Chapter 4 เจ็บแต่ยังทน

Chapter 4

เจ็บแต่ยังทน

ที่คอนโดของสายใย

ในขณะที่กำลังนั่งทำการบ้านที่ได้รับจากอาจารย์พร้อมกับเคลียร์งานกลุ่มต่าง ๆ ที่มี สายใยอยู่คนเดียวภายในคอนโด วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่แพรดาวออกไปทำงานพาร์ทไทม์

ติ๊ง เสียงแชทโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น

[พี่หมอ : ติดต่อแพรดาวได้หรือเปล่า ทำไมพี่ทักไปแพรถึงไม่ตอบ]

สายใยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พร้อมกับลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ไม่มีเลยสักครั้งที่พี่หมอกรณ์จะติดต่อมาคุยกับเธอในเรื่องที่เกี่ยวกับตัวของสายใยเอง มันมีแต่เรื่องของแพรดาวทั้งนั้น

[สายใย : คงไม่ว่างตอบละมั้งคะ แพรดาวไปทำงานพาร์ทไทม์]

[พี่หมอ : แต่นี่เป็นเวลาพักนี่]

[สายใย : อาจจะทำอย่างอื่นอยู่ก็ได้ค่ะ]

[พี่หมอ : พอจะรู้หรือเปล่าว่าแพรดาวทำงานพาร์ทไทม์อยู่ที่ไหน?]

[สายใย : ร้านชานมไข่มุก ใกล้ ๆ มหาลัยค่ะ]

[พี่หมอ : งั้นไปกับพี่ที เดี๋ยวพี่จะไปรับที่คอนโด]

สายใยตกใจที่จู่ ๆ พี่หมอกรณ์ก็หุนหันพลันแล่นจะมาหาเธอที่คอนโดเพื่อจะรับไปหาแพรดาวตอนนี้เนี่ยนะ?

เธอมองงานที่ตัวเองทำค้างอยู่ แต่ก็ไม่ปฏิเสธพี่หมอ...วางงานทั้งหมดลง วางปากกาวางกระดาษในทันที

“จะบ้าหรือเปล่าเนี่ยฉัน...ทำไมต้องทำเพื่อพี่หมอขนาดนี้ด้วย ทำขนาดนี้อยากให้เขาสมหวังกันรึไง”

สายใยบ่นตัวเอง ทั้งที่ก็รักพี่หมอมากแท้ ๆ แต่กลับช่วยเขาให้จีบเพื่อนสนิทของตัวเอง โคตรจะปากไม่ตรงกับใจเลย สายใย วารินรัก

ที่ร้านชานมใกล้กับมหาวิทยาลัย

“โกโก้หวานน้อยใส่ฟรุตสลัด”

ชายร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะสั่งเครื่องดื่มพร้อมจ้องผู้หญิงตรงหน้า

“ได้ค่ะ” แพรดาวรับออเดอร์ เธอหันไปจัดการทำน้ำชงเพื่อจะส่งให้กับรุ่นพี่วิศวะที่มาซื้อในวันนี้

“น้องเรียนอยู่อักษรใช่ไหม? พี่เคยเห็นหน้า”

“ใช่ค่ะ” แพรดาวยิ้มให้น้อย ๆ หลายครั้งหลายคราวที่มีผู้ชายมาจีบเธอเพราะเธอทำงานพาร์ทไทม์อยู่หลายแห่ง

“ชื่ออะไรครับ? พี่ชื่อจอม”

ชายตรงหน้ายิ้มให้อย่างเป็นมิตร แพรดาวเองก็ยิ้มอ่อนแต่แล้วพลันก็มีเสียงเข้มแทรกขึ้น

“น้องเขาทำงานอยู่ ไม่เห็นรึไง?”

