Chapter 12 สนิทกว่ามาก

Chapter 12

สนิทกว่ามาก

ร้านอาหารหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา

“ขอโทษนะเบ็ค ไม่ได้เตรียมอะไรเอาไว้ให้เลย ฉัน... ลืมไปจริงๆ แหละเพราะมัวแต่วุ่นวาย”

“ไม่เป็นไร แต่น้อยใจนิดนึง”

ว่าพลางทำแก้มป่องใส่คนตัวเล็ก

“โถ่...อย่างอนไปหน่อยเลย โตแล้ว”

“เพราะไม่ใช่คนของใจเหรอเลยงอนไม่ได้?”

เบ็คถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“จะมาไม้ไหนเนี่ย?”

“ก็อยากเป็นคนของใจสายใยบ้าง”

“ไม่มีหรอกจ้ะตำแหน่งนั้น มีแต่ตำแหน่งเพื่อนรักที่ซี้ที่สุด”

สายใยพูดแล้วยิ้มให้กับเบ็ค มองเบ็คเป็นเพื่อนคนหนึ่งจริง ๆ เพื่อนที่ไม่มีอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น

“ไม่ชอบใครเลยจริงดิ? ขึ้นปีหนึ่งมาผู้ชายเยอะแยะ”

เบ็คถามย้ำเลิกคิ้ว

“อือฮึ จะให้ชอบใครล่ะ...วัน ๆ ก็อยู่แต่กับแพรดาว”

“หรือว่ามีคนที่ชอบอยู่แล้วตั้งแต่ก่อนเข้าเรียนมหาลัย เธอเลยไม่มองผู้ชายคนไหนในมหาวิทยาลัยเลย”

เมื่อเจอเบ็คแทงใจดำเข้าอย่างนั้น สายใยก็กระพริบตาปริบ ๆ อึกอักทำตัวไม่ถูก

“บ้า จะไปชอบใครได้ล่ะ”

“ใครจะไปรู้...ฉันเองก็ไม่ได้อยู่กับเธอตลอดเวลา เรียนคนละโรงเรียนกัน สนิทกันได้ก็เพราะตอนเข้าแคมป์กิจกรรมภาษาช่วงตอนม. 4”

“เบ็คก็เลยเป็นเพื่อนซี้ของฉันนี่ไงจ๊ะ ไม่ดีใจเหรอมีเพื่อนสวยขนาดนี้เนี่ย”

“ดีใจครับ” เบ็คยกมือขึ้นลูบหัวของสายใยที่นั่งอยู่ตรงข้ามเบา ๆ เป็นการมาฉลองวันเกิดเงียบ ๆ กันสองคน เบ็คมองหน้าสายใย

“สายใย ช่วงปิดเทอมปีหนึ่งนี้ไปเที่ยวบ้านเบ็คมั้ย?”

“บ้านเบ็คทำโรงเหล็กนี่ ไปเล่นที่บ้านจะไม่เกะกะเหรอ”

สายใยถาม ทางบ้านของเบ็คทำกิจการเกี่ยวกับโรงค้าเหล็กขนาดใหญ่ ค่อนข้างมีฐานะในตัวจังหวัดเลยทีเดียว

“ไม่ว่าหรอก พ่อเองก็อยากให้สายใยมาด้วย...ลูกสาวท่านสส. เพิ่มสุข ใครก็อยากรู้จัก”

“แหม คุณลุงวานิชเจ้าของโรงค้าเหล็กผู้ร่ำรวย ฉันต้องพูดคำนี้มากกว่าว่าใครก็อยากรู้จักคุณลุงวานิชพ่อเบ็ค”

สายใยยิ้มแซว เธอมองหน้าเบ็คที่นั่งอยู่ตรงข้าม

เพื่อนชายคนนี้เรียนวิศวะเครื่องกล ใบหน้าหล่อเหลาเรียกได้ว่าแค่กระดิกเท้าผู้หญิงก็เข้าหา แต่เบ็คกลับไม่ได้คบกับใครเลย มีแก๊งเพื่อนอยู่ในคณะวิศวะด้วยกัน แต่ก็ชอบมาหาสายใยอยู่บ่อย ๆ

“มานะสายใย อยากให้เธอมาเที่ยวบ้าน”

“งั้นไปก็ได้ พาแพรดาวไปด้วยได้ไหม?”

