Chapter 14 ปิดเทอม

Chapter 14

ปิดเทอม

ช่วงปิดเทอม

หลังจากสอบปลายภาคเสร็จ นักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งคณะอักษรศาสตร์เอกภาษาอังกฤษ เพื่อนซี้สุดรักอย่างสายใยและแพรดาวก็เตรียมตัวพากันเดินทางกลับบ้านภาคใต้ จังหวัดบ้านเกิดที่พวกเธอเดินทางมา

โดยมีพ่อของสายใยซึ่งก็คือท่านสส. สนับสนุนค่าตั๋วเครื่องบินให้กับแพรดาวด้วย

“เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่งที่บ้านนะแพรดาว”

คนขับรถไปรับสองสาวมาจากสนามบิน แล้ววนพาแพรดาวไปไหว้สวัสดีพ่อแม่ของสายใยที่บ้านของตระกูลวารินรักก่อน หลังจากนี้จึงจะไปส่งแพรดาวที่บ้าน

“อื้ม...ขอบคุณนะสายใย”

แพรดาวรู้สึกซึ้งในน้ำใจของเพื่อนคนนี้จริงๆ

คนขับรถขับพาสองสาวไปยังบ้านของแพรดาวที่หลังเล็กและยากจน บ้านไม้ชั้นเดียว มีพื้นที่หน้าบ้านนิดหน่อยไม่ได้ใหญ่โตอะไร

“พี่หมอจะขึ้นปีสี่ หลังจากนี้คงไม่ค่อยได้เจอหน้ากันแล้วล่ะ”

แพรดาวว่า

“เอ๋...ทำไมล่ะ” สายใยเอียงคอถามแพรดาว

“เห็นเขาแชทมา เล่าให้ฟังว่าไม่ค่อยมีเวลาให้เท่าเดิมแล้วเพราะต้องเตรียมขึ้นชั้นคลินิก เรียนหมอปีสี่คงจะยุ่งมากเลย”

“เหรอ...ต่อจากนี้เขาจะไม่ค่อยว่างแล้วใช่ไหม..”

สายใยทวนถาม ในขณะที่เธอมีเวลาปิดเทอมเกือบสองเดือน พี่หมอกรณ์คงจะวุ่นวายกับการเตรียมขึ้นชั้นปีที่สี่ ก็ดี! เธอและเขาจะได้ไม่ต้องเจอหน้ากัน

“อืม...เห็นเขาว่าอย่างนั้นนะ”

“แกก็คุยกับพี่หมอกรณ์ออกจะบ่อย ไม่คิดจะคบกับเขาเลยจริง ๆ งั้นเหรอ?”

สายใยถามอีกครั้ง เธอถามเรื่องนี้บ่อยมากแล้วจนแพรดาวตอบจนเบื่อ

“ไม่อ่ะ...ยังไม่มีความคิดเรื่องนั้นเลย พี่หมอกรณ์เองก็ยุ่งมาก ต่อจากนี้คงไม่ค่อยมีเวลามาหาเราสองคนหรอก ฉันไม่ได้มีอยากมีแฟนเป็นหมอ”

แพรดาวพูดยิ้ม ๆ แม้หมอกรณ์จะดีกับเธอมาก แต่เขาก็ไม่ใช่สเปคของเธอหรอกนะ

“เอ๋ ไม่ได้อยากมีแฟนเป็นหมอ?” สายใยทวนและเลิกคิ้วถาม

“ไม่อยากมีแฟนเป็นหมอแล้วอยากมีแฟนเป็นอะไร” สายใยถามขึ้น

“วิศวะ” แพรดาวตอบพร้อมกับยิ้มเขิน

“ฮะ อะไรนะ...” ไม่ยักรู้ว่าเพื่อนชอบผู้ชายวิศวะ

สายใยรู้สึกตกใจเล็กน้อย คบกับแพรดาวมาก็ตั้งนาน ไม่เคยรู้เลยว่าเพื่อนมีสเปคเป็นหนุ่มวิศวะมาดเข้มแบดบอย

“ผู้ชายแบดบอยก็เท่ดีออก”

