Chapter 3 สองต่อสอง

Chapter 3

สองต่อสอง

ช่วงค่ำของวันที่คอนโดของสายใย

สามคนนั่งกันอยู่ที่กลางพื้นห้องในส่วนห้องนั่งเล่นของคอนโด โดยดันโซฟาออก ด้านหน้าเป็นทีวีและกำลังเปิดซีรี่ส์ทิ้งเอาไว้

มีเตาแม่เหล็กไฟฟ้าพร้อมกับหม้อชาบูตั้งไว้ด้านหน้า สายใยหาโอกาสให้กับสองคนได้ใกล้ชิดกัน

“อุ๊ย...เดี๋ยวขอไปคุยโทรศัพท์ด้านนอกแป๊บนะ แพรดาวคุยเล่นกับพี่หมอไปก่อนนะ”

สายใยยันตัวลุกขึ้นพร้อมกับหยิบโทรศัพท์แล้วหันไปยิ้มแหยให้เพื่อน เธอเดินออกไปทั้งที่ใจเจ็บจี๊ด เปิดโอกาสให้คนทั้งคู่ได้อยู่ใกล้ชิดกันแล้ว เธอทำหน้าที่เพื่อนและน้องสาวที่ดีแล้วใช่ไหมตอนนี้?

“เอ่อ อร่อยไหมคะพี่หมอ”

“อร่อยครับ”

“สายใยเพิ่งบอกเมื่อตอนเย็นค่ะว่าจะชวนพี่หมอมากินชาบูด้วยที่ห้อง”

“ใช่ครับ แล้วแพรดาวเรียนเป็นยังไงบ้าง?”

“ก็ดีนะคะที่มหาวิทยาลัยนี้ แต่ติดที่เป็นมหาวิทยาลัยเอกชนค่าเทอมแพงมาก โชคดีที่ได้ทุน”

“แพร...พี่เคยบอกแล้วไงว่าเรื่องค่าเทอม ค่าเรียน ค่ากินอยู่พี่ช่วยแพรได้”

ดวงตาคู่อบอุ่นของคุณหมอกิตติกรณ์เหลือบสบตาคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง แพรดาวเอียงหลบสายตา เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทจะเอาร่างกายเข้าแลกหรือยอมรับรักใครเพียงเพราะอยากสบาย

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีความสามารถพอที่จะสอบชิงทุนได้ แล้วก็โชคดีที่ท่านสส. พ่อของสายใยเขาเอ็นดูให้มาอยู่คอนโดเดียวกับสายใยได้”

ทั้งที่โดนปฏิเสธต่อหน้า แต่หมอกิตติกรณ์แทนที่จะไม่ชอบ เขากลับรู้สึกชอบใจแล้วคลี่ยิ้มมุมปาก

เพราะผู้หญิงคนนี้เป็นแบบนี้ไง เขาถึงรัก เธอหวงศักดิ์ศรี น่ารัก ไม่ใช่คนที่ซื้อได้ด้วยเงิน

“พี่เข้าใจครับ...ก็เพราะแพรเป็นแบบนี้แหละ พี่ถึงชอบแพรมาก”

เวลาต่อมา

สายใยขึ้นลิฟต์กลับมายังคอนโดของตัวเอง เธอทิ้งเวลาไปประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อให้สองคนได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง ฝืนใจทำทั้งที่ใจเจ็บ

“กลับมาแล้วค่ะ...” คนตัวเล็กพูดขณะเดินเข้ามา แต่แล้วกลับพบว่าสองคนนั้นกำลังสบตามองหน้ากัน ใบหน้าห่างกันเพียงแค่คืบ

ทั้งคู่กำลังจะ...จูบกัน

โคตรเจ็บ! แล้วทำไมฉันต้องมานั่งดูคนที่ตัวเองรักนั่งเว้าวอนสารภาพความในใจกับเพื่อนสนิทของตัวเองเนี่ย! สายใยคิดในใจ

“อ เอ่อ....” แพรดาวเมื่อรู้สึกตัวจึงมีท่าทีอึกอัก รีบยกมือขึ้นดันไหล่พี่หมอออกทันที

หมอกิตติกรณ์ยกมือเกาหัวแก้เก้อเมื่อโดนขัดจังหวะโดยสายใย

“เอ่อ...คือ...” สายใยเองก็พูดอะไรไม่ถูก

“รีบมาทานเถอะสายใย เปิดหม้ออุ่นก่อนดีกว่าเย็นหมดแล้วมั้ง” แพรดาวรีบเปิดหม้อในทันทีเพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่เกิดขึ้น

“อ อื้ม...” สายใยทำได้เพียงเออออกับเพื่อนทั้งที่ใจโคตรเจ็บ

หลายวันต่อมา

โรงอาหารคณะอักษรศาสตร์

“คุยกับใครอยู่น่ะแพร?” สายใยเดินเข้ามาพร้อมกับถือจานข้าวมันไก่อยู่ในมือ

แพรดาวยิ้มหวานให้เพื่อน วางหน้าจอโทรศัพท์ลง

“คุยกับพี่หมอกรณ์”

สายใยที่นั่งอยู่ตรงข้ามในมือที่ถือช้อนชะงักลง ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและวุ่นวาย

“ไปติดต่อกันตอนไหนเนี่ย” พยายามตั้งสติแล้วเอ่ยถาม

“ก็วันนั้นไง...ที่พี่หมอกรณ์มากินชาบูด้วยกันที่ห้อง”

“ทำไม? อยู่ด้วยกันสองต่อสองแล้วจู่ ๆ ก็ชอบพี่เขาเหรอ”

“ฉันก็ผู้หญิง...พี่แกเล่นตามจีบมาหลายปีขนาดนี้ มันก็มีกันบ้าง...”

