Chapter 13 คนใจร้าย

Chapter 13

คนใจร้าย

สายใยถึงกับช็อคเมื่อคนที่ต้อนเธออยู่บอกให้เธอแชทไปบอกกับแพรดาวว่าคืนนี้เธอจะไม่กลับห้อง

หมอกรณ์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขายกมือยันกำแพง ต้อนตัวของสายใยชิดกับกำแพง เธอเงยมองหน้าคนตัวสูงกว่า

“บ้าเหรอคะ จะให้หนูพิมพ์ไปบอกแบบนั้นได้ไง”

“คืนนี้เธอจะไม่กลับห้อง...เธอต้องอยู่ที่นี่”

“แล้วทำไมหนูต้องอยู่ที่นี่”

สายใยพยายามเถียง ไม่เอาด้วยหรอก...จะให้อยู่กับพี่หมอกรณ์สองต่อสองเนี่ยนะ สายใยพยายามหักห้ามใจมากแล้ว เขาจะมาทำให้เธอตัดใจยากทำไมกัน

เขาก้มหน้าลงมาใกล้กระซิบเข้าข้างหู

“วันนั้น...เรายังจูบกันอยู่เลย”

คำพูดของเขาทำเอาแพรดาวตาโตตกใจ

“พ พี่จำได้เหรอคะ?”

“ถึงมันจะเลือนลาง แต่ก็นึกออก”

“หนูไม่ได้ทำนะ พี่นั่นแหละ...เป็นคนทำ”

“ ‘ใส่ร้ายพี่เหรอ?” เขาถามพลางเลิกคิ้ว แพรดาวรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

“ไม่ได้ใส่ร้าย บอกแล้วไงว่าพี่เป็นคนดึงหนูไปกอดแล้วก็จูบหนู...หนูไม่ได้เต็มใจสักหน่อย”

“สรุปคืนนั้นเธอไม่เต็มใจ?” เขาถามแล้วมองหน้าของสายใยด้วยแววตาจริงจัง

“ใช่ค่ะ หนูไม่ได้เต็มใจ”

“จะบอกว่าพี่ขืนใจเธอ?” เขาถามแล้วเลิกคิ้วอีกครั้ง

“ใช่ พี่หมอกรณ์ขืนใจหนู...หนูไม่เต็มใจ ใครกันจะไปจูบกับผู้ชายที่ชอบเพื่อนตัวเอง ไม่มีใครอยากจูบด้วยหรอก”

สายใยพูดออกไปทั้งใจ ใครจะไปจูบลง จูบกับเธอแต่ครางเรียกชื่อแพรดาว สายใยจะต้องรู้สึกเช่นไร? หากเลือกได้วันนั้นจะหนีกลับเลยก่อนที่เขาจะจับเธอมาจูบ

“ไม่อยากจูบกับพี่ แต่ถ้าจูบกับไอ้เบ็คนั่นได้ใช่ไหม”

สายใยคิดตามที่เขาพูด

“ถ้าให้เลือก จูบกับเบ็คก็ยังดีกว่าจูบกับพี่หมอกรณ์”

ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ ไม่ใช่ว่าไม่รัก แต่พอคิดว่าเขารักเพื่อนสนิทของเธอเพียงคนเดียว จูบไปมันก็เจ็บ จูบไปก็ครางแต่ชื่อของแพรดาว แล้วเธอจะจูบกับเขาไปทำไมวะ! สายใยคิด จูบกับเพื่อนสนิทของเธอยังดีกว่า

“สายใย!!” เขาเรียกชื่อเธอเสียงดังมองหน้าเธอด้วยความไม่พอใจ ยิ่งเธอบอกว่ายอมจูบกับเบ็คดีกว่าจูบกับเขา หมอกรณ์ยิ่งโกรธ

“ก็หนูพูดความจริง พี่จะมาไม่พอใจอะไร”

สายใยชักเริ่มรำคาญ พี่หมอกรณ์ไม่เคยมาเค้นหนักขนาดนี้

เขาไม่ฟังเธอพูดอะไรต่อ แต่กลับเลื่อนใบหน้าโน้มลงมาใกล้แล้วประกบปากจูบเข้าที่ริมฝีปากอวบอิ่มนั้นของสายใยในทันที

“อ๊ะ อื้อ!”

