บทนำ (2)

บทนำ (2)

รุ่งรวีถอนจูบออกอย่างเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนมาจูบที่อกแกร่งของชายหนุ่มลิ้นนุ่มแตะแต้มยอดอกอย่างหยอกเย้า แล้วเลื่อนเรื่อยลงมา รุ่งรวีไม่รอช้าที่จะสำรวจร่างแกร่งของชายคนรักด้วยอารมณ์พิศวาส ทั้งหยอกล้อและปลุกเร้า ใบหน้าสวยยิ้มพราวด้วยความชอบใจ

ปรุฬห์หลับตาพริ้มด้วยความสุขใจ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อหญิงสาวคนรักปลุกเร้าอย่างเร่าร้อนความวาบหวามและเสียวซ่านทำให้ชายหนุ่มครวญครางออกมาอย่างสุขใจ ก่อนจะบรรเลงเพลงรักจังหวะเร่าร้อนบนกายเขา

หญิงสาวขับกล่อมทำให้ชายหนุ่มเคลิบเคลิ้ม แล้วตอบสนองความต้องการกลับให้เธอด้วยความ เสียงครวญครางของทั้งคู่ดังระงม เมื่ออารมณ์พิศวาสรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ พายุรักที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรงทั้งตอบรับและสนองความต้องการของทั้งคู่อย่างเร่าร้อน หนักหน่วง ก่อนจะมีเสียงกรีดร้องออกมาอีกครั้ง เมื่อปลายฝันของทั้งคู่มาถึง พร้อมความสุขที่ไหลทะลักเข้าสู่หัวใจอีกครั้ง...

1 เดือนต่อมา ที่เมืองไทย

ข่าวการแต่งงานของปวีร์ผู้เป็นพ่อ ทำให้ปรุฬห์แปลกใจมาก เพราะหลังจากแม่ของเขาปานวาดจากไปเมื่อสิบปีก่อน ผู้เป็นพ่อก็ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนอีกเลย จนเขาคิดว่าพ่อของตัวเองจะครองตัวเป็นโสดตลอดไป แต่เมื่อสองวันก่อนเขาได้รับอีเมล์ว่าปวีร์จะแต่งงานในวันนี้

เขาซึ่งเป็นลูกชายเพียงคนเดียวจึงบินกลับจากอังกฤษ เพื่อกลับมาบ้านที่เขาจากไปเจ็ดปีเต็ม หลังจากที่เขาเรียนจบแล้ว และตั้งใจมาดูแลกิจการทางบ้านเพื่อช่วยปวีร์ทำงานในเดือนหน้า แต่เมื่อรู้ว่าปวีร์จะแต่งงานวันนี้ ชายหนุ่มจึงเดินทางกลับเมืองไทยก่อนกำหนด โดยไม่ได้แจ้งให้ผู้เป็นพ่อรู้ล่วงหน้า เพราะต้องการเซอร์ไพรส์ และต้องการเห็นหน้าผู้หญิง ที่สามารถทำให้พ่อของเขายอมสละความโสดอีกครั้ง

ปรุฬห์มองคฤหาสน์หลังหรูข้างหน้า ที่กำลังจัดงานฉลองสมรสใหญ่โตอย่างสมเกียรติเจ้าของบริษัทผู้ผลิตรถชื่อดัง เขายิ้มปลาบปลื้มที่ได้กลับมาบ้านอีกครั้ง ก่อนจะก้าวเข้าไปบ้านหลังหรูที่กำลังเตรียมงานอยู่ข้างใน

“คุณปรุฬห์ สวัสดีครับไม่คิดว่าคุณปรุฬห์จะกลับมาวันนี้”

รปภ. หน้าบ้านเดินเข้ามาหาชายหนุ่มอย่างตื่นเต้น ก่อนจะเข้ามาช่วยเอากระเป๋าไปเก็บให้ผู้เป็นนาย

“ต่อ อย่าเพิ่งบอกใครนะว่าฉันกลับมา”

ปรุฬห์หันไปบอก รปภ. ที่ทำหน้าที่ดูแลคฤหาสน์หลังนี้มานานมากแล้ว

“ครับ” รปภ. รับคำผู้เป็นนายอย่างงง ๆ ซึ่งปรุฬห์เองก็ไม่ได้อธิบายอะไรไปมากกว่านั้น

ปรุฬห์เดินเข้าไปในงานแต่งอย่างตื่นเต้น ผู้คนมากหน้าหลายตาเข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับพ่อของเขา บางคนเขาพอจะรู้จักแต่ก็มีหลายคนที่เขาไม่รู้จัก ระหว่างชายหนุ่มเดินเข้ามาต่าง ผู้คนต่างมองเขาอย่างสนใจ บ้างก็ส่งสายตาเชิญชวนให้อย่างเปิดเผย

ปรุฬห์รู้ดีว่าความหล่อเหลาของเขามีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามขนาดไหน คิ้วหนาเข้มสีดำสนิท พร้อมนัยน์ตาที่ดูยั่วยวนอย่างน่าหลงใหล ริมฝีปากแดงระเรื่ออย่างน่าจูบ ยิ่งใส่สูทสีขาวเต็มยศยิ่งทำให้เขาดูโดดเด่นกว่าใครในงาน

“นั้นคุณปรุฬห์นี่ ตัวจริงล้อ...หล่อนะ”

หญิงสาวที่มาร่วมงานสะกิดเพื่อนสาวอีกคน ให้ดูชายหนุ่มที่หล่อเหลาอย่างไม่วางตา

“จริงด้วย ไม่คิดว่าเขาจะมาร่วมงานนี้นะเนี่ย” หญิงสาวตอบเพื่อน ก่อนจะมองตามชายหนุ่มด้วยสายตาหวานฉ่ำ

ปรุฬห์เดินเข้ามาโดยไม่ได้ทักทายใคร ก่อนสายตาคมจะกวาดมองไปที่พ่อของเขาที่แต่งตัวหล่อเหลากว่าทุกวัน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูมีความสุขเสียจนเขาดีใจด้วย หากแต่มองเห็นเจ้าสาวของผู้เป็นพ่อกลับทำให้เขายื่นนิ่งตัวชาด้วยความตกใจ สมองอื้ออึงไปหมดเหมือนจะล้มทั้งยืน ใบหน้าหวานยิ้มละไมรูปร่างอรชรเดินทักทายคนนั้นคนนี้ด้วยรอยยิ้ม ทุกอิริยาบถของเธอเขาจำได้ดีและไม่เคยลืม!

“รุ่งรวี”

เรียวปากสวยอย่างธรรมชาติพึมพำเรียกชื่อหญิงสาวคนรักอย่างเจ็บปวด หากแต่ตอนนี้เหมือนหัวใจด้านชาจนไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกเจ็บของหัวใจ แต่ความหล่อเหลาที่ดูโดดเด่นกว่าทุกคนในงาน กลับทำให้ปวีร์มองเห็นเขาได้ชัดเจน จึงจับจูงเจ้าสาวเข้ามาหาอย่างยินดี ที่ลูกชายกลับมาร่วมงานสำคัญเขาด้วย