Chapter 15 ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน

Chapter 15

ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน

เช้าวันต่อมา

สายใยอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีครีมดูสบาย ส่วนสายใจสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาวดูเรียบร้อยเหมาะกับวัย

“แต่งตัวช้าจังลูกสาว ชุดมีตั้งมากมายทำไมไม่เลือกใส่ สวย ๆ”

คุณนายสายน้ำผึ้งเมื่อเห็นสายใยก็บ่นเข้าจนได้

“ก็แต่งคล้าย ๆ น้องนี่ค่ะ”

“สายใจยังเด็ก แต่งแบบนี้ก็เหมาะกับวัยดี แต่ลูกโตเป็นสาวแล้วนะ...แถมไปกับหมอกรณ์ด้วย”

คุณนายสายน้ำผึ้งยกมือขึ้นกอดอกแล้วพิจารณาลูกสาว

“แล้วควรใส่ชุดไหนล่ะคะถ้าไม่ใช่ชุดนี้ แล้วหนูกับพี่หมอกรณ์...ก็ยังไม่ได้คบหากันสักหน่อย”

“แหม! ไม่ต้องทำเป็นเขินไปหรอก ตากรณ์เทียวไปเทียวมาหาลูกบ่อยจะตาย ใครก็รู้กันว่ากำลังคบหากันอยู่ ไม่งั้นคุณหมอก้องเกียรติคงไม่เชิญบ้านเราไปทานข้าวด้วยหรอก”

คุณนายสายน้ำผึ้งว่าเช่นนั้น สายใจก็เงยหน้ามองพี่สาว พิจารณาตั้งแต่จรดเท้า

“หน้าตาออกจะสะสวยพี่สายใย แต่งตัวให้ดูสดใสกว่านี้หน่อยก็ดี”

“สายใจ นี่เธอก็เอากับแม่ด้วยเหรอ”

“ก็แหม...แต่งตัวให้ดูน่ารักก็น่าจะดีกว่านี่คะ...”

“แม่ว่าลูกไปเปลี่ยนชุดเถอะสายใย” ผู้เป็นแม่ว่าอย่างนั้นคนตัวเล็กจึงได้แต่พยักหน้าเบา ๆ

สายใยเปลี่ยนชุดมาเป็นชุดเดรสสีขาวแขนตุ๊กตาดูน่ารัก กระโปรงเป็นระบาย ดูเหมาะกับการไปเที่ยวทะเล ผมถูกปล่อยยาวตรง พร้อมกับใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อน ๆ

“แบบนี้สิค่อยสวยสดใสหน่อยพี่สาว”

สายใจว่าแล้วเดินตามหลังพี่สาวต้อย ๆ

หมอกรณ์ขับรถมาจอดอยู่ที่รั้วด้านนอกบ้าน

“ไปเที่ยวให้สนุกนะจ๊ะ” แม่เดินออกมาส่งสองสาวขึ้นรถ

“ผมจะดูแลสาว ๆ ให้เองครับคุณน้า” หมอกรณ์ว่ายิ้ม ๆ แม้จะไม่ได้อยากเจอหน้าสายใย แต่ในเมื่อผู้ใหญ่คุยกันว่าอย่างนั้นเขาก็ยินดีจะพาสองสาวออกไปเที่ยว สายใยไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเขาสักหน่อย... ดังนั้นเขาจะมองเธอเป็นน้องสาวตามเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ริมทะเลที่ชายหาดแห่งหนึ่ง

หมอกิตติกรณ์มาจอดรถอยู่ที่ใต้ต้นไม้แล้วพาสองสาวเดินไปที่ทะเล สายใจรู้งานรีบขอปลีกตัวออกไปก่อน ให้พี่สาวกับว่าที่พี่เขยได้พูดคุยสนิทชิดเชื้อกัน

“พี่หมอกรณ์ พี่สายใย เดี๋ยวหนูขอไปเดินเล่นทางคาเฟ่ต์ด้านโน้นก่อนนะ พี่เดินเล่นกันแถวนี้ไปก่อนนะ”

พูดจบก็สะบัดแนบทันทีไม่ทันให้สายใยได้พูดอะไร ทั้งที่เธอตั้งใจจะตามน้องสาวไปด้วยแท้ ๆ แต่ขาก็ก้าวไม่ออกซะอย่างอย่างนั้น รู้ดีว่าสายใจพยายามจะทำอะไร แต่จะบอกน้องสาวอย่างไรให้เชื่อล่ะว่าเธอและหมอกิตติกรณ์ไม่ได้เป็นอะไรกัน

“อยากไปเที่ยวถ่ายรูปตรงไหนล่ะ เดินไปสิ”