“ก็เอาสิ ไปหลายคนก็ดีจะได้ไม่น่าเกลียด...จะชวนสายใยไปสองต่อสองกลัวท่านสส. จะไม่อนุญาต”

“ได้ งั้นขอชวนแพรดาวก่อนนะ”

สายใยว่ายิ้ม ๆ ทั้งคู่นั่งทานอาหารกันสักพัก สายใยเลี่ยงขอตัวเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่ความจริงคือไปเตรียมกับพนักงานให้ช่วยจัดเค้กวันเกิดให้กับเพื่อนรักหน่อย

สักพักไม่นานหลังจากที่เธอเดินกลับมา พนักงานก็เดินถือเค้กเข้ามา มากันเป็นกลุ่มประมาณสามคนพร้อมกับป้ายแฮปปี้เบิร์ธเดย์

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู~ แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู~”

พนักงานช่วยกันร้องเพลง สายใยก็ปรบมือเบา ๆ ก่อนที่จะพูดเสียงแผ่วกับเบ็ค

“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูเบ็ค เพื่อนรักที่สุดของสายใย”

เบ็คมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าท่ามกลางแสงเทียน เค้กถูกส่งมาถือไว้ในมือของสายใย สายใยยื่นให้กับเบ็คได้เป่า

“ขอบคุณนะสายใย” เบ็คเป่าเทียนจนดับ สายใยคือเพื่อนรักที่สุดของเขาจริงๆ ...รักจนอยากให้สถานะแฟนมากกว่าเพื่อนด้วยซ้ำ

หลังจากที่ทานเค้กและทานอาหารกันเสร็จ ทั้งคู่ก็เตรียมพากันกลับเพราะเริ่มดึกแล้ว

แต่ระหว่างทางที่กำลังเดินออกจากร้าน มีพนักงานเดินมาหาพร้อมกับยืนช่อดอกไม้ เป็นดอกกุหลาบสีแดงล้วนมาให้กับเขา

“อะไรเนี่ย...ทางร้านให้ของขวัญวันเกิดเหรอ” สายใยเองก็งง ๆ แต่เบ็คกลับยิ้มแล้วยื่นช่อดอกไม้นั้นมาให้เธอ

“รับไปสิ”

“เอ๋ อะไรเนี่ยเบ็ค...”

“ซื้อให้สายใยไง”

“ซื้อให้ฉันทำไม?”

“แทนคำขอบคุณที่มาฉลองวันเกิดด้วยกันวันนี้”

“ก็มาฉลองด้วยทุกปีอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องให้ดอกไม้เลย”

สายใยส่ายหน้ายิ้ม ๆ เกรงใจเพื่อน...แถมดอกไม้มันเอาไว้ให้คนรักนี่ ไม่ได้เอาไว้ให้เพื่อนสักหน่อย

“อยากให้ รับไปเถอะน่า...ซื้อมาแล้วนะ”

“งั้นเหรอ...ก็ได้” สายใยรับมาอย่างจำใจเพราะว่าเพื่อนซื้อมาแล้ว ไม่อาจขัดอะไรได้

เบ็คลอบยิ้มเมื่อเห็นว่าสายใยยอมรับช่อดอกไม้ของเขาไปถือเอาไว้ในอ้อมแขน นั่นคือสิ่งที่เบ็คต้องการที่สุดคือให้เธอรับมันไปเก็บไว้

หน้าคอนโดของสายใย

“ขอบคุณที่มาส่งนะเบ็ค”

“ครับผม ไว้เจอกันนะสายใย” เบ็คยิ้มร่าให้กับคนตัวเล็ก เธอยืนส่งเบ็คจนรถหรูขับจนลับสายตา สายใยที่ถือช่อดอกไม้กำลังหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาเพื่อเปิดเข้าไปภายในโถงคอนโดและขึ้นลิฟต์ไปยังห้องของตัวเอง แต่แล้วก็มีมือหนาแกร่งกระชากข้อมือของเธอไว้จนเธอเซต้องหันไปเผชิญหน้ากับเขา

“พี่หมอกรณ์ มาได้ยังไงคะเนี่ย...ป่วยอยู่ไม่ใช่หรือไง”

“ไปไหนกับมันมาบ้าง?”