สายใยนิ่งงัน ใจของเธอมันปวดหน่วงตึงไปหมด เพราะการเปิดโอกาสให้เพื่อน ทำให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดจนจะกลายเป็นความรักจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ

“อื้ม...พี่หมอกรณ์แกน่ารัก ใครอยู่ใกล้ก็ต้องหลงรักเป็นธรรมดา”

ประโยคนี้ไม่ได้บอกเพื่อน แต่สายใยบอกกับตัวเอง และพยายามหักห้ามใจไม่เข้าไปยุ่งกับพี่หมอกรณ์คนนี้

ทำได้แค่พยายามเก็บสีหน้าไม่ให้เพื่อนรู้ว่าใจเธอนั้นรู้สึกเช่นไร

ช่วงเย็น

ตามปกติแล้วหลังจากเรียนเสร็จแพรดาวจะกลับห้องพร้อมกับสายใย มาใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงเทพส่วนใหญ่สายใยจะเรียกรถจากแอพ เธอไม่ได้เอารถมาใช้ที่นี่เพราะขับไม่แข็ง ท่านสส. เพิ่มสุขผู้เป็นพ่อเองก็ยังไม่อนุมัติเรื่องการขับรถยนต์มาเรียน แต่โชคดีที่มหาวิทยาลัยอยู่ไม่ไกลจากคอนโด

“รถมาแล้ว กลับกันเถอะแพรดาว”

แพรดาวยังคงเปิดโทรศัพท์กำลังแชทคุยกับใครบางคน สายใยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สงสัย

“เอ่อ.. สายใยกลับก่อนเลย”

“อ้าว ทำไมล่ะ?” สายใยเอียงคอสงสัย

“วันนี้พี่หมอกรณ์บอกว่าจะมารับอ่ะ”

คนตัวเล็กรู้สึกจุกเมื่อเพื่อนสนิทที่สุดบอกว่าผู้ชายที่เธอรักกำลังจะมารับเพื่อนสนิทไป ทั้งคู่จะไปไหนกันก็ไม่รู้...สายใยไม่อาจรู้ได้เลย

“งั้นเหรอ...ช่วงนี้สนิทกันเร็วจังเนอะ” สายใยทำได้เพียงยิ้มแหยให้กับเพื่อน

“อืม...พี่หมอเขาดีกับฉันมาก ก็เลยลองเปิดใจดู...ยังไงตอนนี้ก็โตขึ้นกว่าตอนมัธยมปลายมากแล้วนี่”

แพรดาวว่านิ่ง ๆ พลางนึกไปถึงความยากลำบากที่กว่าจะเรียนจบโรงเรียนมัธยมปลายระดับจังหวัดมาได้ ฝ่าฟันชิงทุนมาเรียนที่นี่ได้อีก แพรดาวไม่อยากวอกแวกเป็นเรื่องอื่น อยากตั้งใจเรียนให้จบ การศึกษามันจะเป็นใบเบิกทางในชีวิต เธอคิดเช่นนั้น

“อื้ม...พี่หมอเป็นคนดี ดีมากจริงๆ”

สายใยพูดพร้อมกับพยักหน้าเบา ๆ

“สายใย ถามอะไรจริงจังอย่างหนึ่งได้ไหม?” แพรดาวเลิกสนใจโทรศัพท์หันมามองหน้าเพื่อนสนิทที่สุด

“อะไรเหรอ” สายใยยิ้มให้เพื่อน

“แกชอบพี่หมอกรณ์ไหม?”

“อะไร...ทำไมถามอย่างนั้น ใครจะไปชอบพี่หมอกรณ์กัน”

“สรุปว่าไม่ได้ชอบ? ”

“อืม...”

“ได้ยินแบบนั้นก็สบายใจ เพราะว่าถ้าเพื่อนชอบใครฉันจะไม่ยุ่ง” แพรดาวพยักหน้าแผ่วเบา

“นี่อย่าบอกนะ...ว่าแกคิดจะจริงจังกับพี่หมอแล้ว?”

สายใยถามออกไปทั้งที่ใจยังสั่น

“ก็ถ้าสายใยไม่ได้คิดอะไรกับพี่หมอกรณ์...”

แพรดาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตวัดสายตามองก่อนที่จะพูด

“ฉันก็อาจจะคบกับพี่หมอกรณ์นะ”

หมดสิ้นแล้วความหวังที่สายใยมี เหมือนโลกทั้งใบล่มสลายลงไปตรงหน้า ย่อยยับ ไร้ซึ่งความหวัง...หากแพรดาวรักพี่หมอกรณ์ เธอคงไม่มีสิทธิ์คิดจะได้เคียงข้างเขาอีกต่อไป

เพราะพี่หมอกรณ์รักแค่แพรดาวเพียงคนเดียว รักมาหลายปีมากแล้วด้วย...จบสิ้นแล้วความหวังของสายใย