พี่หมอกรณ์ล้วงกระเป๋าเท้าสะโพกเข้ากับรถคันหรู สายใยสบตามองเขา

“พี่หมอคงจะผิดหวังมากสินะคะ วันหยุดอันแสนน้อยนิดต้องพาหนูกับน้องสาวมาเที่ยวกันที่ทะเล คงจะอยากพาแพรดาวไปเที่ยวมากกว่า”

คนตัวเล็กกล่าว รู้สึกขอโทษจากใจจริง

“ไม่หรอก ทั้งเธอและสายใจเองก็เป็นน้องสาวที่พี่รู้จักและสนิทด้วย ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร”

“ขอบคุณนะคะที่พามาเที่ยววันนี้”

สายใยมองเหม่อไปด้านหน้า ก้าวเท้าไปที่ริมชายหาด หมอกรณ์เองก็เดินตามมาช้า ๆ เธอย่ำเข้ากับทรายแล้วนั่งยอง ๆ พร้อมกับใช้มือจิ้มทรายเล่น สักพักคลื่นก็ซัดน้ำให้มากระทบเข้าที่เท้า

พี่หมอกรณ์ยอง ๆ นั่งลงด้านข้าง

“กลับมาพร้อมแพรดาวเหรอ”

“ใช่ค่ะ แพรดาวอยู่ที่บ้าน พี่หมอจะไปเยี่ยมเธอก็ได้นะคะ”

“แพรดาวคงไม่พอใจถ้าพี่บุกไปเยี่ยมถึงที่บ้าน ก็รู้อยู่แพรดาวเป็นคนยังไง ไม่ได้เปิดใจให้พี่ขนาดนั้นหรอก”

หมอกรณ์ว่า เขาอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นสบาย ๆ กับเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนนั่งยอง ๆ ลงข้างสายใย สายใยหันไปจับจ้องมองใบหน้าของเขา ริมฝีปากหยักโค้งได้รูป...เพียงแค่เห็นใจก็เต้นตึกตัก

“หิวหรือเปล่า?” หมอกรณ์หันมาเอ่ยถามเธอ

“หิวนิดหน่อยค่ะ”

“ไปทานข้าวไหม พี่เลี้ยง”

“เกรงใจจัง...เดี๋ยวหนูเลี้ยงก็ได้นะคะ พี่หมออุตส่าห์ขับรถมารับแล้ว”

“ลุกขึ้น พี่เลี้ยงเอง”

เขายันตัวลุกขึ้นพร้อมกับยื่นมือให้สายใย สายใยจับมือแกร่งของพี่หมอกรณ์แล้วลุกขึ้นตามแรงดึงของเขา

ทั้งคู่พากันเดินมาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เห็นวิวริมทะเล มีลมทะเลโต้เข้ามาเป็นระยะ ลูกค้าก็ไม่เยอะมากสักเท่าไหร่ในวันนี้อาจจะเพราะยังไม่ใช่เวลาเที่ยงตรง

สายใยพยายามพิมพ์แชทตามน้องสาวมาทานอาหารด้วยกันที่ร้าน แต่สายใจกลับตอบว่าถ่ายรูปเล่นอยู่ที่คาเฟ่ต์และจะทานอาหารที่คาเฟ่ต์เลย ให้พี่สาวกับพี่หมอกรณ์ใช้เวลากันตามสบาย

หมอกรณ์นั่งดูเมนูอยู่ตรงข้ามโดยมีสายใยจับโทรศัพท์มือถืออยู่ ทั้งคู่นั่งกันอยู่โต๊ะริมที่มีลมทะเลพัดผ่านเข้ามา

“เป็นอะไรไป?” เขาถามเมื่อเห็นสีหน้าของสายใย

“สายใจบอกว่าให้เราสองคนทานอาหารได้เลยค่ะ ถ่ายรูปเล่นอยู่ที่คาเฟ่ต์แล้วจะกินสปาเกตตี้ที่นั่นเลย ไม่อยากทานข้าว”

“อืม...น้องกำลังเป็นวัยรุ่นก็แบบนี้แหละ อยากมีโลกเป็นของตัวเอง ธรรมดา”

พี่หมอกรณ์พยักหน้าเข้าใจได้ก่อนที่จะยื่นเมนูให้สายใยได้สั่งอาหาร

“อยากทานอะไรก็สั่งเลย”

สายใยจัดการสั่งอาหารที่พี่หมอกรณ์ชอบแล้วก็มีเมนูที่เธอชอบด้วย ทั้งปลากระพงทอดน้ำปลา ผัดผงกะหรี่ปูที่พี่หมอชอบ แล้วก็ต้มยำรวมมิตรทะเล มาสองคนสามเมนูเท่านี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

“รู้ด้วยเหรอว่าพี่ชอบอะไร?” หมอกรณ์ถามน้องสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า แม้จะมีหลายเรื่องราวเกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอ แต่สายใยก็ยังเป็นน้องสาวที่น่ารักกับเขาเสมอมา