“ก็ใช่อยู่...แต่ตรงข้ามกับพี่หมอสุด ๆ” สายใยพึมพำ พี่หมอของเธอผิวขาวเนียนละเอียดแถมยังดูสุภาพมาก ภายนอกดูเนิด แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะบดขยี้จูบได้อย่างรุนแรงถึงเพียงนั้น เธอเผลอคิดเรื่องนั้นอีกแล้ว..จูบ

“ก็ถึงบอกไงว่ายังไม่ได้อยากคบกับพี่หมอ”

“หนุ่มวิศวะก็เบ็คไง” สายใยเสนอ

“ไม่เอาจ้ะ เบ็คดูท่าจะชอบแก” แพรดาวว่า

“บ้า เบ็คคือเพื่อนสนิทจ้ะ ไม่มีสถานะเกินไปกว่านั้นหรอก”

“จ้ะ ๆ แล้วจะรอดู”

ลุงคนขับรถขับมาได้สักพักก็ส่งแพรดาวเข้าบ้าน สองสาวล่ำลากันก่อนแยกย้าย

ช่วงเย็น

“จะไปไหนคะแม่ แต่งตัวสวยเชียว”

สายใยเดินเข้ามาภายในห้องรับแขกหลังจากที่ขึ้นไปงีบหลับอยู่บนห้องนอนของเธอได้สักพัก

“เย็นนี้มีแขกนัดทานข้าวจ้ะ ลูกไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยนะเดี๋ยวเราจะไปกันทั้งบ้านล่ะ พ่อเขาได้รับเชิญมา”

“เอ๋...บอกกระทันหันเชียว หนูเพิ่งตื่นหัวยุ่งไปหมด”

“รีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วค่ะพี่สายใย ไปบ้านหวานใจพี่นั่นแหละ”

สายใจ น้องสาววัยมัธยมปลายหัวฟูพร้อมกับผิวคล้ำเล็กน้อย ต่างจากสายใยแบบสุดขั้ว มีแต่คนบอกว่าน้องสาวสวยไม่เท่าพี่สาวเลย

“อะไรกันสายใจ ใครจ๊ะหวานใจพี่”

“ไม่ต้องแกล้งมึนค่ะซิส! เราจะไปบ้านพี่หมอกรณ์กันไง บ้านกิตติวรกุล จะได้ไปเจอคุณหมอก้องเกียรติด้วย อนาคตพ่อสามีเลยนะพี่สายใย”

“พอได้แล้วสายใจ! พูดอะไรก็ไม่รู้น่าเกลียดเชียวลูกคนนี้”

คุณนายสายน้ำผึ้งผู้เป็นแม่หันไปดุลูกสาวคนเล็ก ส่วนสายใยนั้นหน้ายู่ไปแล้ว

“โอ้ย...จู่ ๆ ก็ปวดท้องขึ้นมา ไม่ไปได้ไหมคะ”

สายใยทำท่าจับท้อง

“เมื่อกี้ยังยืนดูสบาย ๆ อยู่เลย ไม่ต้องมาโกหกเลยลูกคนนี้ ขี้เกียจอาบน้ำแต่งตัวใช่ไหม ไม่ต้องขี้เกียจเลย... ไป! ขึ้นไปเตรียมตัว”

คุณนายสายน้ำผึ้งว่าอย่างรู้ทัน คราวนี้สายใยไม่ได้ขี้เกียจอาบน้ำแต่งตัวสักหน่อย เธอไม่อยากไปเจอหน้าพี่หมอกรณ์ต่างหากล่ะ

“มีแค่คุณลุงกับคุณป้าใช่มั้ยคะ”

หวังว่าหมอกรณ์จะไม่กลับมาจากกรุงเทพนะ

“เห็นว่าหมอกรณ์ก็กลับมาด้วย มีเวลาว่างประมาณอาทิตย์นึงก่อนจะเตรียมตัวขึ้นปีสี่ เห็นว่าแพทย์ปีสี่เรียนหนักมาก ๆ เลยนะ”

แม่กล่าวอย่างชื่นชมพลางนึกไปถึงหน้าของคุณหมอกิตติกรณ์ แพทย์หนุ่มผู้ที่ฐานะทางบ้านร่ำรวยเป็นทุนเดิม หน้าตาดีมาดแมน เหมาะสมกับลูกสาวคนโตของเธอทุกประการ

