพี่แบบนี้ มันดูไม่ดี...โตเป็นสาวแล้วไม่ใช่เด็ก ๆ”

หมอกรณ์พยายามแกะมือปลาหมึกของน้องสาวคนสนิท แต่มีหรือสายใยจะยอม เพราะตอนนี้เธอขาดสติแล้ว

“ทำไมพี่หมอกรณ์ไม่หันมามองหนูบ้าง?”

“จะให้หันยังไง เธอกอดเอวพี่ไว้จากด้านหลัง”

หมอกรณ์พยายามแกะมือปลาหมึกของสายใย

“หนูรักพี่หมอกรณ์ค่ะ”

“!?”