ร่างสูงของหมอกิตติกรณ์ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวกับกางเกงสแลคสีดำเดินมาทางนี้โดยมีสายใยวิ่งตามมาแผ่ว ๆ

“อะไร...มีแฟนแล้วเหรอ?” ผู้ชายวิศวะคนนั้นหันมามองแพรดาวก่อนจะส่ายหน้าไปมาแล้วเดินจากไปพร้อมแก้วโกโก้ในมือ

แพรดาวทำได้เพียงยิ้มแหย

หมอกรณ์เดินมาตรงหน้าแล้วสั่งเครื่องดื่ม

“เอาชานมกับกาแฟหนึ่งแก้ว”

“ได้ค่ะ” แพรดาวยังคงลงมือทำเพราะนี่ยังอยู่ในชั่วโมงการทำงาน เธอไม่คิดคุยเล่นเพราะตอนนี้ทำงานอยู่

สายใยเดินตามมาจนทัน เธอยืนนิ่ง ๆ อยู่ทางด้านหลัง

“ไม่ชอบทำไมไม่ปฏิเสธมันไป?”

“หนูทำงานอยู่ค่ะ” แพรดาวตอบนิ่ง ๆ ไม่สบตา แต่หมอกรณ์กลับยื่นมือแล้วจับข้อมือของแพรดาวที่กำลังถือแก้วพลาสติกเอาไว้

“ปล่อยนะคะพี่หมอ อย่าทำรุ่มร่ามในร้านแบบนี้ หนูทำงานอยู่และที่นี่มีกล้องวงจรปิด หนูไม่อยากมีปัญหากับเจ้าของร้าน”

“พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำแล้วพาร์ทไทม์ พี่ให้เงินแพรก็ได้”

“หนูไม่ได้อยากได้เงินของพี่”

“แล้วที่เราคุยกันช่วงนี้? แพรไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่เลยเหรอ?”

“หนูยังไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่หมอกรณ์ค่ะ”

แพรดาวตอบเลี่ยง ๆ ก่อนที่จะพยายามดึงมือของตัวเองกลับมาแล้วจัดการชงชานมกาแฟพร้อมกับส่งให้เขา

“พี่หมอจะจ่ายเงินสดหรือสแกนจ่ายดีคะ”

เมื่อเห็นหญิงสาวกลับมาปิดใจอย่างที่เคยเป็นมาโดยตลอดหมอกรณ์จึงเม้มปากแน่น

“สแกน” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจ่ายเงินแล้วรับแก้วชานมกาแฟมา

“กลับ! สายใย” เขาหันไปสั่งสายใยที่ยืนอยู่ด้านหลัง

แพรดาวมองเพื่อนรักที่เดินตามหลังหมอกรณ์ไปช้าๆ

เมื่อขึ้นมาบนรถสายใยก็มองหน้าของพี่หมอกรณ์

“เป็นอะไรไปคะทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วย”

“หลัง ๆ มานี้พี่กับแพรดาวก็เหมือนจะคุยกันดี ดูเหมือนเราจะเข้ากันได้...”

คำว่าเข้ากันได้ทำให้สายใยรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจ

“เอ่อ ค่ะ งั้นก็ดีสิ”

เธอกลืนน้ำลายลงคอพยายามตอบเขาออกไปอย่างยากเย็น

“แต่แพรดาวก็มาเปลี่ยนไปอีก ทำเย็นชาเหมือนไม่สนใจพี่”

“แพรดาวก็เป็นแบบนั้นมาตั้งนานแล้วนี่ค่ะ”

“ไม่ใช่สิ...ตอนไปกินชาบูที่ห้องของสายใย หลังจากนั้นเราคุยกัน ความสัมพันธ์เราก็เหมือนจะดีขึ้น...”

หมอกรณ์พูดพลางกำพวงมาลัยเอาไว้แน่น เขาเอนตัวพิงเข้ากับเบาะแล้วเงยหน้าขึ้น ยกมือขึ้นมากุมขมับตัวเอง

“ทั้งที่เกือบจะจูบ....ช่างมันเถอะ...” เขาเกือบจะหลุดพูดเหตุการณ์ในวันนั้นแต่แล้วก็สะบัดหัวส่ายหน้าไม่พูดถึงมันอีก เขาเองไม่ได้อยากล่วงเกินแพรดาว รักเธอด้วยใจบริสุทธิ์จริง