ส่วนสายใยในตอนนี้ได้แต่ยิ้มแหย

นี่เธอต้องไปเจอหน้าพี่หมอกรณ์จริง ๆ อย่างนั้นเหรอ ไม่อยากไปเลย... ได้แต่คิดกับตัวเองในใจ

บ้านกิตติวรกุล

ที่หมู่บ้านโครงการหรูของจังหวัดทางภาคใต้ บ้านหลังโตราคาราวสิบล้านของคุณหมอก้องเกียรติพ่อของหมอกิตติกรณ์ตั้งตระหง่านอยู่หลังริม

รถญี่ปุ่นของบ้านวารินรักขับเข้ามาจอดภายใน โดยมีท่านสส. เพิ่มสุขเป็นคนขับรถพาลูกและเมียมาในวันนี้

“เชิญทานอาหารด้านในก่อนนะคะ ยินดีมาก ๆ ที่ท่านสส. มาร่วมทานอาหารกับเราที่บ้านในวันนี้”

คุณมานิตาผู้เป็นแม่ของหมอกรณ์รีบเดินออกมาต้อนรับครอบครัววารินรัก

“สวัสดีค่ะคุณป้า” สายใจและสายใยยกมือสวัสดีคุณหญิงของบ้าน

“สวัสดีจ้ะเด็ก ๆ เชิญด้านในก่อนนะ”

มานิตาพาครอบครัววารินรักเข้ามาภายใน คุณหมอก้องเกียรติเองก็เพิ่งกลับมาจากการทำงาน

“สวัสดีครับคุณเพิ่มสุข” หมอก้องเกียรติยกมือขึ้นสวัสดีทักทาย ท่านสส. เองก็ยกมือขึ้นทักทายกลับเช่นกัน

“สวัสดีครับหมอก้องเกียรติ ยินดีที่ได้เจอวันนี้ ดีใจมาก ๆ ที่เชิญผมและครอบครัวมาทานข้าวด้วยกัน”

ทั้งสองครอบครัวพากันนั่งเตรียมทานอาหาร สักพักหมอกรณ์ก็เดินออกมา

“สวัสดีครับคุณน้า” เขายกมือไหว้ทักทายผู้ใหญ่ทั้งคู่ เขาไม่ได้อยากเจอหน้าสายใยในตอนนี้ แต่พ่อแม่เชิญครอบครัววารินรักมาทานข้าวด้วยกัน ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายคาดหวังว่าเขากับสายใยจะคบหากัน ซึ่งมันไม่จริงเลย เขาและสายใยไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

สายใยถูกจัดให้นั่งอยู่ตรงข้ามหมอกรณ์ และด้านข้างสายใยคือน้องสายใจ

“น้องสายใจโตขึ้นเยอะ พี่ไม่ได้เจอนาน”

“พี่หมอไปเรียนอยู่กรุงเทพนี่คะ หนูก็เรียนมัธยมปลายมาสักพักแล้วนะ”

สายใจยิ้มให้กับพี่หมอตรงหน้า คนที่ขึ้นชื่อว่าจะเป็นพี่เขยของเธอในอนาคต

“แล้วอยากเรียนคณะอะไรรู้หรือยังครับ?” หมอกรณ์ชวนน้องสาวคุย ส่วนสายใยผู้เป็นพี่สาวได้แต่นั่งเงียบทานอาหารในจานนิ่ง ๆ ผู้ใหญ่เองก็คุยกันเกี่ยวกับเรื่องการงาน บ้านเมือง และเรื่องราวของคนใหญ่คนโตในจังหวัด

“อืมมม...อาจจะเรียนนิเทศศาสตร์ค่ะ หรือไม่ก็อักษรเหมือนพี่สายใยก็ดีเหมือนกันนะคะ ยังคิดหนักอยู่...แต่หนูอยากทำงานเกี่ยวกับการเขียนบท อาจจะเรียนนิเทศแหละ”

สายใจว่าพลางนึกคิด หมอกรณ์ได้แต่พยักหน้าเบา ๆ เขาเองคงแนะนำอะไรมากไม่ได้เพราะสายคณะนั้นห่างไกลกับคำว่าหมอพอควร