“รู้สิคะ ทำไมจะไม่รู้ล่ะ....” เธอพูดเสียงอ้อมแอ้ม

สักพักอาหารก็มาส่ง ทั้งคู่นั่งทานอาหารกันเงียบ ๆ

“น่าเสียดาย น่าจะวนไปรับแพรดาวด้วย พี่ลืมนึกไป”

คำพูดของพี่หมอกรณ์ทำให้สายใยชะงักมือที่กำลังถือช้อนทั้งคู่เอาไว้ ใจของเธอมันปวดหน่วงอย่างไรก็ไม่รู้

“นั่นสินะคะ...ถ้าแพรดาวมาด้วยก็คงดี”

“ขอบคุณนะสายใย....” จู่ ๆ พี่หมอกรณ์ก็กล่าวขึ้นเสียงเรียบพร้อมกับหน้านิ่ง

“ขอบคุณอะไรคะ?”

“ขอบคุณที่ช่วยพี่เรื่องแพรดาวมาโดยตลอด ถ้าไม่ได้สายใจช่วยพี่ก็ไม่รู้จะเข้าหาแพรดาวยังไง”

การที่เขาขอบคุณเธอมันเป็นการตอกย้ำให้สายใยได้รู้ว่าคนของหัวใจที่เขามีให้มันไม่ใช่เธอ คนของใจพี่หมอกรณ์คือแพรดาวแต่เพียงผู้เดียว

“ค่ะ” เธอไม่รู้จะตอบอะไรนอกจากตอบรับด้วยคำว่าค่ะเฉย ๆ ใจมันเจ็บปวดหน่วงที่จะต้องคอยช่วยผู้ชายที่ตัวเองรักจีบอยู่กับเพื่อนสนิทของตัวเอง

ทานอาหารเสร็จทั้งคู่ก็พากันไปเดินเล่นริมชายหาด อากาศดี ๆ ลมทะเลพัดเย็นโชย ช่วยให้ใจสายใยโดนโอบกอดด้วยธรรมชาติ คนด้านข้างที่เดินเลียบชายหาดอยู่ด้วยก็เป็นผู้ชายที่เธอรัก...พี่หมอกรณ์

ติ๊ง เสียงโทรศัพท์ของสายใยดังขึ้น มีสายเรียกเข้าจาก เบ็คเพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง

“ขออนุญาตรับโทรศัพท์สักครู่นะคะ”

เธอเดินเลี่ยงมาจากพี่หมอกรณ์นิดหน่อยแล้วรับสายโทรศัพท์

“ว่าไงจ๊ะเบ็ค?”

‘สายใย กลับถึงบ้านแล้วเหรอ? ไหนสัญญาว่าจะมาเที่ยวที่โรงเหล็กบ้านเบ็คไง’

“วันนี้ออกมาธุระข้างนอกน่ะ”

‘ออกไปไหน? ทำไมเบ็คได้ยินเสียงคลื่นทะเลด้วย ไปทะเลกับใคร?’

“ที่บ้านให้ฉันกับสายใจออกมาเที่ยวกับพี่หมอกรณ์น่ะ”

‘ไอ้หมอกรณ์อีกละ ที่บ้านเธอชอบมันมากเลยเหรอ’

“พี่หมอกรณ์เขาสนิทกับพวกผู้ใหญ่น่ะ บ้านเราสองคนรู้จักกัน”

‘อิจฉามันจังที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับสายใย’

“ใกล้ชิดอะไรกันเล่า เขาไม่ได้อยากใกล้ชิดฉันสักหน่อย พี่หมอเขาชอบแพรดาวโน่น”

‘ตาถั่ว มีของดีอยู่ข้างกายก็ไม่รู้จักรักษา’ เบ็คบ่นพึมพำแต่ก็ทำให้สายใยสะดุดใจได้นิดหน่อย เขาไม่เคยมองเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ควรจะได้รับความรักหรอก มองเป็นแค่น้องสาวที่สนิทกันแค่นั้นเอง

“เอาไว้ว่าง ๆ จะไปเที่ยวที่โรงเหล็กบ้านของเบ็คนะ...”

‘อืม ไว้ว่างบอกนะเดี๋ยวจะไปรับที่บ้าน’

“ได้เลย”

สายใยวางโทรศัพท์ลง กำลังจะหันกลับไปแต่พบว่าพี่หมอกรณ์ยืนอยู่ด้านหลังเธอ เมื่อหันไปใบหน้าของเธอจึงชนกับแผงอกกำยำ

“ว้าย พี่หมอ! ตกใจหมดเลยค่ะ”

“คุยโทรศัพท์กับมันอีกแล้วเหรอ ไอ้เพื่อนสนิทของเธอน่ะ”

“ค่ะ ก็เราสนิทกัน”

“พี่ได้ยินว่ามันจะชวนเธอไปที่บ้าน”

“ใช่ค่ะ จะไปเที่ยวที่บ้านของเบ็ค พี่หมอกรณ์มีอะไรหรือเปล่า?”

