Chapter 2 เปิดโอกาสให้เพื่อนรัก

Chapter 2

เปิดโอกาสให้เพื่อนรัก

เวลาผ่านไป

กรุงเทพมหานคร

มุ่งตรงจากภาคใต้เข้าสู่เมืองหลวงอย่างกรุงเทพมหานคร สายใยสอบเข้าที่มหาวิทยาลัยเอกชนชั้นนำของประเทศ เรียนที่เดียวกับพี่หมอกรณ์...ผู้ชายที่เธอใจสั่นทุกครั้งที่ได้เจอเขา รุ่นพี่ที่โรงเรียนมัธยมปลายซึ่งเรียนสายการเรียนเดียวกันมาทำให้ได้รู้จักกัน

แต่แล้วพลันสายตาเหลือบมองเพื่อนสนิท... แพรดาว สวย เรียบร้อยทุกกระเบียดนิ้ว แม้สถานะยากจนแต่ก็เรียนดีจนสามารถสอบได้ทุนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้

“เป็นอะไรไป มองหน้าฉันมาสักพักแล้วนะ” แพรดาวหันไปยิ้มให้เพื่อน ทั้งคู่นั่งกันอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้คณะอักษรศาสตร์

“เปล่า ก็แค่มองความสวยของแพร”

“อะไรเนี่ยสายใย ชมกันแบบนี้อยากได้อะไรหรือเปล่าจ๊ะ?”

“เปล่าสักหน่อย ก็แค่...ชื่นชม ทั้งสวย ทั้งเรียนเก่ง”

“เธอเองก็ไม่แพ้กันหรอกน่า”

“แต่ที่จริงแพรไม่ต้องสอบเข้าก็ได้นะ พี่หมอกรณ์ก็บอกแล้วว่ายินดีจะจ่ายค่าเทอมให้น่ะ”

สายใยพูดแล้วมองเพื่อนที่นั่งอยู่ด้านข้าง พี่หมอกรณ์ตามจีบตามใส่ใจแพรดาวมาโดยตลอด แต่เธอกลับไม่สนใจเขาเลยสักนิด

“ไม่เอาหรอก เกรงใจเขาแย่ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

“อย่าทำเป็นแกล้งไม่รู้เลย ก็รู้อยู่ว่าพี่หมอคิดยังไงกับแพรน่ะ”

“แต่ฉันไม่ได้ชอบเขา”

“ทำไมล่ะ ผู้หญิงชอบเขาทั้งจังหวัดเลยนะ ทั้งหล่อ เพอร์เฟค เป็นผู้ชายที่ดีคนนึงเลยนะ”

ขนาดฉันยังชอบพี่หมอเลย... สายใยคิดในใจ

“พี่หมอกรณ์ดีเกินไปสำหรับฉัน ฐานะก็ต่างกันมาก”

แพรดาวหลุบตาต่ำไม่สบตาเพื่อนสาว สายใยได้แต่เม้มปากแน่น

“แต่เขาก็ตามจีบเธอมาหลายปีนะ ตั้งแต่เราขึ้นม. 4 ไม่คิดจะใจอ่อนหน่อยไง?”

“ไม่ล่ะ...”

เมื่อเพื่อนสาวปฏิเสธอย่างชัดเจน บอกตามตรงว่าใจของสายใยมันก็ชื้นขึ้นมานิดหน่อย

“ได้เวลาแล้ว ขึ้นเรียนกันเถอะ” สายใยเหลือบมองนาฬิกาในโทรศัพท์พบว่านี่เป็นเวลาเข้าเรียนในช่วงบ่ายสองครึ่ง

เธอเข้ามาเรียนที่กรุงเทพได้สักพักแล้ว โดยทางบ้านส่งให้อยู่ที่คอนโด และสายใยก็ขออนุญาตพ่อแม่ให้แพรดาวมาอยู่ที่นี่ด้วยกันเพราะทุนของมหาวิทยาลัยครอบคลุมแค่เรื่องค่าเทอม ไม่ได้ครอบคลุมเรื่องค่าใช้จ่ายในกรุงเทพ

ทั้งคู่กำลังจะพากันเดินขึ้นห้องเรียน แต่อยู่ ๆ สายใยก็ชะงักขาลงทั้งที่ยังไม่ทันได้เดินเข้าตึกเลยด้วยซ้ำ

“เป็นอะไรไปสายใย?”

“ไปรอด้านบนก่อนเลยก็ได้แพร เดี๋ยวขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึง”

“ให้ไปเป็นเพื่อนไหม?”