สายใยพยายามยกมือขึ้นดันแผงอกกำยำของเขา แต่หมอกรณ์กลับบดขยี้จูบลงมาด้วยความรุนแรงมากกว่าเก่า ลิ้นร้อนแทรกสอดเข้าไปตักตวงหาความหวานภายในปากเล็ก สายใยพยายามปิดปากไม่จูบตอบ แต่เขาก็แทรกลิ้นเข้ามาจนในที่สุดเธอก็ยอมใจอ่อนให้เขาได้เพลี่ยงพล้ำเข้ามาตักตวงความหวานภายในอุ้งปากเล็ก

“อื้อ~” มีเพียงเสียงครางในลำคอของคนทั้งสองคนที่กำลังขยี้จูบกัน หมอกรณ์เลื่อนมือทั้งสองข้างลงมาประคองใบหน้าจิ้มลิ้ม เขาบดขยี้จูบอย่างรุนแรง สายใยใจเต้นตึกตักอย่างที่ไม่เคยเป็น เธอกำลังโดนพี่หมอกรณ์จูบอยู่อย่างนั้นเหรอ เป็นเรื่องที่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันกำลังเกิดขึ้น

จูบกันอยู่เนิ่นนาน ทั้งคู่เริ่มอ่อนแรง พี่หมอกรณ์ถอนริมฝีปากออก

“แฮ่ก ๆ ~” เสียงของสายใยหอบแฮ่กด้วยความเหนื่อยอ่อนเมื่อโดนชิงขโมยจูบไปเช่นนั้น เธอมองหน้าคนที่ตัวสูงกว่า เขายืนขึ้นเติมความสูงยกมือขึ้นเช็ดมุมปาก

“หวาน” เขาจ้องเธอ

“พี่หมอกรณ์ทำไมทำแบบนี้ พี่รักอยู่กับแพรดาว... แล้วทำไม...”

“สรุปจูบกับใครดีกว่า? ตอบมา”

“ไม่รู้ด้วยแล้ว...” สายใยส่ายหน้าไม่ตอบ ยกมือขึ้นป้องปากไม่อยากเชื่อ วันนี้เขาจูบเธอด้วยสติที่ครบถ้วน ไม่ได้เมาจับพิษไข้เหมือนวันนั้น สายใยทำตัวไม่ถูก เธอจะมองหน้าแพรดาวอย่างไร?

“คราวหน้ายังจะไปกับมันอีกไหม”

“เบ็คชวนไปไหนหนูก็ไป...ก็นั่นเพื่อนสนิทหนู”

“สายใย!!” เขาเรียกชื่อเธอเสียงเข้มดูไม่พอใจ

คนตัวใหญ่ช้อนอุ้มตัวของสายใยเข้าไปภายในห้องนอนก่อนจะผลักลงบนเตียงแล้วกระโดดขึ้นมาคร่อม

“ว้าย...พี่จะทำอะไร!!” เธอถามเขาด้วยความตกใจ เขาคืบคลานเข้ามาแล้วคร่อมเธอเอาไว้ กดมือทั้งสองข้างของเธอลงบนเตียงแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“ปากดี”

“หนูไม่ได้ปากดีสักหน่อย” เธอพยายามจะโต้เถียง

“เมื่อกี้ยังพูดว่าจูบมันดีกว่าจูบพี่”

“หนูไม่ได้อยากจูบกับพี่หมอกรณ์!”

“ไม่ได้อยากจูบ? แต่เธอรักพี่นี่”

“รักได้ ก็เลิกรักได้เหมือนกัน”

คนตัวเล็กพยายามโต้เถียง

“สายใย!!” เขาตวาด

“อะไรกัน ปกติพี่หมอกรณ์ไม่ใช่แบบนี้สักหน่อย...พี่ออกจะใจดี วันนี้เป็นบ้าเป็นบออะไรขึ้นมา”

สายใยถามด้วยความไม่เข้าใจ เขาจูบเธอ แถมยังจะให้เธอแชทไปบอกแพรดาวว่าคืนนี้จะไม่กลับห้องอีก

“เพราะพี่ไม่ชอบเด็กดื้อ”

“หนูไม่ได้ดื้อ”

“ที่ทำอยู่เนี่ยเรียกดื้อ”

“ดื้อตรงไหน? แล้วพี่หมอจะมายุ่งอะไร เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย พี่หึงหนูกับเบ็คหรือไง?”