“เอ๊ะ แล้วพี่หมอกรณ์จะมายุ่งกับหนูทำไมคะ...ไม่ต้องห่วงหรอก หนูไม่ได้ชวนแพรดาวไปด้วย”

หมอกรณ์มองช่อดอกไม้ที่อยู่ในมือของสายใย

“ไหนบอกไปฉลองวันเกิดกัน แต่หอบดอกไม้กลับมา”

เขาทวนถามแล้วเลิกคิ้ว

“ไม่ใช่นะคะ เป็นของขวัญที่ไปทานข้าวกับเพื่อน พี่จะมายุ่งอะไรด้วย”

“เพื่อนประสาอะไรให้ดอกไม้กัน”

น้ำเสียงของเขาดูไม่สบอารมณ์

“ก็เพื่อนของหนูเนี่ยแหละค่ะ ปล่อยได้แล้ว”

สายใยพยายามจะสะบัดมือของหมอกรณ์ออก

“ทำไม จับมือพี่มันน่ารังเกียจนักรึไง?”

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ เราอยู่กันข้างนอก...” สายใย พยายามจะบอกเขาให้ปล่อย

“ข้างนอกแล้วมันยังไง?”

“แพรดาวก็อยู่ที่ห้องด้านบน ถ้ามองลงมาจะทำไงคะ? ไม่กลัวเพื่อนเห็นเราแล้วจะเข้าใจผิดรึไง? พี่รักและแคร์ความรู้สึกแพรดาวมากนี่นา”

“ถามว่าไปไหนกับมันมาบ้าง?” เขาจับข้อมือเธอไว้แน่นแล้วเค้นถาม

“ไปทานร้านอาหารแล้วก็เป่าเค้กไงคะ ก็บอกแล้วไงว่าวันเกิดเพื่อน”

สายใยเริ่มไม่สบอารมณ์เมื่อเขาตั้งแง่ไม่จบเรื่องเสียที

“ว่าแต่พี่หมอกรณ์เถอะ หายป่วยแล้วเหรอ? หนูเพิ่งไปเยี่ยมพี่มาเองนะ”

“หายดีแล้ว”

เขาตอบพร้อมบีบข้อมือของเธอแน่นขึ้น

“โอ้ย..ปล่อยนะคะ หนูเจ็บ!”

สายใยพยายามจะสะบัดข้อมือทิ้ง

“ไปกับพี่”

“เอ๋...ไปไหน? ไม่ไปค่ะ!” สายใยพยายามปฏิเสธแต่ไม่อาจปฏิเสธแรงของคนตัวใหญ่กว่าได้เลย เขาลากเธอไปที่ลานจอดรถแล้วผลักร่างเล็กไปที่เบาะข้างคนขับ คนตัวเล็กได้แต่ทำตาปริบ ๆ

“พี่หมอกรณ์จะพาหนูไปไหน?”

เขาวนมานั่งที่เบาะคนขับก่อนจะหยิบแย่งช่อกุหลาบของเธอไปถือไว้ในมือ มองด้วยสายตาเหยียดแล้วโยนมันทิ้งไปที่เบาะด้านหลัง

เขาไม่ตอบคำถามแต่ขับเหยียบรถไปเรื่อย ๆ

ระหว่างทางสายใยได้แต่นั่งเงียบ อะไรของเขาก็ไม่รู้... อารมณ์เสียใส่เธอซะอย่างนั้น

คนบ้า! ไม่รู้ไปโมโหร้ายมาจากไหน สายใยคิดในใจแต่ไม่พูดอะไรออกไปให้ยืดเยื้อ เดี๋ยวเรื่องมันจะแย่กว่านี้