“ไม่ต้องหรอก ไปจองโต๊ะเถอะ เซ็คนี้คนเยอะแถมนั่งกันไม่เป็นที่”

สายใยว่าอย่างนั้นก่อนที่จะพยักเพยิดให้เพื่อนรักขึ้นไปเรียนก่อน แต่ความจริงคือโทรศัพท์ของเธอสั่น สายใยหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นแชทจากพี่หมอกิตติกรณ์คนหล่อคนเดิม พร้อมกับข้อความแชทที่ถูกส่งมา

[พี่หมอ : สายใย เข้าเรียนกันยัง?]

[สายใย : ยังค่ะ แต่แพรดาวไปแล้ว]

[พี่หมอ : เสียดายจัง...พี่กำลังขับรถมาที่หน้าคณะเธอ ออกมาหน้าป้ายคณะแป๊บนึงได้ไหม พี่จะเอาของให้]

สายใยกดปิดโทรศัพท์แล้วเดินไปด้านหน้า เธอให้เพื่อนขึ้นไปก่อนก็เพราะว่าพี่หมอกรณ์มานี่แหละ...อย่าหาว่าเธอเป็นเพื่อนที่แย่เลย อย่าหาว่าเธอพยายามกีดกันหมอกรณ์ออกจากแพพดาวเลย สายใยพยายามช่วยสุด ๆ แล้ว ช่วยจนใจดวงนี้มันเจ็บหน่วง

เรือนร่างสวยในชุดนักศึกษาดูเป็นสาววัยแรกแย้มเต็มตัวเดินออกมาที่หน้าป้ายคณะพร้อมกับรถยุโรปคันหรูที่จอดลง

กระจกด้านข้างคนขับถูกเลื่อนลงพร้อมกับพี่หมอกรณ์ที่ยิ้มให้เธอ

“พี่เพิ่งมีเวลาว่าง เลยแวะเอาของมาให้”

“พี่หมอไม่มีเรียนเหรอวันนี้”

“เรียนสิ แค่หาเวลามา” พี่หมอกรณ์ตอบอย่างใจดีก่อนจะยื่นถุงขนมปังร้านดังสองถุงให้กับเธอ

“พี่ฝากให้แพรดาวหน่อยนะ ส่วนอีกถุงของสายใย”

“ขอบคุณค่ะ ไว้จะบอกแพรให้นะคะ”

“แย่จัง วันนี้ไม่ได้เจอแพรอีกแล้ว”

รุ่นพี่หน้าหล่อพึมพำกับตัวเองก่อนจะยิ้มอ่อน ๆ ให้กับคนที่ตนเองให้สถานะเป็นแค่น้องสาว แต่คนทางบ้านที่ภาคใต้ต่างคิดว่าเขามาเทียวจีบสายใยลูกสาวของท่านสส. แห่งบ้านวารินรัก ความจริงแล้วไม่เลย...คนที่เขาสนใจคือแพรดาว หญิงสาวฐานะยากจนคนนั้นต่างหาก เธอทั้งน่าสงสารและน่าเอ็นดู ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้ต่างก็หลงรัก...แพรดาว

คนตัวเล็กสะอึกไปเมื่อพี่หมอกรณ์ของเธอดูจะเสียใจที่ไม่ได้เจอเพื่อนรักอย่างแพรดาว

“ถ้าพี่หมอกรณ์อยากเจอแพรดาวขนาดนั้น มาที่ห้องหนูไหมล่ะคะ?”

“หืม?” พี่หมอกิตติกรณ์เอียงคอสงสัยเล็กน้อย

“พี่ก็รู้ว่าหนูกับแพรอยู่ด้วยกัน มาทำอะไรทานที่ห้องหนูกันไหมล่ะคะ พี่จะได้อยู่ใกล้กับแพรดาวมากขึ้น”

“โห เกรงใจสายใยแย่ คอนโดนี้ท่านสส. ซื้อให้กับสายใยนี่”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไงหนูก็อยู่กับแพรดาวอยู่แล้ว นานทีมาทานข้าวด้วยกันหลายคนก็คงจะสนุกดี”

“งั้นเหรอ...ขอบคุณครับ งั้นเย็นนี้พี่ขอไปห้องของสายใยนะ”

“ได้เลยค่ะพี่หมอกรณ์...”

สายใยยิ้มน้อย ๆ

เพราะเธอรักเขา...จึงยอมช่วย แม้ว่าการช่วยให้เขาได้ใกล้ชิดกับเพื่อนรักของเธอมันจะทำให้สายใยเจ็บที่กลางอกแปร๊บ ๆ ก็ตาม...อกหักดังเป๊าะ