จูบ... แค่พูดเบา ๆ สายใยก็เจ็บ

“ให้เวลาแพรดาวหน่อยเถอะค่ะ”

“พี่แม่ง...โคตรรักแพรเลย”

สายใยนั่งเงียบ แล้วเธอล่ะ? ช่วยเขาขนาดนี้ ใกล้ชิดกันขนาดนี้ เขาไม่เคยคิดจะหันมามองเธอเลยหรือ? มองแต่แพรดาวเพื่อนรักของเธอเท่านั้นเอง สายใยไม่เคยอยู่ในสายตาของพี่หมอกรณ์คนนี้เลย

ช่วงค่ำ

หลังจากสายใยทำการบ้านเสร็จ เธอก็มานั่งที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับเปิดทีวีดูซีรี่ส์ หมอกรณ์มาส่งเธอได้สักระยะแล้ว แล้วเขาก็ขับรถออกไป

ติ๊ด เสียงคีย์การ์ดของห้องดังขึ้น สายใยหันไปมองพบว่าเป็นแพรดาวที่เดินเข้ามา

“ทำงานเสร็จแล้วเหรอแพร เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?”

แพรดาวปิดประตูแล้วเดินเข้ามาใกล้สายใยก่อนที่จะทิ้งตัวนั่งลงโซฟาด้านข้าง

“พี่หมอกรณ์บังคับให้เธอพาไปที่ทำงานฉันใช่ไหม”

“ขอโทษทีนะที่ไปรบกวนตอนทำงานน่ะ ก็พี่หมอกรณ์เขามารบเร้า เห็นว่าเธอไม่ตอบแชทมาสักระยะแล้ว”

“อืม ฉันห่างจากพี่หมอกรณ์เอง”

“ทำไมล่ะ พี่หมอไม่ดีตรงไหน?”

“ก็ใช่จะไม่ดี...แต่แค่รู้สึกว่ายังไม่คลิ๊กกัน”

แพรดาวตอบนิ่ง ๆ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ถามว่าเขาดีไหมก็ดีแหละ แต่ยังไม่ได้รู้สึกว่ารักจนอยากจะคบด้วย

“ทำไมล่ะ ไม่ชอบเหรอผู้ชายที่ดูสุภาพใจดีแบบนี้?”

สายใยออกจะชอบมากด้วยซ้ำ

“อืม...ฉันไม่ได้คิดเรื่องแฟนหรือเรื่องความรักเป็นพิเศษ เธอก็รู้นิสัยฉันดีนะสายใย...ชีวิตฉันต้องโฟกัสแค่การทำงานและการเรียน ฐานะฉันไม่ได้ดีอะไร”

แพรดาวพูดพร้อมกับถอนหายใจเบา ๆ

“ฉันเข้าใจเธอนะ...” สายใยยกมือขึ้นบีบไหล่แพรดาวเบา ๆ แม้คนที่เธอรักจะไม่ได้รักเธอ แต่ยังรักแพรดาวที่เป็นเพื่อนรักของสายใย แบบนี้ก็ยังดี...มั้ง

“ถามจริงนะสายใย”

“ถามอะไรเหรอ?”

“ช่วยพี่หมอกรณ์ขนาดนี้ ไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาจริง ๆ เหรอ?”

แพรดาวถามน้ำเสียงจริงจัง

“บ้าจะไปคิดได้ยังไง...เห็นหน้ากันมาตั้งแต่ยังเด็ก ฉันมองพี่หมอเป็นพี่ชาย”

สายใยโกหก เธอจะพูดได้อย่างไรว่าแอบรักพี่หมอกรณ์ ผู้ชายคนนี้ไม่เคยรักเธอเลย คนที่เขารักทั้งใจมีเพียงแค่แพรดาวเท่านั้น

“เซ้นส์ฉันผิดอย่างนั้นเหรอ...” แพรดาวพึมพำ

“คิดมากเกินไปแล้ว ไม่ต้องคิดถึงฉันหรอกนะ อยากคบกับพี่หมอกรณ์ก็คบเลย...พี่หมอเป็นคนดีนะ”