“พี่สายใยกับพี่หมอกรณ์ก็เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันนี่คะ มหาวิทยาลัยนั้นดีไหม? เผื่อหนูอยากจะเข้าบ้าง เอกชนลำดับต้น ๆ ของประเทศเลยนะ”

“อื้ม...สิ่งแวดล้อมดี อาจารย์ดี มหาวิทยาลัยดี ทุกอย่างก็ดีหมด”

สายใยตอบน้อง ส่วนหมอกรณ์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาจ้องเธอนิ่ง แววตาคู่คมสบลึกเข้าไป

“กรณ์เขามีเวลาพักประมาณสองสัปดาห์ค่ะก่อนจะขึ้นเรียนชั้นคลินิก”

คุณมานิตาผู้เป็นแม่กำลังคุยอยู่กับคุณนายสายน้ำผึ้ง

“อุ๊ยจริงเหรอคะ เวลาพักน้อยกว่ามากเลย แบบนี้เด็กสองคนก็จะไม่ค่อยได้เจอกันแล้วน่ะสิ”

“จริงด้วยค่ะ...เอ่อ กรณ์จ๊ะ” ประโยคแรกคุณมานิตาเออออไปกับคุณนายสายน้ำผึ้งก่อนที่จะหันไปเรียกลูกชายตนเองที่นั่งอยู่ด้านข้าง

“ครับแม่”

“กรณ์ลูก มีเวลาหยุดประมาณสองอาทิตย์ใช่ไหม เดี๋ยวต้องกลับไปกรุงเทพอีกใช่หรือเปล่า”

“ครับแม่ ผมต้องเตรียมขึ้นชั้นคลินิก”

“ระหว่างที่พอมีเวลาว่าง พรุ่งนี้รับน้องไปเที่ยวทะเลหน่อยมั้ยกรณ์”

“ครับ?” หมอกรณ์ทำหน้างงพร้อมกับสบตามองหน้าแม่ตัวเอง

“รับสองพี่น้องไปเที่ยวไง ทั้งน้องสายใจแล้วก็สายใยด้วย” คุณมานิตาว่ายิ้ม ๆ คุณนายสายน้ำผึ้งพยักหน้างึกงักเห็นด้วย

“ถ้าคุณหมอกรณ์ว่างก็ยินดีเลยค่ะ น้าเองก็ไม่ค่อยมีเวลาพาสายใจไปเที่ยวสักเท่าไหร่ ยัยลูกสาวคนนี้บ่นอยากจะไปเที่ยวทะเลอยู่พอดี”

“เอ๋...เหรอคะ...” สายใจได้แต่ทำหน้างง ครุ่นคิดอยู่นิดหน่อยก่อนจะรีบพยักหน้าเบา ๆ

“ใช่ค่ะใช่! หนูอยากไปเที่ยวทะเล” สายใจกลมกลืนไปทั้งที่เธอยังไม่ได้บ่นสักคำ

“พรุ่งนี้ก็เป็นวันเสาร์อาทิตย์ด้วย พาน้องสองคนไปเที่ยวทะเลหน่อยนะกรณ์” คุณมานิตาย้ำ หมอกรณ์ได้แต่พยักหน้าแผ่วเบา

“ครับแม่”

เขาไม่อาจขัดได้ เข้าใจว่าผู้ใหญ่ต้องการอะไร และสายใยกับสายใจก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเธอเป็นน้องสาวที่น่ารักเสมอ จะให้เขาปฏิเสธได้ยังไงกันล่ะ

ส่วนสายใยก็นั่งทานข้าวเงียบ ๆ พรุ่งนี้เธอจะต้องใช้เวลาเป็นส่วนตัวกับหมอกรณ์โดยที่ไม่มีแพรดาวอย่างนั้นเหรอ ทั้งที่พยายามหลบหน้าเขาแล้ว พยายามไม่คิดอะไรและทำตัวให้เป็นปกติ เป็นน้องสาวที่แสนดีอย่างที่เคยเป็นมาโดยตลอด

เอาเถอะ อย่างน้อยก็ไม่ได้ไปกันสองต่อสอง สายใจไปด้วย

สายใยพยายามปลอบใจตัวเอง คงไม่มีอะไรแย่ไปกว่านี้แล้วล่ะ..