สายใยถามหมอกิตติกรณ์ เขาเงียบไปเมื่อเจอคำถามนั้น เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง

นั่นสิ เขาเป็นอะไรไป? คนที่เขารักคือแพรดาว...ไม่ใช่สายใยสักหน่อย

“ไม่ต้องพูด”

เขายันตัวลุกขึ้นนั่งข้างเตียง ยืนขึ้นเต็มความสูง ยกมือขึ้นลูบผมตัวเองเบา ๆ เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

“แต่งตัวให้เรียบร้อย พี่จะไปส่งที่คอนโด”

เขากล่าวเสียงเรียบ สายใยรีบลุกขึ้นยืน

ไม่อยากจะเชื่อว่า ผู้ชายเรียนหมอที่ภายนอกดูเนิร์ดเป็นสุภาพบุรุษกับผู้ใหญ่ พ่อแม่เธอไว้ใจให้ไปไหนมาไหนด้วยจะจูบได้ร้อนแรงขนาดนี้...นี่หรือเปล่านะที่เขาเรียกกันว่าผู้ชายฮอตเนิร์ด

หมอกรณ์เดินเข้าไปในห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาแล้วมองตัวเองในกระจกพลางตั้งสติ

“บ้าฉิบ...นี่กูกำลังทำอะไร”

เขามองหน้าตัวเอง หยดน้ำพร่างพราวอยู่บนใบหน้าหล่อ เขาจ้องตัวเองสบเข้าไปในดวงตา

“กูชอบแพรดาวไม่ใช่เหรอ กูทำแบบนี้กับเพื่อนของแพรดาวได้ยังไง?”

เขาพูดกับตัวเอง ประสาทจะกิน ช่วงนี้เขาเป็นอะไรก็ไม่รู้ อาการแปลก ๆ ไม่รู้มันเรียกว่าอะไร

เวลาต่อมา

เขาขับรถมาส่งสายใยเงียบ ๆ เธอนั่งอยู่เบาะด้านข้างแต่ไม่ปริปากพูดอะไรเลย เมื่อมาถึงคอนโดเธอจะเดินลงจากรถแต่หมอกรณ์ก็เรียกเธอเอาไว้ก่อน

“สายใย”

“คะ?” หันไปหาเขาอย่างหวาดหวั่น

“ลืมเรื่องวันนี้ไปซะ”

“เอ๋...”

“รวมถึงเรื่องคราวก่อนด้วย”

“ค่ะ” เธอจะพูดอะไรได้นอกจากคำว่าค่ะ

“พี่จะกลับมาทำตัวตามปกติ เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น”

“...” สายใยเงียบไป นี่เขาขโมยจูบเธอไปถึงสองครั้งสองคราวแต่กลับบอกว่าให้เงียบเอาไว้ ให้ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ

“อย่าให้ใครรู้เรื่องของเรา”

“เข้าใจแล้วค่ะพี่หมอกรณ์” เธอตอบรับเขาทั้งที่ใจมันเจ็บมาก โดนขโมยจูบแรก แล้วก็โดนขโมยจูบครั้งที่สองไปอย่างหน้าด้าน ๆ แต่ผู้ชายคนนี้กลับบอกว่าให้ลืมมันไปซะ ให้ทำเหมือนไม่มีอะไรเคยเกิดขึ้น เธอเจ็บไปทั้งหัวใจแล้ว...รักคนที่ไม่ควรรักมันก็เจ็บแบบนี้แหละ

เช้าวันต่อมา

สองสาวอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปเรียน สายใยเองตื่นสายในวันนี้เพราะมัวคิดมากกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น แพรดาวหันมามองหน้าเธอ

“เป็นอะไรไป? เมื่อวานไปฉลองวันเกิดกับเบ็คแต่ทำไมวันนี้โทรมเชียว”

“ไม่มีอะไร...” สายใยส่ายหน้าปฏิเสธ

“เดี๋ยวเรียกรถจากแอพก่อนนะ” สายใยทำท่าจะเรียกรถแต่แพรดาวก็รีบห้ามไว้ก่อน

“ไม่ต้องหรอก พี่หมอกรณ์ทักมาว่าจะมารับเราสองคนน่ะ เห็นว่ามีเรียนเช้า”