พูดไปทั้งที่ใจตัวเองก็เจ็บเอง คิดไม่ออกว่าถ้าสองคนนี้คบกันขึ้นมาจริง ๆ สายใยจะเป็นเช่นไร

เช้าวันต่อมา

แพรดาวและสายใยมาเรียนที่คณะ

“เดี๋ยวจะมีงานบายเนียร์เลี้ยงส่งรุ่นพี่ปีสี่ เป็นงานที่มีธีมชุดราตรีนะจ๊ะ”

รุ่นพี่สาวประเภทสองเดินมาบอกกับรุ่นน้องปีหนึ่ง

เมื่อรุ่นพี่เดินจากไป แพรดาวกับสายใยหันมามองหน้ากัน

“นี่ต้องเช่าชุดใช่ไหม?” สายใยเอ่ยขึ้น

“คงงั้นแหละ ฉันไม่ไปได้ไหม...เปลืองเงิน”

“ไม่ได้หรอก ต้องกลมกลืนกับสังคม มันเป็นธรรมเนียมนี่”

สายใยพูดกระซิบแผ่วเบากันอยู่สองคนตรงโต๊ะมุมหน้าต่าง

“ฉันต้องเสียเงินอีกแล้ว...เพิ่งจะได้เงินจากงานพาร์ทไทม์มาแท้ ๆ”

“เดี๋ยวไปเช่าด้วยกันแหละ” สายใยรวบรัดตอบ

สักพักไม่นานอาจารย์ก็เข้ามาสอนภายในห้อง สายใยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์หาหมอกรณ์

[สายใย : พี่หมอ เดี๋ยวจะมีงานบายเนียร์ของรุ่นพี่ ต้องเช่าชุดราตรีค่ะ...แพรดาวเองก็ต้องเช่าด้วย]

[พี่หมอ : เดี๋ยวเย็นนี้พี่ไปรับ]

ช่วงเย็น

เป็นอีกครั้งที่หมอกรณ์ขับรถยุโรปคันหรูมารับ

“เรียนหมอปีสามน่าจะยุ่งมากนี่คะ ทำไมมีเวลามาหาพวกเราตลอดเลย”

ในขณะที่นั่งอยู่บนรถแพรดาวก็เอ่ยถาม แพรดาวนั่งเบาะหน้า ส่วนสายใยเสียสละตัวเองมานั่งที่เบาะหลัง... ทั้งที่ตำแหน่งนั้นมันควรจะเป็นเธอแท้ ๆ

“ถ้าเพื่อแพร พี่ก็หาเวลามาได้ตลอดครับ”

พี่หมอตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง ใจของสายใยนั้นสั่นไปหมด ต้องนั่งอยู่เบาะหลังดูคนที่เธอรักทั้งคู่นั่งคุยกันฉอเลาะด้านหน้า

“เราไปรบกวนพี่หมอกรณ์ทำไมสายใย เราไปเช่าชุดกันเองก็ได้” แพรดาวหันหลังมาถามสายใย

“ก็เราสองคนไม่มีรถนี่ พี่หมอกรณ์เองว่างพอดี...น่าจะทำให้เราสะดวกขึ้นนะ”

สายใยยิ้มแหยแล้วตอบออกไป

“เดี๋ยวพี่พาไป ค่าชุดทั้งหมดพี่จะออกให้เอง”

“ไม่ต้องค่ะ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องจ่ายอะไรให้หนูทั้งนั้น เกรงใจ”

แพรดาวตอบเสียงแผ่ว หมอกรณ์ที่นั่งอยู่เบาะคนขับและจับพวงมาลัยหันมายิ้ม

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก พี่บอกแล้วว่าอะไรที่เกี่ยวกับแพรดาวพี่จ่ายได้ทั้งนั้น”

สายใยที่นั่งอยู่เบาะด้านหลังก็สะอึก

พลางคิดกับตัวเองในใจว่า

ทำไมฉันต้องมานั่งดูคนที่ตัวเองรักจีบเพื่อนสนิทตัวเองเนี่ย บ้าไปแล้ว!