“เธอเสียสติไปแล้วเหรอสายใย?”

สายใยหน้าตึงทันทีเมื่อโดนเขาว่า

“อะไรของพี่หมอ เสียสติอะไรคะ...”

“จะไปบ้านผู้ชาย เธอรู้หรือเปล่าว่ามันหมายถึงอะไร”

“หมายถึงอะไรคะ?” สายใยเองก็สงสัย มันจะอะไรนักหนากับไอ้การไปเที่ยวบ้านเพื่อนผู้ชายเนี่ย

“มันบ่งบอกให้ผู้ใหญ่ทางฝ่ายโน้นรับรู้ว่าเธอกำลังคบหากับมัน”

“อะไรเนี่ย พี่หมอกรณ์คิดมากไปหรือเปล่า”

“โตแล้วสายใย พี่คงไม่ต้องพูดอะไรเยอะเธอน่าจะเข้าใจได้ง่าย ๆ”

“หนูไม่เข้าใจ แค่การไปเที่ยวบ้านเพื่อนไม่ได้หมายความว่าเราจะคบกันสักหน่อย บ้านพี่หมอยังชวนบ้านของหนูไปทานข้าวด้วยกันเลย”

“ก็เพราะพ่อแม่ของเราสองฝ่ายคิดว่าเรากำลังคบกันไง”

“แต่ความจริงมันไม่ใช่ไงคะ ผู้ใหญ่ก็แค่เข้าใจผิดกันไปเอง”

“ความจริงหรือความปลอมไม่รู้ แต่คนจะเข้าใจอย่างนั้นถ้าเธอเหยียบเท้าเข้าบ้านของมัน ผู้ใหญ่ฝ่ายนั้นจะเป็นอันรับรู้ว่าเธอเต็มยอมพร้อมใจจะคบหากับไอ้เบ็คนั่น”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะถ้าแค่เข้าใจผิด ครอบครัวของพี่หมอกรณ์ยังเข้าใจว่าเราคบหากันอยู่เลย”

“สายใย!”

“ทำไมคะ? ทำไมหนูจะไปบ้านเพื่อนไม่ได้?”

“ก็ลองไปดูสิ พี่อยากจะรู้ว่าถ้าปากของเธอมันเจ่อจนประจานว่ามีผู้ชายคนอื่นจูบแล้ว จะยังกล้าไปเจอใครอยู่ไหม”

“พี่หมอกรณ์หมายความว่ายังไง!?” สายใยถอยหลังไปสามก้าว แต่ก็โดนต้อนโดยพี่หมอที่ตัวใหญ่กว่าฝีเท้าเขาเข้าใกล้เธอ ต้อนสายใยจนหลังชิดกับกำแพงก่อนที่จะก้มหน้าลงมาหาแล้วใช้ริมฝีปากหนามาประกบปากจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มระเรื่อของสายใย

“อื้อ~ พ พี่หมอ!”

ลมทะเลพัดโชยมา เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังขึ้น ใครจะคิดว่าที่มุมหลังต้นไม้ใหญ่จะมีหนุ่มสาวยืนบดขยี้จูบกันอย่างเร่าร้อน เขาขยี้จูบสายใยจนตัวเธออ่อนระทวยรวยแรงในอ้อมแขนของเขา

ลิ้นร้อนตักตวงหาความหวานซึ่งกันและกัน หมอกิตติกรณ์ไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่เพียงแค่เห็นหน้าของสายใยอารมณ์มันก็พุ่งปรี๊ดจนหยุดไม่อยู่ เขาบุกจูบเธอเป็นครั้งที่สามแล้ว

เมื่อตักตวงความหวานจนพึงพอใจจึงถอนริมฝีปากออก คนทั้งคู่หอบแฮ่กด้วยความเหนื่อย ใบหน้าแดงซ่านพร้อมกับอุณหภูมิของตัวที่พุ่งปรี๊ดจนร้อนรน

“พี่หมอ...อย่าทำแบบนี้” สายใยกล่าวเสียงแผ่ว ทั้งที่ตั้งใจจะตัดใจจากเขาได้อยู่แล้ว

“ไป...ขึ้นรถ” พี่หมอกรณ์ไม่ตอบแต่กลับดึงข้อมือของสายใยแน่น ลากให้เธอเดินตามเขาเพื่อที่จะขึ้นไปบนรถ

นี่พี่หมอจะทำอะไรกับเราบนรถ! บ้าจริง...

สายใยคิดสับสนกับตัวเอง