พี่หมอกรณ์ขับรถมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่คอนโดของเขา เขาขับรถไปจอดภายในลานจอดรถ คอนโดของพี่หมอกิตติกรณ์ค่อนข้างที่จะหรูหรากว่าคอนโดของสายใยอยู่มาก

“เรามาที่นี่กันทำไมคะพี่หมอกรณ์ หนูคิดว่าตัวเองไม่ได้ลืมของอะไรนะ”

สายใยโวยวายเมื่อเขาขับรถวนมาจอดที่คอนโดแห่งนี้

“ขึ้นไปกับพี่”

เขาลงจากเบาะคนขับ เดินอ้อมมาเปิดประตูรถและจับมือของเธอแล้วพาขึ้นไปยังคอนโดของตัวเอง

นี่เขาพาเรามาทำอะไรที่คอนโด สายใยไม่เข้าใจ

สายใยเข้ามาภายในห้องของพี่หมอกรณ์ที่เธอเคยมาอยู่สองครั้ง ครั้งแรกมาเยี่ยม ครั้งที่สองมากับแพรดาว

ภายในห้องยังดูหรูหราประดับตกแต่งอย่างดีและสะอาดสะอ้านทุกกระเบียดนิ้วแม้ว่าคนจะป่วย

ใจของสายใยเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ เขาพาเธอมาที่นี่ทำไม

“พี่หมอพาหนูมาที่นี่ทำไมคะ?”

แต่เขากลับไม่ตอบอะไรเธอ เดินเข้ามาต้อนสายใยจนชิดกับกำแพง แผ่นหลังสวยชิดเข้ากับกำแพงพร้อมกับคนตัวใหญ่ที่ต้อนเธอไว้ ยกมือยันกับผนังเหนือศรีษะของสายใย

ใบหน้าหล่อก้มมอง ดวงตาคู่คมเลื่อนลงมาหยุดอยู่ที่...ริมฝีปากอวบอิ่ม

“ไปทำอะไรกับมันมาบ้าง” เขาถามเสียงเข้ม

“ก็บอกแล้วไงคะว่าทานข้าวแล้วก็เป่าเค้ก จะให้ทำอะไรเกินไปกว่านั้นรึไง?”

สายใยเริ่มพูดเสียงแข็ง

“ปกติเธอไม่เสียงแข็งใส่พี่ มีแต่เสียงอ่อนเสียงหวาน”

“พี่หมอทำให้หนูโมโห”

“นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว”

“ห้าทุ่ม” เธอตอบอย่างไม่สนใจอะไร

“ออกไปกับผู้ชายดึกดื่นขนาดนี้ได้ไหม? ถ้าลุงเพิ่มสุขรู้จะว่ายังไง?”

“พ่อไม่ว่าอะไรหรอก หนูสนิทกับเบ็ค...พ่อรู้ดี”

“สนิทกับมัน? สนิทมากกว่าที่สนิทกับพี่อีกเหรอ?” เขาถามเสียงไม่สบอารมณ์

“สนิทกว่าค่ะ เบ็คเป็นเพื่อนที่หนูสนิทด้วย อายุก็รุ่นเดียวกัน”

สายใยให้น้ำหนักกับเบ็คสนิทกว่า เพราะสำหรับหมอกิตติกรณ์เธอถือว่าเขาเป็นรุ่นพี่ ความสนิทคงไม่เทียบชั้นกันหรอก

“สนิทกับมันมาก? สนิทกับมันมากกว่าพี่...”

หมอกรณ์พึมพำอยู่กับตัวเอง ยังคงต้อนเธอเอาไว้ สายใยเปรียบเสมือนกวางน้อยตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ในพันธนาการของเขา

“ปล่อยหนูได้แล้วค่ะ ดึกมากแล้วเดี๋ยวแพรดาวจะเป็นห่วง”

“เหรอ งั้นก็แชทไปบอกแพรดาวที”

“บอกว่าอะไรคะ”

“คืนนี้เธอจะไม่กลับห้อง”

“ฮะ!?”