“เอ๋...พี่หมอกรณ์เหรอ” สายใยทวนคำ นี่เธอต้องเจอหน้าเขาเร็วเกินไปไหม กะว่าจะได้เวลาตั้งตัวสักเป็นอาทิตย์ ตอนนี้ให้ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย...ก็ยากสำหรับเธอ

สองสาวพากันลงไปด้านล่าง แพรดาวนั่งเบาะด้านข้างคนขับ ส่วนสายใยนั่งเบาะด้านหลัง

“ขอบคุณที่มารับพวกเราสองคนนะคะพี่หมอ”

“ไม่เป็นไรเลยครับ พี่บอกแล้วไงถ้าเพื่อแพรดาวพี่ทำให้ได้ทุกอย่าง”

ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาจุดเริ่มต้นอีกครั้ง สายใยนั่งอยู่ด้านหลังเงียบ ๆ เธอแสร้งมองออกไปนอกหน้าต่าง มองวิวด้านข้าง พยายามไม่ทำตัวเกะกะในบทสนทนาของคนทั้งคู่

“เดี๋ยวก็ปิดเทอมแล้ว จะได้กลับบ้านแล้ว คิดถึงบ้านสุด ๆ พี่หมอเองก็คิดถึงบ้านใช่ไหมคะ เรียนหมอหนักมากคงไม่ค่อยได้กลับบ้านสินะ”

“ใช่ครับ พี่เองก็คิดถึงบ้านเหมือนกัน”

“คิดถึงบ้านเนอะสายใย” แพรดาวหันไปคุยกับสายใย แต่สายใยกลับเหม่อมองออกไปข้างนอกไม่ได้ฟังบทสนทนาของคนทั้งคู่เลย

“สายใย!” แพรดาวเรียกชื่อดังขึ้นจนสายใยที่ตกอยู่ในภวังค์รีบตื่นขึ้นแล้วหันมาสบตาเพื่อนสลับกับพี่หมอกรณ์ผ่านกระจกที่ส่องมาด้านหลัง

“ฮะ? อะไรเหรอ”

“บอกว่ามาเรียนที่นี่นาน เดี๋ยวปิดเทอมจะได้กลับบ้านแล้ว คิดถึงบ้านเนอะ”

“อ อื้ม คิดถึงบ้าน...” สายใยพยักหน้าคลอเคล้าไปอย่างนั้น

รถขับมาจนกระทั่งถึงคณะอักษรศาสตร์

แพรดาวหันไปขอบคุณพี่หมอ

“ขอบคุณที่มาส่งนะคะพี่หมอกรณ์”

“ครับ ไม่เป็นไร ถ้ามีอะไรก็เรียกพี่ได้ ถ้าพี่ว่างพี่จะมานะ”

“ขอบคุณค่ะ” แพรดาวขอบคุณจากใจจริงก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ สายใยเองก็เขยิบตัวไปที่เบาะข้างประตูเพื่อที่จะเปิดลงไป แต่หมอกิตติกรณ์กลับเรียกเธอเอาไว้ด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

“สายใย” เธอชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตู หันไปมองเขาที่นั่งอยู่เบาะคนขับด้านหน้า

“คะพี่หมอ?” น้ำเสียงของสายใยสั่นสู้

“ช่วยทำตัวให้เป็นปกติด้วย”

“ค่ะ เข้าใจแล้ว...หนูจะพยายาม”

เธอพูดพร้อมกับเปิดประตูลงไปทันที

น้ำเสียงเย็นเฉียบพร้อมกับสีหน้าเย็นชา พี่หมอกรณ์ของเธอกำลังพยายามทำตัวปกติ เธอนี่สิ...ไม่สามารถทำตัวปกติได้เลย บ้าจริง!

คนใจร้าย รู้ทั้งรู้ว่าเรารัก พูดแบบนี้ก็เหมือนสั่งให้หยุดรัก...เกลียดตัวเองที่มันไม่รักดี แทนที่จะรักตัวเองกลับไปรักคนใจร้ายซะอย่างอย่างนั้น!